Author: Flip van der Enden

MGMT – In The Afternoon

Eindelijk vrij! Na tien jaar en vier albums is MGMT eindelijk verlost van hun wurgcontract bij de Japanse mediagigant Sony. 

Je zou denken dat het duo hun vers verworven vrijheid zou vieren met een experimenteel werkje dat op geen enkele manier voldoet aan het commerciële stramien dat hun oude label hen wilde opleggen. Maar dat valt dus reuze mee.

In The Afternoon, de eerste release op hun eigen MGMT label is een onverholen ode aan de Eighties. Goth Indie pop, naar model van Echo & The Bunnymen is de meest gehoorde vergelijking. Andrew VanWyngarden en Ben Goldwasser doen nu gewoon lekker waar ze zelf zin in hebben en momenteel is dat dus terugblikken naar de muziek uit het decennium waarin ze zijn geboren.

Hoe hoog de nood was kan je uit de tekst opmaken, ”The Sunlight Stopped Coming Thru And We Lost The Game, Who’d Guessed It Would Feel This Way Like A Kid In A Candy Store”. Over een nieuw album nog geen nieuws. In maart verschijnt In The Afternoon op 12 inch met nog een ander nieuw nummer. Bestellen kan nu alvast op MGMT

 

Shopping – Initiative

Hoezo 80’s? De poging van Shopping om de stokkende new wave van acts als The B’52, vroege Talking Heads en Nervous Rex te doen herleven is zo geslaagd dat als we hadden beweerd dat Initiative uit 1981 stamt je het ook had geloofd.

Nadere beluistering leert dat de sound net even wat gepolijster is dan toen en het instrumentarium helemaal van deze tijd. Maar het trio uit Glasgow kent zijn klassiekers zullen we maar zeggen. Initiative is de leadsingle van het vierde album van Rachel, Andere en Billy. Die dus al een tijdje bezig zijn. Sinds 2012 om precies te zijn. Tot nu toe is succes uitgebleven, maar het geluk lijkt Shopping nu toch eindelijk toe te lachen. De teller op Spotify loopt snel op en de reacties op Youtube zijn positief en internationaal. Het nieuwe album van Shopping gaat ‘All Or Nothing’ heten en op 7 februari uitkomen.

The Districts – Hey Jo

De ontbrekende e geeft al aan dat de Jo van The Districts een andere is dan die van Jimi Hendrix. Om verwarring definitief te voorkomen. De Jo van The Districts is een meisje en heeft geen gun in haar hand. De titel verwijst ook niet naar de klassieker van Hendrix, maar naar Hey Joe van de onlangs overleden ‘naïeve ‘ singer-songwriter Daniel Johnson, een belangrijke inspiratiebron van de band uit Pennsylvania. 

Zanger Rob Grote zegt over de tweede single van het nieuwe album van zijn band dat Hey Jo gaat over een nieuwe liefde in een wereld waarin de problemen zich opstapelen. Dit thema illustreert de periode van onrust en onzekerheid waarin Grote tot voor kort verkeerde. Hij heeft zich zelfs afgevraagd of hij nog wel moest doorgaan met muziek maken. Dat Hey Jo  toch is uitgekomen en dat er een releasedatum is voor het nieuwe album (I’m Not Going Anywhere, 13/3) van The Districts geeft aan dat hij zijn twijfels voorlopig heeft overwonnen.

In plaats van zijn muze de rug toe te keren, bleek muziek maken juist deel van de oplossing. Niet eerder drukte Grote zo nadrukkelijk stempel op het schrijf en opnameproces, maar niemand die daar moeite mee had. Met zijn statige tempo, galmende gitaren en ver klinkende zang klinkt Hey Jo anders dan we van The Districts zijn gewend, maar niet minder boeiend of overtuigend. The Districts is en blijft een van de betere bands van de jaren 10 en zo te horen ook van de jaren 20.

Concert: 7 mei Ekko, Utrecht.

Queens Pleasure – Big Boys Loan

Het klinkt altijd zo lullig om te zeggen die en die is de Nederlandse Arctic Monkeys of de Hollandse Strokes, want elke band streeft er naar om uniek en eigen te klinken. Maar je moet toch ergens beginnen en Queen’s Pleasure is zo vers dat hun invloeden nog goed hoorbaar zijn.

De Amsterdamse band was één van de zo niet dé ontdekking van Popronde 2019. Als Queen’s Pleasure de bühne opkomt denk je even te maken te hebben een stel hobbyrockers. Alleen de bassist ziet er een beetje normaal uit. De rest zit strak in het pak. Alsof ze rechtstreeks van kantoor komen. Maar dat blijkt de tactiek van het verkeerde been. Zodra de band begint te spelen slaat de bliksem in en wordt er net zo lang gerockt tot het spreekwoordelijk dak er af is.

