Author: Flip van der Enden

Gnarlah – Fix Me

Aangespoord door uiteenlopende wapenbroeders als Highly Suspect, Muse en Audioslave is Gnarlah een jaar geleden begonnen met het maken van heavy rock met een melodieus hart.

Gnarlah is een trio met als uitvalsbasis het Britse Brighton. De verdachten heten Ren Woods, Travis Powers en Jacob Andrews, respectievelijk zang & gitaar, bas & zang en drums. Nieuwe single Fix Me is een sterk staaltje van het soort muzikaal edelmetaal waarin de heren handelen. De backing is log en luid en contrasteert mooi met de poppy leadzang van Ren Woods. Verder is alles aanwezig, een hook waaraan je betonblok kan hangen, een ritme waarop het goed headbangen is, een meebrulwaardig refrein en een oplopende spanning die in heel wat mensen de drang zal losmaken om van een podium te duiken. Opvallend en bijzonder is dat de vier singles die Gnarlah tot nu toe heeft uitgeworpen allemaal een andere smaak hebben, maar toch herkenbaar zijn als het werk van de drie nieuwe zware jongens uit Brighton.

Klangstof – Blank Page

Koen van de Wardt, de drijvende kracht achter Klangstof zag een lang gekoesterde droom in vervulling gaan toen hij werd benaderd door een grote Amerikaanse platenmaatschappij met een aanbod dat hij onmogelijk kon weigeren. Koen was zo in de wolken dat hij vergat de kleine lettertjes te lezen. Terwijl hij dacht met fans van zijn muziek te maken te hebben, roken de platenbonzen alleen maar geld. Lang verhaal kort. Koen is nu een illusie armer, maar een ervaring rijker. En weer helemaal eigen baas.

Het tweede Klangstof album is klaar voor release en klinkt precies zoals Koen het wil, niet als de Nederlandse Radiohead, maar als de eerste, enige en echte Klangstof. Blank Page is de tweede single van het tweede Klangstof album, ‘The Noise You Make Is Silent’, dat volgend voorjaar moet verschijnen. Blank Page is Klangstof in optima forma, een groeidiamant met één been in de electro en de ander in de prog-rock. Na een plagerig begin grijpen de machines de macht en komt de boel in beweging. Koen’s spaarzame zang geeft het nummer karakter. Blank Page is zeker geen dance-track toch is stilzitten nauwelijks een optie.

Blank Page en het eerder verschenen Atack Atack suggereren dat ‘The Noise You Make Is Silent’ een album wordt van wereldniveau. Die Amerikaanse platenbazen gaan nog spijt krijgen dat ze Koen niet gewoon hebben laten schuiven.

Concerten: 5 maart Doornroosje, Nijmegen. 6 maart Paradiso Noord, Amsterdam. 7 maart Paard, Den Haag.

Neon Indian – Toyota Man

Vier jaar geleden fleurde Neon Indian de zomer op met zijn elektronisch salsa track Annie. Het nummer kwam van het derde album van de enigmatische Neon Indian, het alter ego van Alan Palomo uit Denton, Texas.

Tijd dus voor een nieuwe, zou je denken. Of er een album in aantocht is, is onduidelijk maar Neon Indian laat wel weer van zich horen. Toyota Man   -de eerste Spaanstalige track van de van oorsprong Mexicaanse Palomo- is. een onvervalste protestsong. Neon Indian loopt te hoop tegen het inhumane immigratiebeleid van Trump: het opsluiten van kinderen en het wegzetten van Latijns -Amerikaanse arbeidsmigranten als boeven, bendeleden en moordenaars. 

Palomo heeft zijn protest vermomd als een sub-tropische party track met een hoempa beat, kermisgeluiden, kinderkoor en een aantal opvallende samples. Je hoort o.a. stukjes van The Star Sprangled Banner, Bidi Bidi Bom Bom van Selana, Party In The U.S.A. van Miley Cyrus en het Mexicaanse volksliedje La Cucaracha. Het feit dat Neon Indian de samples mag gebruiken geeft aan dat de rechthebbenden het eens zijn met de boodschap van Toyota Man.  

Minstens zo maf – en effectief- als de single is de clip van Toyota Man. Die begint met Palomo aan de Mexicaanse grens met een aantal cue-cards in zijn hand, een duidelijke verwijzing naar de nestor van de protestzangers Bob Dylan. Halverwege duikt Trump ook op. Als pinata. 

