Author: Flip van der Enden

Tame Impala – It Might Be Time

De zaak Tame Impala krijgt een nieuwe wending met de release van It Might Be Time. De band van Kevin Parker vertegenwoordigde de absolute top van de neo-psychedelica golf die eerder dit decennium los barste.

Op een gegeven moment echter introduceerde Parker een beat die steeds disco-achtigere vormen aannam. Zozeer zelfs dat Tame Impala er van werd verdacht te lonken naar de mainstream. Zou na Coldplay en Muse nu ook Tame Impala overlopen naar het kamp van de vijand? Met recente releases als Borderline en Patience gooide de band alleen maar olie op het vuur.

Fans van het eerste uur kunnen opgelucht adem halen. It Might Be Time zet die lijn niet voort. De nieuwe single is begint weliswaar met een pianointro dat je inspireert om Dreamer van Supertramp te gaan zingen, maar wat volgt is prettige chaos.  Met zijn gekke geluidjes en stereo-effecten lijkt It Might Be Time eerder gemaakt voor de koptelefoon dan voor de radio. Laat staan de dansvloer. Meer Todd Rundgren dan Bee Gees, zeg maar.

Kortom de verwachtingen voor het nieuwe album, dat op Valentijnsdag 2020 uit moet komen onder de titel ‘The Slow Rush’ kunnen weer iets worden opgeschroefd.

Feeder – Criminal

Feeder is al een tijdje bezig, sinds 1991 om precies te zijn.  Maar als je dat niet weet en je hoort Criminal zou je zweren van doen te hebben met een stel jonge honden dat net uit de kennel is ontsnapt.

De nieuwe single van de band uit Wales rockt als een op hol geslagen heimachine. Dat Feeder niet net komt kijken, hoor je af aan de solide song en het hoge spelniveau. Opvallend is dat Criminal niet op het redelijke recente Tallulah album staat, en ook niet op een van de tien oudere albums Helemaal nieuw dus. Doe er je voordeel mee.

Concert: 28 november Tolhuistuin, Amsterdam.

Orville Peck – Dead Of Night 

Ons veldverkenners kwamen vorig weekend terug van London Calling laaiend enthousiast over het optreden van Orville Peck. Prima show, toffe muziek! We hadden Peck al wel gespot begin dit jaar, maar geen songs van hem op de playlist gezet.

Peck & co produceren namelijk een nogal ongebruikelijk geluid. Dead Of Night bijvoorbeeld klinkt als Twin Peaks -de tv serie niet de band- meets Roy Orbison. Bijna opera-achtige countryrock dus met zo’n karakteristieke ‘twang’ gitaarsound, die je misschien kent van Chris Isaak of de western soundtracks van Ennio Morricone. Live gaan Peck en de zijnen gekleed in kostuums, die nog het meest aan een SM versie van The Lone Ranger doen denken. Maar live ook valt alles op zijn plaats en als je uiteindelijk berust in de exotische/erotische aanpak hoor je dat Orville Peck zijn stijl tot in de puntjes beheerst, dat hij ongewoon goed kan zingen en dat Dead Of Night een uitstekend nummer is. Beetje gek dat wel, maar in de muziekwereld is gek dus goed. 

Concert; 2 november Take Root Festival, Groningen.

Tape Toy – Dance Till Your Legs Hurt Baby

Tape Toy live is altijd een feestje. Ook op plaat doet de band het prima. De vraag is dan ook niet of Tape Toy doorbreekt, maar wanneer.

Nieuwe single Dance Till Your Legs Hurt Baby brengt dat moment weer wat dichterbij. Het is een wervelende rocktrack met de voor Tape Toy zo kenmerkende positieve energie. Maar -en dat geldt misschien nog wel meer voor b-kant Freak Show– dit keer komt ook de melodieuze kant van de band goed uit de verf. En dat staat ze goed. De productie is wat minder compact, waardoor er details opvallen als een galmpje hier en een gek gitaartje daar. Van een nieuwe richting is nog niet echt sprake, maar dus wel van ontwikkeling.  In een goede richting.

