Author: Flip van der Enden

Catholic Action – One Of us

Catholic Action is een jonge Schotse band, die drie jaar geleden bijzonder sterk voor de dag kwam met debuutsingle L.U.V. Jammer genoeg is dat nog steeds het beste nummer van de mannen.

Dat neemt niet weg dat hun andere songs ook allemaal wel ‘iets’ hebben dat de aandacht trekt. Nieuwe single One Of Us is een mooi voorbeeld van de prettige gekte die het Schotse viertal tot een band maakt om in de gaten te houden.

One Of Us klinkt als een ruw uitgevoerde compositie van landgenoten Franz Ferdinand. De beat is basic met hier en daar rare accenten. Het tempo wordt langzaam opgevoerd. Vlak voor het einde lijkt de tekst op en gaat men over op een fanatiek gezongen lalala. Daarna volgt gitaristische chaos. Na krap tweeënhalve minuut is het voorbij en klik je op repeat om te luisteren of je het goed hebt gehoord.  

One Of Us is de eerste single van het nieuwe, tweede album van Catholic Action. De plaat gaat Celebrated By Strangers heten en verschijnt volgend jaar maart.

Iggy Pop – Love’s Missing

Had Iggy Pop niet aangekondigd dat hij zou stoppen met platen maken? Of was het met optreden? Hoe dan ook, de nu 72 lentes jonge James Osterberg Jr is op beide fronten nog volop in de running.

Zijn nieuwe, 18e soloalbum heet ‘Free’ en niet zonder reden. Iggy voelt zich vrij om te doen wat hij wil. Waarom nu pas, kan je je afvragen. Iggy maakte nooit de indruk dat hij zich veel aantrok van anderen. Wie weet heeft hij na zijn succesvolle ‘Post Pop Depressie’ tournee met Josh Homme nu eindelijk zijn schaapjes op het droge en kan hij doen wat zij hart hem ingeeft. Wat de reden ook moge zijn, zijn gevoel van vrijheid heeft een bonte en boeiende plaat opgeleverd. De veteraan fladdert van punk naar poëzie en van jazz naar ambient. Tussendoor waarschuwt hij ook nog eens tegen de gevaren van internetporno.

Niet alle exercities zijn even geslaagd, maar ‘Free’ telt minstens twee tracks die een plaats verdienen in de Iggy Pop canon, het jazzy ‘James Bond’ en het zeer fraaie Love’s Missing. De laatste is een no nonsense rocktrack, die Iggy op zijn ontblote bovenlijf is geschreven en niet had misstaan op ‘Lust For Life’ of ‘The Idiot’.

Tegelijk met ‘Free’ is er een koffietafelboek verschenen -‘Til Wrong Feels Right- met foto’s, memorabilia, songteksten en commentaar van collega’s als Debbie Harry.  

Nick Cave & The Bad Seeds – Bright Horses

Het is een cliché dat een artiest moet lijden om te kunnen creëren, maar zoals de meeste clichés niet onwaar. Het is onmogelijk om het nieuwe album van Nick Cave los te zien van de dood van zijn zoon. En ook niet de bedoeling.

Cave gebruikt zijn kunst om de ramp die hem is overkomen te verwerken en te bevatten. Het daar uitvloeiende album ‘Ghosteen’ wordt al een meesterwerk genoemd. Het zou niemand hebben verbaasd als Cave, zijn muzikale verleden indachtig op zijn nieuwe plaat had geraasd en getierd, zijn onmacht en ongeloof had geuit in woedende songs. Het tegenovergestelde is het geval. Cave klinkt berustend op ‘Ghosteen’. Hij zoekt en lijkt troost te vinden in zijn geloof. Het album is zo persoonlijk dat je je als luisteraar bij tijd en wijle een voyeur voelt, maar het is Cave zelf die zijn  verdriet wil delen en zijn lijden artistiek wil uitdrukken.

Van songs als in composities met een kop en een staart is niet echt sprake op ‘Gosheen’. De teksten bepalen de vorm van de liederen waarvan er twee meer dan tien minuten duren. Bright Horses is een van de meer conventionele nummers. Maar eigenlijk moet je ‘Ghosteen’ in zijn geheel ondergaan op een moment dat je er je volle aandacht aan kunt schenken. Zoals het bij een kunstwerk betaamt. 

