Author: Flip van der Enden

Jake Bugg – Kiss Like The Sun

Jake Bugg heeft de blues. Nou ja een beetje dan. Erg down klinkt de 25 jarige rocker uit Nottingham niet op Kiss Like The Sun. Het tempo is up en de sfeer is eerder stoer dan verdrietig.

Ondanks het bluesy karakter van Kiss Like The Sun klinkt Jake niet heel anders dan we van hem zijn gewend. De pijlers waarop zijn sound rust zijn en blijven zijn akoestische gitaar en indringende stem. In dit geval aangevuld met een fijne slide  De nieuwe single is dan ook eerder een aanvulling op zijn vanouds al rootsy stijl dan een nieuwe richting. Jake legt momenteel de laatste hand aan zijn vijfde album. Dat doet hij onder begeleiding van hitproducer Andrew Watt (Cardi B). Releasegegevens volgen a.s.a.p.

Hazel English – Shaking

Ze heet English komt uit Australië, maar klinkt zo Amerikaans als maar kan. Of om precies te zijn Californisch.

Drie jaar geleden debuteerde Hazel English met Never Going Home, een zon gebleekte popsong, die klonk alsof hij was geschreven door een Papa gezongen door een Mama en geproduceerd door een Beach Boy. Dat de formule na zo’n dozijn singles nog steeds niet sleets is, laat Hazel horen op  Shaking. Haar nieuwe single wordt aangezwengeld door een slidegitaar, die later nog een paar keer prominent terug komt. De beat is hypnotisch en de sfeer licht psychedelisch. Groovy man, zouden ze zeggen in de sixties.

black midi – 7-Eleven

black midi is wat je zou kunnen noemen een typische journalistenband. Het Britse kwartet wordt steevast omhoog geschreven -zeg maar gehypet- uiteraard door de Engelse pers, maar ook door de Nederlandse.

Veel effect op hun bekendheid lijkt dat nog niet te hebben. Hun muziek wordt maar met mate gestreamd en vooralsnog speelt de band alleen in bescheiden zaaltjes. Dat komt o.a. omdat hun complexe post-rock niet erg radiovriendelijk is, laat staan hitgevoelig. Zo valt een belangrijk promotiekanaal af. Maar, wat niet is kan nog komen.

Nieuwe single 7-Eleven bijvoorbeeld is al een stuk minder ‘uneasy listening’ dan de tracks op debuutalbum Schlagenheim. Ironisch genoeg is dat omdat zanger Geordie Greep dit keer niet zingt, maar de tekst voordraagt. Om die reden doet de nieuwe single van black midi sterk aan The Smile denken van het Rotterdamse Lewsberg. Een andere parlando punksong. Denk echter niet dat black midi een knieval doet voor de commercie. 7-Eleven eindigt in de gecontroleerde chaos, die het handelsmerk is van de band. Maar dan nog  blijft het nummer binnen de perken van een popsong en valt de schade aan de trommelvliezen mee.

 

 

 

The Homesick – I Celebrate My Fantasy

The Homesick haalde eerder deze maand de (inter)nationale pers met het bericht dat de band is getekend door een Amerikaans label. En niet zomaar een label, maar Subpop de platenmaatschappij die het debuutalbum van Nirvana uitbracht en nog steeds een speler van belang is met acts als Father John Misty, Beach House en Rolling Blackout Coastal Fever.

I Celebrate My Fantasy is de eerste vrucht van de samenwerking tussen de Dokkumer band en het Amerikaanse label. Horen we verschillen? Wat stijl betreft niet zo. The Homesick maakt nog steeds muziek die zich moeilijk in een hokje laat duwen, rusteloze postpunk, die in geval van I Celebrate My Fantasy wel aan de 80’s band XTC doet denken. Verschil is er wel in wat de Amerikanen production values noemen. Op I Celebrate My Fantasy klinkt The Homesick beter dan ooit: helder, fris en edgy. Halverwege is er een solo van een rock vreemd instrument waarin wij een klarinet menen te herkennen, maar het kan ook een hobo zijn. Of een fagot. Op 7 februari volgt het nieuwe, tweede album van Jaap, Erik en Elias, The Big Exercise.

Concerten: 28 februari Merleyn, Nijmegen. 5 maart Paradiso, Amsterdam. 6 maart Worm, Rotterdam. 7 maart EKKO, Utrecht.

Wye Oak – Fortune

 Wye Oak was even wereldberoemd dankzij hun hit Civilian. In de tien jaar daarna is het ze nooit meer gelukt om ook maar in de buurt te komen van dat ene succes. Het duo uit Baltimore afschrijven als one hit wonder is echter zeer onverstandig.

Civilian mag dan wel hun bekendste songs zijn. Het is zeker niet hun enige goede nummer en misschien niet eens hun beste. Na een jaar waarin Andy Stack en Jane Wasner elkaar nauwelijks hebben gezien. Jane was op stap met Bon Iver als lid van zijn backingband en Andy heeft zijn eerste soloalbum uitgebracht, hebben ze de draad weer opgepakt en zijn ze begonnen aan wat het zevende Wyes Oak album moet gaan worden. Details zijn er nog niet maar aangezien de band hun tournee voor 2020 al grotendeels heeft geboekt lijken de opnames voorspoedig te verlopen.

Dat blijkt ook uit de nieuwe single. Fortune is Wye Oak ten voeten uit, dromerige indiepop met een folkie inslag en een psychedelische randje. Jane heeft een prachtige stem en Andy weet hoe je een song moet aankleden. Een Greatest Hits album van Wye Oak mag dan vrij kort zijn, hun Best Of kan worden uitgebreid met alweer een ijzersterke track.

