Author: Flip van der Enden

Big Thief – Two Hands

Net als Foals brengt ook Big Thief dit jaar twee albums uit. Laten we hopen dat het een trend wordt, want beider projecten zijn zeer geslaagd.

Big Thief nam album 1 van 2019, U.F.O.F. op in een tot studio omgedoopte boshut in het afgelegen noord-westen van de V.S. Voor de opnamen van Two Hands togen ze naar Texas en improviseerden ze een studio in een boomgaard op een steenworp afstand van de Mexicaanse grens. Anders dan op deel één van het tweeluik heeft de band de nummers van deel twee zo goed als live op de virtuele tape geslingerd. 

Deze archaïsche opnamemethode geeft Two Hands een spontaan en intiem karakter met de nadruk op de songs en zang van frontvrouwe Adrianne Lenker, die tegelijk aards en zweverig is. Lead-single Not met zijn gitaarexplosie in de staart blijkt een uitschieter. Het breekbare titelnummer, Two Hands geeft een beter beeld van wat officieel album vier is van de band uit Brooklyn. Dat er nog velen moge volgen.

Concert: 6 maart Paradiso, Amsterdam.

Martha – Wrestlemania VIII

Martha is een band uit Noord Oost Engeland, uit het gehucht met de welluidende naam Pity Me in het graafschap Durham. Om volledig te zijn.

We volgen het kwartet al weer een tijdje en zullen dat blijven doen zolang ze zulke toptracks uitbrengen als Wrestlemania VIII. De nieuwe single van Martha is pop op zijn meest powerful: best kort, één minuut achtenveertig, maar zeer daadkrachtig en ondanks de geringe speelduur uitgerust met een snedige gitaarsolo. Wrestlemania VIII is niet nieuw nieuw. Het nummer staat op hun redelijk recente derde album, ‘Love Keeps Kicking’.  Daarvan hebben we eerder ‘Heart Keeps Healing’ geplukt.

Bijzonder ook is dat Martha vier leadzangers (MMMV ) en componisten heeft. Dat is misschien niet zo goed voor de herkenning, maar wel voor de variatie en productiviteit.  Voeg daaraan toe dat de band beweert anarchistisch, veganistisch en geheelonthouder te zijn met LGB en/of T’s in de gelederen en we kunnen niet anders dan concluderen dan dat Martha een heel bijzondere dame is. En dat is het.

EUT – It’s Love (but it’s not mine)

Het heeft even geduurd, maar nu is er toch eindelijk een nieuwe single van EUT, de rock en dol band uit Amsterdam. EUT heeft It’s Love (but it’s not mine) even opgehouden om de release gelijk te laten plaatsvinden met hun tournee door Engeland.

EUT stond eerder dit jaar op The Great Escape, een ontdekkingsfestival dat jaarlijks plaatsvindt in het Britse Brighton. Daar zetten zo’n 400 bands uit heel Europa hun best beentje voor. Knappe act, die daar weet op te vallen. Maar dat deed EUT dus. Hun shows vielen in zulke goede aarde dat ze werden uitgenodigd voor een wat langer bezoek aan de U.K.

EUT brengt singles uit die eigenzinnig zijn, maar radiovriendelijk en werft tegelijkertijd zieltjes met een constante stroom optredens. Het tweesporenbeleid werpt duidelijk zijn vruchten af. Met ‘Sour Times’, ‘Bad Sweet Pony’ en ‘Supplies’ heeft EUT al een trio hits in handen, die tijdens de shows uit volle borst worden meegezongen. It’s Love (but it’s not mine) heeft alles in zich om  kraker nummer vier te worden. De nieuwe EUT single is een ongeduldige popsong met de opbouw van een drietrapsraket inclusief romantisch intermezzo, oorwurm refrein en discodrum effecten. Nu maar hopen dat de Britten de band niet confiskeren. 

Concert: 13 december Patronaat, Haarlem.

Julien Baker – Tokyo

Julien Baker is op weg naar Tokyo. Op het moment dat het vliegtuig de daling inzet, blikt ze angstig terug  op haar nog maar prille bestaan. Ze is net 24 geworden.

Een schokkerige landing met ongewisse uitkomst als metafoor voor haar/het leven. Het is miss Baker ten voeten uit. Onzekerheid, rampen die immer op de loer liggen. Het zijn bekende thema’s voor de singer-songwriter uit Tennessee. Twee en halve albums heeft ze al gevuld met songs over de broosheid van het leven. Twee onder eigen vaandel en één samen met Phoebe Bridges en Lucy Dacus als boygenius.