Als je eerste kennismaking met Jur, Trinna, Prince Jelly en Sal in een kroeg of in een club was, kan Big Boys Loan in eerste instantie een beetje tam overkomen. Maar na een paar draaibeurten herken je wel degelijk de band die je (bijna) deed stagediven. Nieuwkomers horen meteen een uitstekende debuutsingle, een lekker nonchalant gezongen rocksong met een hyperactieve gitarist, een alom aanwezige drummer en een punky refrein. God Save Queen’s Pleasure!

Concerten: 2 januari Indiestad Nieuwjaarsborrel. Paradiso, Amsterdam. 15 januari ESNS. Groningen. 16 januari Melkweg, Amsterdam (support Inhaler/uitverkocht). 24 januari Loburg Live Rocks, Wageningen.

Gerry Cinnamon – The Bonny

Ontdek je een nieuwe artiest blijkt hij al een miljoenenpubliek te hebben! Dat overkwam ons met Gerry Cinnamon. Gerry Cinnamon is de artiestennaam van Gerard Crosbie uit Glasgow.

Crosbie/Cinnamon is een troubadour oude stijl, man met gitaar en een rekje voor zijn mond waarin zijn mondharmonica zit geklemd. Net als de jonge Dylan dus, een duidelijke invloed. Zijn songs klinken alsof ze al eeuwen rondzingen, maar de goedgemutste Cinnamon schrijft zijn folksongs zelf. En zingt ze zoals hij gebekt is met een zwaar Scots accent. Stel je een éénmans Proclaimers voor en je bent warm.  

The Bonny -vreugdevuur betekent dat- is een mooi eindejaarslied. Cinnamon maakt een ‘bonny for the people that you loved and lost, that you never got to tell goodbye‘.

Voordat de nu 35 jarige singer-songwriter het solopad op ging was hij actief in verschillende bands in het Schotse indie-circuit. Een daarvan heette The Cinnamons. De naam is dus blijven plakken. Cinnamon’s debuutalbum verscheen in 2017. The Bonny is het titelnummer van zijn tweede langspeler die op 10 april uitkomt. In mei begint hij aan zijn Britse stadion! tour. Over shows in Europa is nog niets bekend.

Five Finger Death Punch – Inside Out

Op de valreep nog goed nieuws uit het Five Finger Death Punch kamp, album 8 is klaar voor lancering! D-day is 28 februari 2020.

De albumtitel F8 duidt op weinig inspiratie, De nieuwe single die deze week verscheen om het goede nieuws kracht bij te zetten vertelt een heel ander verhaal. Inside Out is een partij prachtig!

Het nummer begint met een symfonieorkest dat al snel opzij wordt geduwd door een hard hakkende band. Zij maken de weg vrij voor een diep grommende Ivan Moody die klinkt alsof hij net een weerwolf heeft opgegeten. Rauw. Voeg daar een heroïsch refrein aan toe en een gitaarsolo waarmee je diamanten kunt snijden en je weet hoe laat het is. F8 is het eerste Five Finger Death Punch album waarop Charlie ‘The Engine’ Engen te horen is. Hij vervangt drummer Jeremy Spencer die – je gelooft het niet- politieagent is geworden.

Concert: 26 jan AFAS Live, Amsterdam.

Ratso feat Yasmine Hamdan – I Want Everything

December is een moeilijke maand voor nieuwe muziek. Iedereen wil ruim voor kerst zijn nieuwe nummers uit hebben en verder is het kerstmuziek wat de klok slaat. Dat geeft ons de kans om songs omhoog te houden, die we in eerste instantie hebben gemist. Zoals het wonderlijke I Want Everything  van de minstens zo wonderlijke Ratso en zijn charmante side-kick Yasmine Hamdan.

Eerst iets over de uitvoerenden. Ratso is me er eentje. Zijn echte naam is Larry Sloman. Hij is geboren in 1950, maar bracht pas dit jaar zijn eerste album uit. Ratso is schrijver van beroep, ghostwriter eigenlijk. Dat is iemand die bekende personen helpt bij het schrijven van hun autobiografie die zelf niet zo vaardig zijn met de pen. In die hoedanigheid heeft Ratso o.a. de beroemde shock dj Howard Stern geholpen, Antonie Kiedis van de Peppers en bokser Mike Tyson.

Onder eigen naam heeft Ratso boeken gepubliceerd over Houdini, de beroemde magiër, de geschiedenis van het weed roken en over zijn tijd als lid van Bob Dylan’s Rolling Thunder Revue.