Beach Bunny – Dream Boy

Alsof er nog niet genoeg bands zijn met Beach in de naam heeft Lili Trifilio haar indie orkestje maar Beach Bunny genoemd. De band komt uit Chicago. Dat ligt weliswaar aan Lake Michigan, maar voor strandvermaak zal je een flink eind moeten reizen naar dat deel van de oevers het mega-meer dat nog niet is aangetast door menselijke nijverheid.  

Beach Bunny maakt vrolijke indiepop. En met succes. De singles en EP’s die het kwartet tot dusver heeft uitgezet trekken op maandbasis bijna anderhalf miljoen luisteraars. Het melodieuze en zonnig stemmende Dream Boy is de voorloper van het officiële albumdebuut van Beach Bunny. De plaat is Honeymoon gedoopt en komt op 14 februari online.

Palaye Royale – Hang On To Yourself

Om misverstanden te voorkomen. Hang On To Yourself, de nieuwe single van Palaye Royale is geen cover van het befaamde nummer van David Bowie uit zijn Ziggy periode. Op zich had dat best gekund, want de Canadese band is niet vies van een beetje glam. Integendeel.

Zoals de clip van Hang On To Yourself laat zien, zijn de mannen gek op  verkleedpartijen en hebben ze de visagist(e) de opdracht gegeven om zich eens lekker uit te leven. Die uitbundigheid hoor je ook terug in de track. Hang On To Yourself begint met toeters. Daarna volgen de bellen, een monsterriff, lekker sleazy leadzang van Remmington Leith en een gitaarsolo, die menig luchtgitarist naar zijn instrument zal doen grijpen.

Leith vormt samen met zijn broers Sebastian Danzig en Emerson Barrett de kern van Palaye Royale.  De officiële achternaam van de broers is overigens Kropp en ze komen oorspronkelijk uit Toronto, Canada. De naam hebben ze om wille van hun imago aangepast. Hun thuisstad hebben ze om carrière technische redenen verruilt voor Viva Las Vegas. Daar kunnen ze makkelijk over straat met hun make-up en extravagante kleding. Voorlopig dan. Nog een paar nummers als Hang On To Yourself en het hek gaat van de dam. 

Concert: 27 november Paradiso, Amsterdam.

Mondo Cozmo – Come On

Josh Ostrander a.ka. Mondo Cozmo, onze favoriete sprokkelrocker is terug met een wederom geniaal bij elkaar geschraapte track. Klonk vorige single, Black Cadillac als een mash-up van Creedence, Lou Reed en The Stones. Ditmaal klinkt Ostrander als Bob Dylan die een nummer van The Verve zingt geproduceerd door Phil Spector. 

Zowel Dylan als The Verve hebben in jaren niet zo geïnspireerd geklonken. Dat Mondo Cozmo van die doortimmerde songs aflevert is geen toeval. Ostrander schreef Come On samen met veteraan Dan Wilson. De voormalige zanger van Semisonic geniet de laatste jaren wereldfaam als ‘songwriter for the stars’. Hij componeerde o.a. ‘Someone Like You’ voor Adele en Not Ready To Make Nice van The Dixie Chicks.

Come On, de titel is eerder gebruikt door Chuck Berry is geïnspireerd door de bosbranden die California in toenemende mate teisteren. Over een eventueel album valt helaas nog niets te melden.

Deerhunter – Timebends

Heb je even? Timebends, de nieuwe single van Deerhunter duurt namelijk bijna 13 minuten! In die tijd ontvouwt zich een nummer dat je het beste kunt omschrijven als Pink Floyd met een Amerikaans accent.

Gezongen wordt er in de eerste en laatste minuten. Daar tussen in wordt er sfeer gecreëerd, regelmatig van tempo gewisseld en krijgen alle muzikanten alle tijd om hun beste beentje voor te zetten. Inclusief de drummer, die het soort solo speelt dat sinds 1977 -het jaar van de punk- niet meer is gehoord. Je hoort collega’s als Foals en Arcade Fire denken, ‘misschien moeten wij ook maar eens alle remmen losgooien en party like it’s 1972!

Deerhunter heeft Timebends op 12 september jongstleden in één keer op de analoge band geslingerd en met wat minimale overdubs release klaar gemaakt. Het nummer is helemaal nieuw en staat dus niet op ‘Why Hasn’t Everything Already Disappeared’, het eerder dit jaar verschenen, achtste album van de band uit Atlanta, Georgia.

Sparkling – I Want To See Everything

Multilinguaal is een mooi woord voor meertalig en dat is wat I Want To See Everything is. De heren van SPARKLING zingen achtereenvolgens in het Duits, Engels en Frans. De moedertaal van SPARKLING is Deutsch. De band komt uit Keulen en bestaat uit de gebroeders, Levin, Leon en Luca Schuten.

SPARKLING wordt aan de man gebracht als zijnde post punk. Meestal betekent dat meer energie dan melodie, maar dat valt dit keer reuze mee. Neue neue welle zou een betere omschrijving zijn. I Want To See Everything is het titelnummer van het debuutalbum van het trio.  Al beheersen de broers de Engelse taal goed, helemaal accentloos zingen ze niet. Op termijn kan dat een probleem zijn, maar nu is het alleen maar charmant. I Want To See Everything heeft alles om een novelty hit te worden en wie weet zit er meer in voor de broers. SPARKLING is al op de Britse radio gesignaleerd en nu dus ook in Pinguinland. I Vant To See Everything, I Vant To See The Vorld zingen de drie L’s. Die wens zou dus best wel een in vervulling kunnen gaan. 

Concert: 12 december Le Brass, Forest België.