Hoe onzeker Julien zich toont in haar teksten, zo vol zelfvertrouwen klinken haar songs. Ze zingt met autoriteit, haar melodieën zijn helder en aansprekend, haar producties smaakvol en doeltreffend. Wie Julien Baker nog niet kent heeft aan nieuwe single Tokyo een goed opstappunt. Het nummer begint klein met alleen een elektrische gitaar en de stem van de componiste, maar als in een bolero komen er steeds meer instrumenten bij en voert Julien de intensiteit en het volume van haar zang op. Het resultaat is alweer een super sterke song van een van de boeiendste artiesten van deze tijd. Tokyo b/w Sucker Punch is (ook) uit op 7” als onderdeel van de Sub Pop singles serie.

Psychedelic Porn Crumpets – Mundungus

Als paddo’s schieten ze uit de Australische grond, gitaarbands die zich specialiseren in rock van het geestverruimende soort. Niet alleen de hoeveelheid psych-bands springt in het oog, ook hun hoge niveau is opvallend.

Case in point is Psychedelic Porn Crumpets uit Perth. PPC heeft meer weg van King Gizzard dan van Tame Impala, maar gaat vooral zijn eigen gang. De band rockt hard, maar metal heads zullen waarschijnlijk in de war raken van de vele wendingen in Mundungus en van de jazzy sprintjes die de twee leadgitaristen trekken. Op het eerste gehoor klinkt Mundungus misschien wat chaotisch, maar dat blijkt bij nader gehoor alleszins mee te vallen.

De band noemt o.a. Nirvana en Mars Volta als voorbeelden, stel je een mix van beiden voor en je weet in welke richting je het moet zoeken. PPC dat binnenkort weer in ons land te zien zal zijn – ze stonden eerder dit jaar op Best Kept Secret- bracht begin dit jaar hun derde album uit. Mundungus is helemaal nieuw en derhalve waarschijnlijk een voorbode van een vierde langspeler. Harry Potter fans herkennen in de titel de naam van een van de wizards uit de boeken van JK Rowling. Mundugus is echter ook slang voor goedkope drugs. 3 x raden wat de inspiratie was van de Psychedelische Porno Koekjes.

CONCERT: 31 oktober Bitterzoet, Amsterdam (uitverkocht).

The Blue Stones – Shakin’ Off The Rust

The Blues Stones is een duo uit Canada dat succesvol aan de weg timmert met een stevig soort rock waar geen greintje vet aanzit. Dat komt omdat ze maar met zijn tweeën zijn, maar het is ook een artistieke keuze om de songs tot op het bot te benen.

Mocht je het debuut album van The Blue Stones, het vorig jaar verschenen Black Holes hebben gemist, dan is Shakin’ Off The Rust een goed instappunt, De nieuwe single dekt de lading van Tarek Jafar en Justin Tessier helemaal. Een bluesy begint krijgt na anderhalve minuut een energie injectie. Daarna wordt wat gas terug genomen waarna alsnog de muzikale pleuris uitbreekt.

Bands als Royal Blood, Rival Sons en ook Black Keys mogen zich best een beetje zorgen maken, want ze hebben er met The Blue Stones een serieuze concurrent bij gekregen. Hoe serieus weten we eind deze maand als de band op London Calling heeft laten zien wat ze live in hun mars hebben.

Concert: 26 oktober London Calling, Paradiso, Amsterdam.

Iggy Pop – Loves Missing

De berichten dat Iggy Pop zich zou hebben terug getrokken om zijn oude dag in gepaste rust te vieren, zijn sterk overdreven om niet te zeggen onwaar.

Na zijn succesvolle tour met Josh Homme heeft hij weliswaar laten doorschemeren het wat rustiger aan te willen doen, maar ook Iggy’s bloed stroomt waar het niet gaan kan. Dus treedt de levende rock ‘n’ roll legende nog regelmatig op. En heeft hij een nieuw album uit. Zijn 18e. De plaat heet ‘Free’, waarschijnlijk om aan te geven dat hij nu echt alleen nog maar naar zijn eigen pijpen danst.