Honeymoan – Still Here

Een jaar geleden toen we We van Honeymoan uit de hooiberg visten was de band zo goed als onvindbaar. Bedoel je honeymoon? vroeg Google steevast. Nu weten de zoekmachines de band uit Kaapstad meteen te vinden.

Het gaat dus goed met Alison en haar mannen. Hoe goed blijkt wel uit het feit dat de nieuwe single van Honeymoan, Still Here werd getipt door de New York Times tegelijk met de nieuwe singles van Taylor Swift en Billie Eilish. Voorwaar geen slecht gezelschap voor een band die nog maar net komt kijken en niet op de steun van een major label kan rekenen. Tenminste nog niet.

Verslavend noemt de recensent Still Here. Hij roemt de parmantige bas, de fuzzy gitaar en sinistere synths en concludeert ‘A song that begs repeat plays’. Daar hebben we dus weinig aan toe te voegen, behalve dan dat Still Here niet alleen nieuw, maar ook vernieuwend is.  Compacter en eigenzinniger dan voorgaande Honeymoan singles. Benieuwd hoe de band er over een jaar voorstaat. 

Alfie Templeman – Who Am I

Vorige week heeft Alfie Templeman zijn eerste album uitgebracht. Misschien is mini-album een beter woord voor een collectie van zeven songs. In totaal heeft Alfie nu zeventien tracks online staan en daar zit weinig onzin tussen.  

Wie nu nog twijfelt aan het unieke talent van de 16 jarige Brit heeft hopelijk meer verstand van verzekeringen. Alfie schrijft en produceert zijn songs niet alleen zelf, hij speelt ook alle instrumenten. Wij volgen het wonderkind sinds zijn tweede single, Yellow Flowers uit 2018. Niet alles wat Alfie uitbrengt past in het Pinguinplaatje. Hij is hoorbaar een kind van de Spotify generatie en denkt dus niet in genres en doelgroepen. In sommige tracks hoor je duidelijke urban invloeden in andere komt zijn liefde voor indie bovendrijven.

Het zijn de tracks waarin hij zijn gitaar de vrije loop laat die wij het meest waarderen. Zoals Who Am I, een nummer waarin al Alfie’s talenten tot uiting komen, schrijven, zingen, produceren en gitaar spelen. Dat laatste heeft hij niet van een vreemde. Templeman senior is gitarist/verzamelaar met zo’n dertig vintage exemplaren in de collectie.

Alfie Templeman is ook nog op een andere manier een kind van zijn tijd. Hij voelt zich verwant met  Greta Thunberg en wil net als Billie Eilish gebruik maken van zijn podium om zijn fans aan het denken te zetten over bijvoorbeeld klimaatsverandering. ‘Doing a bit of Dylan’, noemt hij het zelf. Om een andere illustere voorganger te parafraseren; This kid is allright.

Concert: 15 januari ESNS Groningen.

Junodream – Nobody Wants You

Andover is een slaperig stadje in het Engelse graafschap Hampshire dat slechts één keer opduikt in de pophistorie. Als thuishaven van The Troggs, je weet wel van Wild Thing. Daar kan nu een tweede naam aan worden toegevoegd, die van Junodream.

Natuurlijk is het nog veel te vroeg om de beginnende band een rol in de popgeschiedenis toe te dichten. Maar Junodream heeft de potentie en ambitie, twee voorwaarden om geschiedenis te kunnen schrijven. De vijf bandleden kennen elkaar al sinds de middelbare school. Ze hebben eerst keurig hun studie afgemaakt alvorens zich serieus op de band te richten. Geïnspireerd door bands als Radiohead, Pavement en Pink Floyd heeft Junodream rustig de tijd genomen om een eigen geluid te ontwikkelen. Die sound wordt bepaald door twee gitaristen, een uitstekende zanger en een lenige ritmesectie.

Verkast naar Londen is Junodream snel uitgegroeid tot een live-attractie van de eerste orde. Behalve een uitlaatklep voor muzikaal talent is de band ook een manier om te ontsnappen aan het maatschappelijke gareel van huisje boompje beestje. Daar gaan de teksten over, de angst ongelukkig te worden in een baan die niet bevalt en de druk van schulden en verplichtingen. Inderdaad een serieuze band dat Junodream. Serieus goed ook.

