Author: Flip van der Enden

Habibi – Come My Habibi

Habibi is een meidenband uit New York die 60′ girlgroup pop mixt met garage rock en … Arabische muziek. Voordat je de dames beschuldigt van culturele toe-eigening, het uit winstbejag jatten van niet westerse cultuurelementen. De zangeres van de band, Rahill Jamalifard is van Perzische komaf.

Habibi, Arabisch voor geliefde of gewoon schatje bracht in 2014 een eerste album uit in 2018 gevolgd door een EP. Op 14 februari komt het langverwachte tweede album uit. ‘Anywhere But Here’ is de titel. Daarvan is Come My Habibi een eerste proeve.

De nieuwe single klinkt zeer intrigerend. De gitaren domineren in een hypnotische song die wordt gezongen in drie talen, Engels, Farsi en Arabisch. En alsof de track niet exotisch genoeg is duiken er tegen het einde vrouwenstemmen op die ululeren. Dat is die typische trillende klank die je hoort tijdens huwelijken en begrafenissen in het Midden-Oosten. Om het heel kort door de bocht te formuleren, Come My Habibi klinkt als een kruising tussen Altin Gün en Khruangbin. Interessant toch?

Tame Impala – Posthumous Forgiveness

Posthumous Forgiveness, de nieuwe single van Tame Impala gaat over de relatie die Kevin Parker had met zijn overleden vader, of eigenlijk niet had.

Na de scheiding van zijn ouders heeft Parker geen contact meer gehad met zijn vader. In het zeer persoonlijke nummer richt hij het woord aan zijn pa en gooit hij er uit wat hij altijd had willen zeggen.

Het zes minuten durende epos valt uiteen in twee delen. In part 1 komen de verwijten, ‘And while you still had time, you stil had a chance, but you decided to take all your sorrys to your grave’. De sfeer is introvert en introspectief, de instrumentatie elektronisch. Mensen die niet van auto-tune houden zullen moeite hebben met Parker’s zang. Maar zoals Kanye West ooit liet horen op zijn 808 Heartbreak album verdiept juist gebruik van het apparaat de  melancholieke klank van een stem.

Part 2 is lichter van toon en staat in het teken van forgiveness. Parker noemt de dingen die hij zijn vader had willen vertellen, de dingen waar hij vast trots op zou zijn geweest, ‘Wanna Yell You ’bout the time in Abbey Road or the time I had Mick Jagger on the phone’. ‘Wanna play you all my songs and hear your voice sing along’. Het heeft niet zo moge zijn. Hoe diep het verdriet zit begrijp je pas als je weet dat Jerry Parker al tien jaar geleden is overleden. Het nieuwe album van Tame Impala, wederom door Kevin Parker zelf geschreven, gespeeld en geproduceerd heet The Slow Rush en verschijnt op 14 februari. 

Billy Talent – Forgiveness I+II

Het Canadese Billy Talent verbreekt een stilte van drie jaar met een nieuwe single die een speelduur heeft van een dikke zes minuten en waarop de band definitief afrekent met hun punkverleden.  

Vanwege de grote klimaatverschillen tussen de eerste en tweede helft heeft men het nummer verdeeld in een part I en part II. Deel I is heldhaftige rock in de Britse stijl met redelijk gecompliceerde rif, een galopperend ritme en een zanger die overal bovenuit torent met zijn heldentenor.  

In deel II gaat het tempo drastisch omlaag, duiken er synthesizers op en zelfs blazers! Een saxofoonsolo in een metaltrack wie had dat gedacht!? Part II van Forgiveness is dan ook nauwelijks metal te noemen. Maar mooi is het wel. En geslaagd! Kortom een gewaagde re-entry van Billy Talent, en een zeer intrigerende lokroep voor wat hun zesde album moet gaan worden.

Khruangbin & Leon Bridges – Texas Sun

Khruangbin stond afgelopen week twee keer in een afgeladen Paradiso. Het tekent de populariteit van het Texaanse trio en hun exotische mix van Aziatische psychedelica, Westerse rock een Italiaanse filmmuziek.