Concerten: 14 november Grenswerk, Velo support van Indian Askin. 6 december Gigant, Apeldoorn. 12 december Luxor, Arnhem support van Indian Askin. 13 december Paradiso, Amsterdam.

 

Beck – Uneventful Days

Beck‘s breedte is bewonderenswaardig. Helaas slaat hij ook wel eens de plank mis. Laten we het anders formuleren. Beck Hansen brengt regelmatig muziek uit, die hit-behoevend lijkt, gemaakt met oog op succes. Niks mis mee, en we gunnen hem een happy banker, maar als we mogen kiezen horen we liever de man van Mellow Gold, Odelay en Sea Changes dan die van Colors, zijn laatste en helaas misschien wel succesvolste album.

Nieuwe single Uneventful Days houdt het midden tussen Beck de denker en Beck de danser. De track is 100% elektronisch, maar is met zijn melancholieke nasmaak beter geschikt voor gebruik in huis en tuin dan op de dansvloer. Of de rest van het nieuwe Beck album ook aan de indie-vriendelijk kant blijft kan je je afvragen, want Beck produceerde de plaat met Pharrell, de Midas van de muziekwereld. Want alles wat hij aanraakt verandert in goud. Hoe dan ook, er is een nieuwe Beck in aantocht, en minsten één nummer daarvan is dus prima te doen.

Destroyer – Crimson Tide

Destroyer is de naam die naam die Dan Bejar heeft gekozen om zijn muziek aan de man/vrouw te brengen. De Canadees is een man van het woord. Destroyer zingt niet, maar draagt voor.  

Nieuwe single Crimson Tide is een zes minuten durende monoloog over. Tja. Waarover eigenlijk? We beginnen in een een ziekenhuis en eindigen in een hotel. Daartussen gebeurt er van alles, maar wat precies zullen we waarschijnlijk wel nooit weten. Je kunt je afvragen over Bejar zelf wel precies weet waar zijn woorden vandaan komen en heen gaan. Maar goed. De titel, Crimson Tide is ook die van een thriller over een Russische duikboot.

Minstens zo belangrijk als de tekst, en de reden dat we Crimson Tide draaien is de muziek en die is dus vrij fantastisch. Bejar doet zijn zegje op een bed van synthetische keyboards, die steeds prominenter in beeld komen. Tot ze aan het einde de verteller zo goed als naar de achtergrond hebben verdrongen.

Destroyer is tien albums geleden begonnen als Dylanseque singer-songwriter. Hij heeft ook nog een glam-periode gehad en een Springsteen fixatie. Op zijn vorige album ‘ken’ stuitte hij op zijn huidige stijl van elektronische parlando. Daar borduurt hij dus nog even op door op Crimson Tide. Eind januari verschijnt het bijbehorende album, Have We Met.

King Nun – Black Tree

De naam King Nun zoemt al een tijdje rond als zijnde een van de opwindendste nieuwe bands uit het Verenigde Koninkrijk. De zes singles die het kwartet vorig jaar uitbracht waren veelbelovend en lieten een duidelijke ontwikkeling horen, maar het waren de live shows die de band tot the talk of London Town maakten.

Nu is er een album dat kan tippen aan de live-reputatie van King Nun. Bandnaam en album titel Mass geven al aan dat we hier niet met een luchtig rock ‘n’ roll orkestje hebben te maken. Gevraagd naar voorbeelden noemt zanger Theo Polyzoides vooral Amerikaanse acts, waaronder (de jonge) Dylan, Richard Hell & The Voidoids, maar bovenal R.E.M. Zelf klinkt hij bij tijd en wijle als (een jonge) Bowie, maar dat zal ook zijn Londense accent zijn.