Niet dat Iggy zich vroeger veel van anderen aantrok, maar nu voelt hij zich niet alleen artistiek, maar ook financieel vrij. Zijn samenwerking met de voorman van QUOTSA heeft hem namelijk geen windeieren gelegd. Iggy is al eerder niet onbemiddeld geweest, maar toen vond hij op weg naar de bank vaak een dealer op zijn pad. Nu is hij ouder en wijzer en clean.

En geïnspireerd. ‘Free’ is met afstand zijn veelzijdigste album ooit. Op de plaat staan jazzsongs, spoken-word en ambient nummers, een waarschuwing tegen internet porno en een track die niet had misstaan op één van de twee meesterwerken, die hij midden jaren zeventig opnam onder toeziend oor van David Bowie, The Idiot en Lust For Life.

Loves Missing is Iggy op zijn ontblote bovenlijf geschreven door Leron Thomas, een jazz trompettist die tekent voor het gros van de songs op Free. Halve Iggy fans zullen in de war raken van de grote variatie in stijlen en stemmingen op ‘Free’, maar als het album één ding duidelijk maakt dan is het dat de inmiddels 72 jaar geleden in Muskegon, Michigan geboren James Osterberg zijn lust for life nog lang niet is verloren.

 

Elbow – White Noise, White Heat

Lou Reed zong ooit White Light White Heat. Elbow gaat voor White Noise, White Heat. Het is de titel van de laatste single van ‘Giants Of All Sizes’, het nieuwe album van de band uit Manchester.

De stem van Guy Garvey verraadt dat we hier met Elbow te maken hebben, maar de sfeer en opzet van het White Noise, White Heat wijken flink af van de bekende formule van gedragen ballades. De opvolger van Dexter & Sinister en Empires heeft een gejaagd ritme, dreigende blazers en een spooky orgeltje. White Noise, White Heat zou niet misstaan op de soundtrack van een horrorfilm. ‘I Just Wanna Get High’ zingt Guy bijna smachtend, maar dat zit er even niet in.

‘Giants Of All Sizes’ is album acht van Elbow. Veel bands zijn dan al over hun hoogtepunt heen. Elbow dus niet, artistiek niet, maar ook niet wat populariteit betreft. De band speelt op 24 maart hun grootste Nederlandse show ooit in de Ziggo Dome. De kaartverkoop is begonnen.

Donna Blue – Desert Lake

Het is niet overdreven te stellen dat Desert Lake de beste track van Donna Blue is tot nu toe.

Het vele spelen heeft de band duidelijk goed gedaan, want behalve een ijzersterke compositie en een prachtig arrangement valt Desert Lake ook op door de flair en het zelfvertrouwen waarmee het wordt uitgevoerd. Ging het liefdesduo voorheen voor ideeën en inspiratie te rade bij filmmaker David Lynch, voor Desert Lake legden ze hun leergierige oor te luister bij Ennio Morricone en dan met name de muziek die de befaamde componist schreef voor de klassieke spaghetti westerns van Serge Leone.

Het is niet langer de vraag of Donna Blue gevraagd gaat worden de score van een film te schrijven, maar wanneer. 

Concert: 25 oktober Under Your Skin fest. TivoliVredenburg, Utrecht.

Skeggs – Save It For The Weekend

Skeggs is de zoveelste gitaarband uit Australië met volgers in andere delen van de wereld. Het trio heeft minstens twee ‘modern classics’ op hun naam staan met L.S.D. en Up In The Clouds.

Of Save It For The Weekend er ook een wordt voor de boeken weten we over een paar weken. Skeggs mag dan rudimentair rocken met bas, drums en extra veel gitaren, hun songs zijn niet echt voor de hand liggend en geven hun geheimen pas prijs na een paar keer draaien.

Save It For The Weekend is een sterke staal van de stijl van Tobi, Jonny en Ben. Een southern rock intro loopt over in een song waarin het verschil tussen refrein en couplet niet helemaal duidelijk is en ook de gitaarsolo op een onverwacht moment opdoemt. Als referentie voeren we The Replacements op, de legendarische Amerikaanse rommelrockband die aan de drank is bezweken. Voor dat lot wil Skeggs echter waken. Het ‘it’ dat moet worden bewaard tot het weekend is namelijk de fles. Liever een weekend alcoholist dan een gewone alcoholist lijkt het motto.

Save It For The Weekend is een zogenaamde ‘stand alone’ single. Dat betekent dat we nog een poos moeten wachten op het tweede album van de rockers uit Byron Bay.