Met de release van hun nieuwe single Texas Sun is er een smaakje bij gekomen, onvervalste soul. Texas Sun is het titelnummer van een nieuwe EP die Khruangbin heeft opgenomen met Leon Bridges. Bridges is een hoog gewaardeerde neo-soul zanger die doorgaans muziek maakt die beter past op ons funky neefje Pinguin Grooves dan hier op indie. Maar een cowboyhoed staat hem uitstekend en opent nieuwe deuren.  

Texas Sun is een zorgeloos nummer dat maakt dat je je ergens op de veranda van een ranch in Texas waant, niet ver van de Rio Grande. Het Mexicaanse bier staat koud. De zon gaat onder en de geur van BBQ vult de lucht. Wat wil een hombre nog meer?

Kortom Texas Sun is precies wat je nodig hebt om deze donkere dagen voor kerst door te komen.

Indian Askin – Deep End

Sinds hun oprichting is Indian Askin vrijwel constant op oorlogspad geweest. Waar veel collega bands zich na een tour een tijd gedeisd moeten houden om de markt niet te overvoeren is de vraag naar optredens van Chino, Jasja, Bart en Ferry onverzadigbaar.

Tussen de bedrijvigheden door ziet het kwartet ook nog eens kans om regelmatig de studio in te duiken, Dat heeft tot nu toe twee albums opgeleverd. Naar nu blijkt neemt Indian Askin meer op dan er ruimte is op hun albums. Zo is er een voorraadje songs op de plank gekomen, dat daar helemaal niet hoort. Nu is het sowieso een tikkeltje ouderwets om in deze tijd van streaming in albums te denken, maar wie ooit heeft besloten om een song als Deep End af te keuren voor onmiddellijke consumptie kan beter een vak gaan leren.

Misschien is dat wel de reden dat Indian Askin van label is veranderd, verhuisd van een major naar een maatschappij met hart voor muziek. Hoe dan ook Deep End met zijn immer frisse T Rex boogie beat is dus een toptrack, die een plek verdient tussen I.A. classics als I Feel Something en Really Wanna Tell You. Deep End is het titelnummer van een 6 track EP die nu uit is.

Concerten: 7 december Come As You Are Festival Eindhoven. 12 december Luxor Live, Arnhem. 13 december Gebr. De Nobel, Leiden. 14 december Patronaat, Haarlem. 20 december Melkweg, Amsterdam.

The Big Moon – Take A Piece

Met Your Light maakte The Big Moon een van de betere singles van deze herfst. Met nieuwe single Take A Piece komen we de winter wel door.

De nieuwe track van het dameskwartet uit Londen is een mid tempo rocker in een stijl die ouder is dan de meiden zelf. Als ze hadden gezegd at Take A Piece een oud liedje van the Bangles of The Pretenders was geweest hadden we het ook geloofd. Dat maakt het nummer niet ouderwets, maar tijdloos. Take A Piece komt samen met Your Light en nog negen andere door frontvrouw Juliette Jackson geschreven songs op het tweede Big Moon album, Walking Lie We Do, dat op 10 januari gaat uitkomen.

Concert: 13 maart Paradiso

Bombay Bicycle Club – Everything Else Has Gone Wrong

De tweede single van het nieuwe album van Bombay Bicycle Club is het titelnummer. Everything Else Has Gone Wrong is een knap liedje en het bewijs dat de band na een intermezzo van vijf jaar de kunst nog niet is verleerd. Of misschien hadden de mannen die rust juist wel nodig om op hoog niveau hun carrière voor te zetten. Hoe dan ook BBC is terug en dat is goed nieuws.

Net als vorige single, Eat, Sleep, Wake, maar anders dan de oude BBC hits is Everything Else Has Gone Wrong vrijwel gespeend van tierelantijnen.  De kracht zit hem in het dwingende ritme en de half gezongen/half gesproken tekst. De minimalistische aanpak heeft het effect van een mantra dat je langzaam maar onontkomelijk in vervoering brengt. Dat past ook bij de boodschap van het nummer die anders dan de titel doet vermoeden positief is. Yes I’ve Found My Peace Again, And Yes I’ve Found My Second Wind, scandeert frontman Jack Steadman. En dat is goed om te horen, letterlijk en figuurlijk. Everything Else Has Gone Wrong, het album verschijnt op 17 januari.

