Author: Flip van der Enden

Great Grandpa – Mono No Aware

Mono No Aware is niet het eerste nummer dat we draaien van Great Grandpa en zal ook niet het laatste zijn. Great Grandpa is een twee albums oude band uit Seattle.

Het eerste verscheen in 2017 en lijkt wel gemaakt door een heel andere band dan het dit jaar verschenen Four Of Arrows. Het debuut was interessant, maar wat eenvormig en schoorvoetend. De opvolger barst van de fantasie en het zelfvertrouwen. Eerder draaien we het nummer Digger van het Four Of Arrows album. Nu gaan we voor Mono No Aware, een gecompliceerde rockballad met nineties trekjes. Frontvrouw Alex Menne zingt Mono No Aware met een stem die ergens tussen die van Adrianne Lenker van Big Thief en Dolores O’Riordan van The Cranberries in zweeft. Een doorbraak op korte termijn zit er waarschijnlijk nog niet in voor Great Grandpa. Maar als de band zich in dit tempo blijft door ontwikkelen dan wacht Great Grandpa een lang en  vruchtbaar leven. 

Highly Suspect – Canals

Single 1 van het nieuwe album van Highly Suspect, 16 was een gitaarloze gospelrocksong.  We verkozen 16 tot IJsbreker. Het complete gebrek aan stemmen gaf aan dat we dat beter niet hadden kunnen doen.

Wat Highly Suspect beter niet had kunnen doen was 16 opvolgen met een track die werd gedomineerd door rapper Young Thug. Enter single 3, Canals. Of het bericht dat Highly Suspect op hun nieuwe album zeer zuinig met snaarinstrumenten zou zijn klopt niet. Of de band, geschrokken van de reacties heeft het roer snel omgegooid en als nog de Gibsons, Fenders en Marshalls aan laten slepen. 

In ieder geval is het gitaren Galore op Canals. Dat wil echter niet zeggen dat de band weer op het rechte rockspoor is. De gitaren gieren dan wel weer, maar solo’s zijn schaars en de sfeer van het nogal intense nummer wordt bepaald door een ‘Afrikaans’ dameskoor. Je leest het goed. Kortom Highly Suspect oude en experimentele stijl komen samen in Canals.

Het album, MCID is nu ook uit, 16 tracks, waaronder ook een met Nothing But Thieves. Een bontere verzameling zal je dit jaar niet snel horen. 

Concert: 27 februari 2020 Melkweg, Amsterdam.

Mondo Cozmo – Come On

Mondo Cozmo, onze favoriete sprokkelrocker is terug met een wederom geniaal bij elkaar geschraapte track. Ditmaal klinkt Josh Ostrander als Bob Dylan die een nummer van The Verve zingt geproduceerd door Phil Spector. 

Zowel Dylan als The Verve hebben in jaren niet zo geïnspireerd geklonken. Ostrander schreef Come On samen met crack Dan Wilson. De voormalige zanger van Semisonic geniet de laatste jaren bekendheid als songwriter for the stars. Hij componeerde o.a. Someone Like You voor Adele en Not Ready To Make Nice van The Dixie Chicks.

Come On is geïnspireerd door de bosbranden die California in toenemende mate teisteren. Die wetenschap geeft een andere blik op de video voor Come On. Daarin loopt actrice Anna Faris (bekend van de Scary Movies) radeloos door een huis. Come On is de opvolger van Black Cadillac. Over een eventueel album valt helaas nog niets te melden.

Bishop Briggs – Can You Hear Me Now?

Miss Briggs debuteerde in 2016 onder de naam Bishop met het nummer River. Niet handig als je gevonden wil worden op Google. En gezocht werd ze, want River groeide uit tot een gigantische hit. 190 miljoen plays staan er nu op de teller. And counting.

Zo’n eerste klap is natuurlijk nooit te overtreffen. Het siert de Britse Sarah Grace McLaughlin dat ze het ook niet heeft geprobeerd. Tenminste ze is niet met River part 2, 3 etc gekomen, maar gewoon met andersoortig maar niet minder sterk werk. En dat heeft haar geen windeieren gelegd. Bishop Briggs heeft nu ruim een dozijn nummers op haar naam staan die luidkeels zullen worden meegezongen als ze volgende maand in zaal Max van de Melkweg staat. Het alles behalve geheime wapen van Bishop Briggs is haar stem, die is zo krachtig dat ze makkelijk onversterkt de achterste rijen van een volle Alpha tent zou kunnen bereiken. En omver blazen.