Concerten: 27 januari Muziekgebouw Eindhoven (uitverkocht). 28 januari Concertgebouw De Vereeniging, Nijmegen (uitverkocht).

Klone – Breach

Klone is een graag gezien gast in de lage landen. De Franse band kan rekenen op een gewillig oorbij een breed publiek  variërend van de traditionele headbanger en moshpitter tot en inclusief afnemers van de meer melodieuze soorten metal.

Die laatste groep komt volledige aan zijn trekken met Breach, een bijna groots opgezette track van Klone album numero six, ‘Le Grand Voyage’.     Op Breach zijn de laatste sporen van het death metal verleden van Klone compleet onder de mat geveegd. Klone zanger Yann Ligner is niet langer boos, maar melancholique. Hij draagt zijn lot en leed nobel in Breach, dat zich onderscheidt met een sterke opbouw en een aansteker c.q. telefoonlampjes waardig einde.

‘Le Grand Voyage’ is uit. Mocht je de band vivre willen zien, zal je vooralsnog naar Frankrijk moeten. Wat natuurlijk helemaal geen straf is.

San Fermin – Saints

Sommige bands willen niet gevonden worden, lijkt het wel. Neem San Fermin. Google de naam en je komt uit bij een heilige die leefde in de 3e eeuw in de stad Pamplona. Voeg Saints toe, de titel van de nieuwe single van de band uit Brooklyn en je verdwaalt in een woud van sites over de martelaar die in 303 werd onthoofd. Wat je niet zult vinden is waarom een Amerikaanse band zich heeft vernoemd naar een Spaanse heilige. 

Ter zake. San Fermin is een jaar of negen geleden in het leven geroepen door Ellis Ludwig-Leone. Ludwig-Leone -Ellis is een hij- is arrangeur en componist van beroep. Op het popfront werkte hij o.a. voor The National, Sufjan Stevens en Grizzley Bear, maar het is op het modern klassieke vlak dat hij een internationale reputatie geniet. O.a. het Gelders Orkest heeft wel eens werken van hem uitgevoerd.

San Fermin doet hij er dus bij. Tenminste in het begin. Na vier albums mogen we wel stellen dat San Fermin meer is dan een hobby. Zeker omdat de band ook regelmatig toert. Ludwig-Leone werkt met een wisselde groep muzikanten plus een paar vaste krachten waaronder violiste/vocaliste Claire Wellin, de zangeres van Saint.

Saints –afkomstig van het net verschenen album, The Cormorant (aalscholver)- is een spannend en luxueus geproduceerd nummer, dat je kunt plaatsen in het zelfde territorium waarin ook The National en Elbow opereren, maar dan dus met een vrouw in de hoofdrol. Van de klassieke achtergrond van Ludwig-Leone is niet heel veel te merken. Wel van zijn gevoel voor melodie en drama.

Het vierde album van San Fermin bestaat uit twee delen. I is nu dus uit, The Cormorant II volgt op termijn.

HMLTD – LOADED

Onze vaste luisteraars weten dat we een zwak hebben voor bands waarvan de leden niet  in hun alledaagse kloffie op de bühne staan, maar eerst even langs de kapper, de visagist en/of boetiek wippen voordat ze het podium beklimmen. HMLTD (voorheen Happy Meal Ltd) is zo’n  band, die opereert in de glamrocktraditie van The New York Dolls, Ziggy Stardust en de New (wave) Romantics. Mannen dus met ballen en make-up.

HMLTD had eerder hun look dan hun sound te pakken, maar de laatste tijd gaat het heel snel de goede richting op. LOADED is een dikke rocktrack op elektronische basis over een Faustiaans pact. Over iemand dus, die zijn ziel aan de duivel verkoopt in ruil voor roem en rijkdom. Wie wil kan er kritiek in lezen op de moderne consumptiemaatschappij. Maar LOADED is vooral een prima soundtrack voor een Helloween feestje of anderszins gemaskerd bal.