Yasmine Hamden is een singer-songwriter van enige reputatie uit Libanon. Haar bijdrage aan I Want Everything beperkt zich tot een paar zeer sfeervolle en goed getimede ad-libs, die het nummer naar een hoger plan tillen. De bijna zeventig jarige ‘star of the show’ zingt niet, maar draagt ritmisch een tekst voor met zijn door het leven getekende stem. Inderdaad I Want Everything doet sterk aan Leonard Cohen denken, maar een man met een levenswandel als die van Ratso zal je niet snel van plagiaat beschuldigen.

I Want Everything staat dus op Ratso‘s eerste en enige album, Stubborn Heart waarop ook zijn duet met Nick Cave te vinden is. Voor de legende zou het mooi zijn als hij het bij dit ene album zou houden. Aan de andere kant Dit smaakt zijn beslist naar meer!

 

la loye – To Live Under Water

Het is dat de Popronde geen wedstrijd is anders was la loye als winnaar uit de bus gekomen. Dat mag bijzonder heten, want de band rond Lieke Heusinkveld maakt introverte luisterliedjes, muziek van het soort dat al snel verdwijnt in het geroezemoes van een kroeg of het rumoer van een club.

la loye wist vrijwel elk lokaal stil te krijgen. Ze had totaal geen last van wat wel de Dutch disease wordt genoemd, het gelul tijdens concerten. Zelf hoefde ze nooit om stilte te vragen, dat deed het publiek wel. la loye heeft een klein uur aan prachtsongs. Helaas staat er maar één online. Het waren er ooit meer maar die zijn om de een of andere reden verdwenen. Maar een mens moet het doen met wat hij/zij krijgen kan en in geval van la loye is dat helemaal geen straf.

To Live Under Water is een weergaloos mooi gezongen, zacht golvende dream popsong met fluisterende gitaren en de sfeer van een lome zomeravond met de zon weerspiegelend op het water. En zolang To Live Under Water wees is klikken we gewoon op repeat.

Hinds – Riding Solo

Hinds is een damesband uit Spanje die vooral live veel fans wist te winnen met hun heerlijk rammelende enthousiast gespeelde garage-rock. Een groot deel van de charme zat hem in het amateurisme van de meiden.

Niet gehinderd door formele kennis of veel meer dan een basisbeheersing van hun instrumenten deden ze maar wat. De oorspronkelijke garage-rockers waren ook amateur muzikanten, die door de weeks gewoon naar school gingen en in het weekend de auto van pa de oprit opduwden om in de garage lekker lawaai te gaan maken. Als je dat maar lang genoeg doet dan krijg je vanzelf meer instrumentbeheersing en grip op de materie. Dat is precies was er is gebeurd met Hinds.

Riding Solo, de eerste single van het derde album van de signorita’s  heeft nog steeds die nonchalante charme, maar is ondertussen wel gewoon een strakke rocksong (die sterk aan M.I.A.’s paper Planes doet denken) met sterke zang, een duidelijke melodie en een refrein dat je na een paar keer luisteren niet meer loslaat. Kortom Hinds is volwassen geworden en zou nog wel eens veel groter kunnen gaan groeien.

Charly Bliss – Supermoon

Charly Bliss is een band uit Brooklyn van het punky soort. Het waren bands als Weezer en Killers die zangeres Eva Hendricks en gitarist Spencer Fox op ideeën brachten. Te horen is dat niet echt. Dat komt omdat Eva een stem heeft die vrij uniek is.

De kracht van Charly Bliss is het contrast tussen het kleine meisjes stemmetje van de frontvrouw en de muur van gitaren die Fox optrekt daarbij gedekt door een straffe ritmesectie bestaande uit Eva’s broer Sam Hendricks op drums en Dan Shure op bas.

In de U.S.of A gaat het voorspoedig met Charly Bliss. In de oude wereld moet het zendingswerk nog beginnen. Supermoon is een prima startpunt. Het titelnummer van de nieuwe EP van de New Yorkers is een sneeuwbal van een song die al rollende aan tempo, volume en opwinding wint.

De songs op de Supermoon EP zijn tegelijk opgenomen met de nummers van het eerder dit jaar verschenen tweede album van Charly Bliss. In feite hebben we het dus over  opnamen die in eerste instantie waren afgekeurd. Zo zie je maar dat bands lang niet altijd zelf weten wat goed is en wat niet. Gelukkig was er toch nog iemand in het Charly Bliss kamp die wel verstand van zaken heeft en de songs van de vergetelheid heeft gered.

 

 .