Concert; 19 maart Melkweg/Max, Amsterdam.

Sorry – Rock ‘n’ Roll Star

Sorry is de naam van het muzikale samenwerkingsverband van Asha Lorenz en Louis O’Bryen. Beiden komen uit Noord Londen en kennen elkaar als eeuwen. Live zijn er vier Sorry‘s.

Hun songs zijn min of meer conventioneel, maar de productie is dat zeker niet. Neem nieuwe single Rock ‘n’ Roll Star als voorbeeld. Het nummer begint zwoel en spannend met een basloopje en een gitaarlickje. Dan valt er een instrument in met een klank ergens tussen een sirene en een kettingzaag al snel gevolgd door een dronken saxofonist, een op hol geslagen drummer en nog meer gitaren. Asha blijft cool en zingt met een vervormde stem op spraakniveau over een ontmoeting met ‘a washed-up rock ‘n’ roll Star.

Het meest bijzondere is misschien nog wel dat je gewoon kunt meezingen, want het refrein is poppy en sterk. En zo klinken de meeste nummers van Sorry als een muzikale hindernisbaan, als een kruising tussen Blondie en Nine Inch Nails. Sorry is na een paar mixtapes en een serie singles toe aan een eerste album. De titel wordt 925 en de release zal ergens in het voorjaar plaatsvinden. Rond die tijd staat er ook een Europese tour gepland. Sorry, onthoud die naam. Je zult er geen spijt van krijgen.

Concert: 15 januari Eurosonic, Groningen.

Love Ghost – Let It All Burn

Tussen de 13 en de 15 waren de leden van Love Ghost toen ze hun eerste single uitbrachten. Dat was in 2016. De debutanten klonken toen als een Nirvana cover band met eigen nummers.

16 singles later hoor je een band die duidelijk kilometers heeft gemaakt, een eigen sound heeft gevonden en klaar is om uit de obscuriteit te treden. En het eerste bandlid moet nog twintig worden! In de verte hoor je nog wel iets van het grunge verleden, maar Let It All Burn is vooral een gretige rocksong met een glam randje gezongen door een 18 jarige frontman, die ontdekt dat als puntje bij paaltje komt hij er alleen voor staat. ‘Fuck What They Say, I Make My Own Way’ is zijn tekst.

Love Ghost komt uit L.A. en maakt deel uit van de zelfde Generation Z rockers als Greta van Fleet en Starcrawler. Jong volk dus dat de gitaar heeft (her)ontdekt als instrument bij uitstek om je hart te luchten. Een eerste album van Love Ghost is in de maak. Daarvoor vertoeft de band momenteel in de studio met veteraan producer Danny Saber (Bowie, Stones, Marilyn Manson).

Soccer Mommy – Yellow Is The Color Of Her Eyes

Na een liedje over de duivel komt Soccer Mommy met een mooi gedragen nummer over liefde en verlangen. Was Lucy een experiment om te zien of ze ook teksten kon schrijven die niet persoonlijk zijn. Met Yellow Is The Color Of Her Eyes beproeft Sophie Ellison uit Nashville haar vermogen een wat langer nummer te schrijven en te arrangeren. Proef geslaagd zullen we maar verklappen.

Yellow Is The Color Of Her Eyes, blijft de volle speeltijd van zeven minuten en vijftien seconden boeien. Het nummer, een soort symfonische country song bestaat grofweg uit twee delen. Part one heeft een strakke beat die contrasteert met Sophies introverte zang en een fijnmazig gordijn van snaren. In part 2 is de rol van de drum vrijwel uitgespeeld en verdwijnt Sophie in een aanzwellende golf van synths en gitaren, die ook weer langzaam wegebt. Net als Lucy staat Yellow Is The Color Of Her Eyes niet op het vorig jaar verschenen Clean album van Soccer Mommy. Anders dan Lucy gaat Yellow Is The Color Of Her Eyes gepaard met een prachtige video.

Soccer Mommy gaat volgend jaar juni op tournee door Europa. Opvallend genoeg staat Nederland niet op de agenda. Laten we hopen dat dat een foutje is.