Foals – Into The Surf

Vlak voor de release van ‘Everything Saved Will Not Be Lost Part 2’ gooit Foals er nog even een derde single uit. Was ‘Black Bull’ hard en recht toe recht aan en ‘The Runner’ Foals op standje radio met Into The Surf betreedt de band weer een ander terrein. Dat van klassieke Britse sympho. Met zijn theatrale galm, mellotron-achtige keyboards en verstilde koorzang doet Into The Surf aan bands denken als Procol Harum en The Moody Blues, maar ook aan Talk Talk.

Een groter contrast van tussen ‘Black Bull’ en Into The Surf is bijna niet mogelijk. Dat het één en dezelfde band is die beide nummers heeft gemaakt, onderstreept nog eens extra waarom Foals de beste indie-band van dit moment is.

15 november: wereldwijde premiere, Rip Up The Road video.

Yak – I Am A Good Man

Yak wordt al twee albums lang getipt voor een plek aan de indie-top, maar tot nu toe is de verwachte doorbraak uitgebleven. Zou het dan eindelijk gaan lukken met I Am A Good Man? Het zou zo maar eens kunnen.

De nieuwe single van de band uit Wolverhampton is in ieder geval het vriendelijkst klinkende Yak nummer tot nu toe. Ouder werk was vaak loodzwaar  en ook wel maniakaal. I Am A Good Man is daarentegen een vrij conventionele popsong met een mooi meeslepend tempo en knappe koortjes. De opwinding wordt netjes bewaard tot het slot. Yak kanaliseert de late Beatles zoals Flaming Lips en The The dat ook doen/deden. Toch krijg je niet het idee dat het trio van kopman Oliver Burslem veel water bij de wijn heeft gedaan. Eerder een geestverruimend middel.  Gewoon zal Yak waarschijnlijk wel nooit worden, maar dat is alleen maar goed.

Het tweede album van Yak verscheen eerder dit jaar, maar de band heeft niet op zijn lauweren gerust. I Am A Good Man komt van de snel te verschijnen nieuwe ‘Atlast Complex’ EP, die grotendeels is opgenomen in de Third Man Studio van Jack White.

Pumarosa – I See You

I See You is single 3 van album 2 van Pumarosa. De eerste was prima. ‘Fall Apart’ kwam dan ook hoog in de Graadmeter. De tweede was verwarrend. ‘Heaven’ deed zo sterk denken aan Small Town Boy van Bronski Beat dat we hem maar even hebben overgeslagen. I See You is gelukkig weer helemaal raak en zal je dan ook vaak gaan horen.

I See You heeft de zelfde ongrijpbare, mysterieuze sfeer, die songs als ‘Priestess’ en ‘Dragonfly’ zo bijzonder maakte. Maar dan zonder de 80’s galm en met het accent op elektronische instrumenten. Het tweede album van de band uit Londen -Devastation- lijkt veelzijdiger te worden dan het debuut. De drie nieuwe songs smaken namelijk allemaal net even anders. Dat we hier toch duidelijk van doen hebben met Pumarosa komt door de uit duizenden herkenbare stem van frontvrouwe Isabel Munoz Newsome, die een -zo mogelijk- nog groter stempel op de nummers drukt dan voorheen.

Sløtface – Stuff

Sløtface komt uit Stavanger in Noorwegen. De band gooide hoge ogen in Scandinavië met een energiek debuutalbum, ‘Try Not To Freak Out’. Sløtface wordt geafficheerd als een punkband, maar nieuwe single Stuff is meer pop dan punk. Pittig pop dat dan weer wel.

Dat geldt ook voor de twee andere nieuwe nummers, die zijn vooruitgestuurd om het pad te effenen voor  elpee twee van Sløtface. Titel en releasedatum zijn nog niet bekend. Wel dat de band het album produceerde in samenwerking met Scandi-pop veteraan Odd Martin Skålnes (Aurora/Sigrid).

Zangeres Haley Shea noemt Stuff ‘an honest breakup song’. Ze zingt hoe fijn een nieuwe start kan zijn na een relatie, die langzaam is doodgebloed. Met zijn vlotte beat, de kleine meisjesstem van Haley en de lekker vervormde gitaar van Tor-Arne Vikingstad valt Stuff positief op. Een (Pinguin) hit moet dan ook niet worden uitgesloten.

Concert: 6 november Melkweg, Amsterdam.