Modest Mouse – Ice Cream Party

Hoe hij het doet is een raadsel, maar al bijna dertig jaar weet Isaac Brock te boeien. Misschien is zijn geheim wel heel simpel, je publiek niet overvoeren. Sinds de geboorte van Modest Mouse in Issaquah, Washington in 1992 heeft de band maar zes albums uitgebracht. Regelmatig vers bloed kan ook een rol spelen. In de loop der jaren hebben veertien muzikanten zich voor langere of kortere tijd een Modest Mouse mogen noemen.

Wat het geheim van de smid ook moge zijn, feit is dat nieuwe Modest Mouse single, Ice Cream Party weer een schot in de roos is. Het feestje in huize Brock is een party voor hippiekinderen. Veel hinder van het feest zullen de buren niet ondervinden, want wild wordt het nergens. Het tempo van Ice Cream Party is van het kabbelende soort en Brock verheft geen moment zijn stem. De hook komt van een spacey orgeltje, verder horen we violen, een omfloerste drum, fluiten, een sitar en gitaren in alle soorten een maten. Na zes minuten komt er een dromerige einde aan de derde single die Modest Mouse dit jaar heeft uitgebracht.

 

Spaceface – Panoramic View

Een raar plaatje dat Panoramic View van Spaceface. En daar houden we wel van. Afgaand op de rubberen bas zou je geneigd zijn te denken dat Spaceface van de funk is. De spacey samenzang zet je weer op een ander been, dat van de psychedelische pop.

Als je weet dat Spaceface de bijband is van Jake Ingalls, in het dagelijks leven gitarist bij Flaming Lips dan valt alles op zijn plek. Panoramic View is het uithangbord van het tweede Spaceface album dat volgend jaar het daglicht zal zien. Even leek het erop dat de carrière van Spaceface na twee EP’s en een album zou eindigen. Ingalls had last van een acuut writersblock, maar zijn creatieve bloed is gelukkig weer gaan stromen. Hoewel behoorlijk gestoord is Panoramic View makkelijker te behappen dan de doorsnee Flaming Lips song en met zijn voornoemde funky bas zeer geschikt voor feesten en partijen. Zeker als er naaste alcohol ook paddothee wordt geschonken.

Dogleg – Fox

Fox, de nieuwe single van Dogleg is harder, faster en stronger dan wat de band tot nu toe heeft klaargespeeld. Nu is dat nog niet heel veel. Dogleg komt nog maar net kijken. Op de kerfstok staan twee EP’s plus de nieuwe single. Maar Fox is op alle fronten een verbetering en een song die schreeuwt om aandacht.   

Dogleg komt uit Detroit, Michigan, de stad van Iggy & The Stooges en MC5. En dat willen ze weten ook. Dogleg is dus van de punk, maar dan niet van de nihilistische of primitieve tak en ook niet van de post punk, maar van het soort punk dat dienst doet als uitlaatklep voor opgekropte woede en ongedefinieerde onrust.

Met zijn straffe tempo, loden gitaren en gietijzeren rime sectie is Fox uitermate geschikt om op te pogoën, slamdancen en stagediven. Moe en vol blauwe plekken, maar voldaan keren de fans na een concert huiswaarts. Tenminste dat nemen we aan, want we hebben nog niet in de gelukkige omstandigheid mogen verkeren om jonge hondenroedel in hun Habitat Naturalis te mogen aanschouwen. Maar dat Dogleg er live een feestje van maakt, is wel duidelijk. Check de clip maar. 

King Nun – Black Tree

De naam King Nun zingt al een tijdje rond als zijnde een van de opwindendste nieuwe bands van de Britse indie-scene. De zes singles die het kwartet vorig jaar heeft uitgebracht zijn veelbelovend en laten een positieve ontwikkeling horen, maar het zijn de live shows die tongen los maken.

Nu is er een album dat kan tippen aan de live-reputatie van King Nun. Bandnaam en album titel Mass kamen duidelijk dat we hier niet met een clubje lolbroeken te maken hebben.  Zanger Theo Polyzoides plaats zijn band in de traditie van alternatieve Amerikaanse acts als (de jonge) Dylan, Richard Hell & The Voidoids en vooral R.E.M. Zelf doet hij vaak aan (de jonge) Bowie, maar dat zal zijn Londense accent zijn.

Black Tree is een goed gekozen lokker voor het album, een rocktrack als een dreigend onweer. Je weet niet wanneer de bui losbarst, maar dat het gaat spoken lijdt geen twijfel. ‘Like Spiders Racing Into The Sky’ luidt het repetitieve refrein. De verlossing komt in de vorm van een instrumentaal coda. Waar Black Tree precies over gaat is niet helemaal duidelijk, maar een kerstliedje is het niet.