Die stem schittert ook op het gospelachtige Can You Hear Me Now, dat door een gebrek aan gitaren misschien aan a-typisch plaat is voor POTR. Daar staat tegenover dat Bishop Briggs in haar pink meer energie heeft dan menig metalband in de gelederen.

Met een volume als dat van miss Briggs is de vraag Can You Hear Me Now natuurlijk retorisch. Het nummer is terug te vinden op haar verse tweede album, Champion.

Concert; 12 december Max/Melkweg, Amsterdam.

Peach Pit – Feeling Low (Fuckboy Blues) 

De zanger van Peach Pit zit niet lekker in zijn vel. Maar in plaats van bij de pakken neer te zitten zingt hij zijn blues van zich af. Dat is in het kort de inhoud van Feeling Low (Fuckboy Blues).

De zanger heet Neil Smith en komt net als de rest van de band uit Vancouver, Canada dus. Er zijn vier Peach Pits. Hun zelf benoemde ‘chewed bubblegum pop’ ontstond tijdens een muziekproject voor de middelbare school. De reacties, met name op de optredens waren zo positief dat stoppen al snel geen optie meer was. Het in eigen beheer uitgebrachte ‘Being So Normal’ album (2017) ontplofte dankzij tracks als Tommy’s Party en Peach Pit en leidde tot een deal bij een major label. De bandleden konden hun baantjes vaarwel zeggen en full time gaan rocken.

De eerste single van het tweede Peach Pit album bevestigt de status van Peach Pop als een van de snelst groeiende bands van The Pacific North West, dat is inclusief het Amerikaanse deel. Met zijn contrast tussen tempo en sfeer, licht vervormde zang en puntige slotsolo is Feeling Low (Fuckboy Blues) ook een uitstekende eerste kennismaking met Peach Pit voor The  Atlantic North East, dat is dus inclusief Nederland.

The Driver Era – The Kiss

Ja de stem van Ross Lynch van The Driver Era lijkt opvallend veel op die van Robert Smith van The Cure. Is dat een probleem? Absoluut niet. 

The Driver Era is een duo bestaande uit Ross en zijn broer Rocky. Voor hun doorstart als The Driver Era vormden ze samen met broer Riker, zus Rydell en halfbroer Ellighton Ratliff de familieband R5. De Lynch clan komt uit California. Alle Lynch-jes acteren ook. Ross (23) tot nu toe met het meeste succes.  Zijn bekendste rol is die van het vriendje van Sabrina in de Netflix-serie Chilling Adventures Of Sabrina.

In juni kwam het debuutalbum uit van The Driver Era, X. Daarvan is The Kiss aangewezen als single. Door de stem van Ross doet The Kiss dus sterk aan The Cure denken, maar dan met een heleboel haast, een synthetische beat en een vleugje soul. De andere song op X zijn heel andere koek, een soort indie funk, maar eveneens te opgefokt en onrustig voor de mainstream.

Ross en Rocky willen als muzikant liever niet in een hokje worden gestopt. Ze zeggen dan ook genreloze muziek te maken. Genreloos, maar zeker niet klotenloos en al helemaal niet hopeloos.  

Concert: 2 juni Paradiso Noord, Amsterdam.

FEET – English Weather

FEET loopt zich al een tijdje warm om zich van local heroes te upgraden tot internationale attractie. Een song als English Weather zal daar zeker bij helpen.