Black Tree is een goed gekozen aandachttrekker voor het album, een rocktrack als een dreigend onweer. Je weet niet wanneer de bui losbarst, maar dat het gaat stortregenen is een ding dat zeker is. ‘Like Spiders Racing Into The Sky’ luidt het repetitieve refrein. De verlossing komt in de vorm van een instrumentaal coda. Waar Black Tree precies over gaat is onduidelijk, maar ‘all is not well’ in de wereld van King Nun.

Chromatics – Whispers In The Hall

Chromatics heeft zich gespecialiseerd in het omzetten van Amerikaanse stadionrocksongs naar zwoele exercities, die het best kunnen worden genuttigd bij kaarslicht en met een goed glas wijn. Of drie.

De band heeft wel eigen nummers, maar die blijven meestal in de schaduw van hun slaapkamerversies van songs van o.a. Neil Young, Bruce Springsteen en Cindy Lauper.

Op Chromatics album vijf staan ook weer de nodige covers, o.a. van Simon & Garfunkel en van The Jesus & Mary Chain. Ons oor viel echter op een liedje van eigen makelij, Whispers In The Hall. Zoals de meeste Chromatics songs is de begeleiding elektronisch en zingt Ruth Radelet alsof ze net uit bed is. Maar Whispers In The Hall heeft een onderhuidse spanning, die anders is en nieuw. Met zijn onheilspellende synths, repetitieve klokkenspel en verdwaald klinkende zangeres zou Whispers In The Hall prima passen op de soundtrack van Stranger Things. Seizoen drie.

Wolfmother – Chase The Feeling feat. Chris Cester

Vaak vallen samenwerkingen die op papier geweldig lijken in de praktijk nogal tegen. Vaak, maar niet altijd! Het bundelen der krachten van Wolfmother met Jet (van Are You Gonna Be My Girl) zanger Chris Cester is op alle fronten geslaagd.

De Australische kopstukken hebben een hoekig rockende topsong bekokstoofd waar de adrenaline van afdruipt. Dat Stockdale en Cester ooit een keer samen in het rockbootje zouden stappen was een kwestie van tijd. Ze zijn komen al jaren bij elkaar over de vloer. Alleen kwam het er maar niet van. De mannen zullen nu spijt hebben als de lange haren op hun hoofd dat ze elkaar niet eerder hebben uitgedaagd, want zowel Jet als Wolfmother hebben lang niet zo bevlogen geklonken als op Chase The Feeling.

Hoe voorspoedig de samenwerking ging, blijkt wel uit het feit dat Chase The Feeling in zes takes op de ouderwetse band stond. Gegarandeerd computervrij!  Nu maar hopen dat ze het gevoel vast weten te houden.

White Reaper – Might Be Right  

White Reaper – IJzeren Hein zouden wij zeggen of de man met de zeis- lijkt de naam van een metalband, maar dat valt reuze mee. Of -afhankelijk van je muzikale overtuiging- tegen.

White Reaper komt uit Louisville, Kentucky en heeft een garage c.q. punk achtergrond. Dat is echter niet meer te horen. Na vijf jaar en drie albums zijn de bandleden uiterst vaardig geworden op hun instrument, en dat willen ze graag etaleren. Single Might Be Right draait al een tijdje mee op onze playlist, maar kreeg tot nu toe nog niet de aandacht die hij verdient.

Daarom grijpen we de release deze week van het zeer geslaagde nieuwe album van White Reaper aan om de band nog eens goed in het zonnetje te zetten. Op het ‘You Deserve Love’ album komt het vijftal uit de kast als legitieme erfgenamen van legendarische powerpopbands als Cheap Trick (de eerste drie), Badfinger en Big Star. Alleen al om die reden zou White Reaper je aandacht verdienen. Maar de band heeft ook nog eens een eigen soort power.  Twee aan elkaar gewaagde gitaristen zetten gebroederlijk en unisono de songs op stelten zetten en maken White Reaper uniek in zijn soort. De Might Be Right single is een sterk staaltje van hun gecoördineerde gitaargeweld.  Immers, ‘Wat is er mooier dan een gitaar? Twee gitaren!