FEET rockt retro. De invloeden verschillen per nummer op hun debuutalbum, ‘What’s Inside Is More Than Just Ham’, maar zijn uitzondering Brits. Het vijftal bundelde hun krachten op de universiteit van Coventry waar ze klaarblijkelijk ook popgeschiedenis hebben gestudeerd. Je hoort echo’s van bands als The Beatles, XTC en Blur of zoals op de single English Weather van de bands die rond 1990 Manchester op stelten zetten met een mix van rock en pillen. Denk Stone Roses en Happy Mondays. Waarschijnlijk heeft FEET niet de hedonistische levensstijl van die bands overgenomen. De bandleden hebben namelijk eerst netjes hun studie afgemaakt alvorens zich in het rock ‘n’ roll leven te storten. Dus mocht het rocken niet lukken dan hebben ze altijd nog een diploma achter de hand. Vooralsnog is er echter geen reden om aan te nemen dat FEET zal falen. Integendeel, songs als English Weather en debuutsingle ‘Pretty Thieving’ duiden op een grote potentie.   

Concert: 3 december Paradiso, Amsterdam.

Desert Sessions – Crucifire

Na 16 jaar heeft Josh Homme eindelijk weer eens een feestje gegeven in zijn studio in de Joshua Tree woestijn. Vorige bijeenkomsten van de QUOTSA voorman en zijn muzikale vrienden leverden vreemde tot fijne albums op met als voorlopig hoogtepunt ‘Desert Sessions Vols 7 & 8′.

Maar, de nieuwe Sessions Vols 11 & 12 mogen er ook zijn. Rond het virtuele kampvuur van de Rancho De La Luna studio treffen we deze keer o.a. Billy Gibbons van ZZ Top, Les Claypool van Primus, Stella Mozgawa van Warpaint en Mike Kerr van Royal Blood. De laatste zingt het als single afgevaardigde Crucifire. Vergeleken met tracks van Royal Blood en zeker Queens Of the Stone Age klinkt Crucifire wat ruw en gehaast, maar dat is juist de charme van de sessies onder de sterrenhemel.

Wel jammer is dat de track na één en driekwart minuut al weer is afgelopen. Het hele album duurt niet veel langer dan een half uur. Maar beter iets dan nooit en er staan nog meer geslaagde -losse polsrock met woestijnzand tussen je tenen- tracks op het album. Nu maar hopen dat we niet weer negen jaar moeten wachten op het volgende feestje tussen de cactussen. Homme’s 50ste verjaardag in 2023 zou een mooie aangelegenheid kunnen zijn. Eerder mag natuurlijk ook. 

Black Marble – Private Show

Private Show komt van Bigger Than Live, het derde en -als we de recensies mogen geloven beste album van Black Marble.

De band -inmiddels gereduceerd tot een eenmanszaak- maakt het soort synth-pop dat wel coldwave wordt genoemd. Dat betekent dat mensen die niet van bands houden als New Order, The Cure en Depeche Mode niet verder hoeven te lezen.

Mister Black Marble, Chris Stewart ambieert dus (g)oude tijden te laten herleven. Maar waar het voor de pioniers behelpen was met logge apparaten, die vaak nog monofoon waren ook hoeft Stewart alleen maar zijn laptop te openen. Bij wijze van spreken dan. Techniek kan geen gebrek aan talent verhullen. En talent heeft Black Marble zeker. Al is het maar voor het maken van tracks waar OMD toendertijd een moord voor zou hebben gegaan.

beabadoobee – Space Cadet

beababoobee – je schrijft het met kleine letters- is het alias van Bea Kristi, een 19 jarige, momenteel groen harige singer-songwriter uit Londen met Filipijnse roots. Het componeren gaat Bea makkelijk af. Ze heeft sinds haar debuut in april vorig jaar al meer dan 30 songs online gezet.

Aanvankelijk maakte ze slaapkamermuziek, kleine autobiografische luisterliedjes. En met succes. beabadoobee trekt maandelijks anderhalf miljoen luisteraars op Spotify. Maar sinds kort is ze ingeplugd en rockt ze onder invloed van 90’s acts als Pavement, Elliott Smith en Sonic Youth. Een van haar songs heet ‘I Wish I Was Stephen Malkmus’. De Pavement zanger voelde zich vereert en heeft contact gezocht met zijn Britse fan. Space Cadet is het titel en prijsnummer van de nieuwe EP en met zijn markante contrast tussen lieve meisjesstem en giergitaren kenmerkend voor beabadoobee nieuwe stijl.