Author: Flip van der Enden

Gus Dapperton – Give It To Me Straight

Zijn debuutalbum is nog geen jaar oud, maar Gus Dapperton is alweer toe aan de volgende ronde. En een nieuwe sound.

De boomlange en immer fris gekapte Dapperton (né Brendan Price) uit New York maakte naam als vertolker van licht weemoedige synthi-popsongs met raadselachtige titels als Prune, You Talk Funny en Moodna, Once With Grace. Op Give It To Me Straight gooit hij het over een heel andere boeg en klinkt hij als het liefdeskind van Grace Jones en David Byrne. Het intro duurt al gauw anderhalve minuut en bestaat uit niet meer dan een discobas en dub-drums. Als Gus begint te zingen komen de keyboards en blijkt Give It To Me Straight een ‘dancing with myself’ track met mogelijkheid tot meezingen. Give It To Me Straight leent zich ook uitstekend als soundtrack van een nachtelijke autorit, liefst in een cabriolet. Laat die lange maar schuiven, die komt er wel.

Johnny Marr – The Bright Parade

Wat hij ook doet Johnny Marr zal eeuwig en altijd achtervolgd blijven door zijn verleden als partner van Morrissey in The Smiths. En terecht, want de songs die ze samen maakten zijn niks minder dan classics. 

Maar The Smiths hielden het eind jaren tachtig voor gezien en Marr heeft daarna nog zoveel meer mooie dingen gedaan. Hij was los/vast lid van The Pretenders, The The, Modest Mouse en The Cribs. En met Bernard Sumner (New Order) begon hij Electronic. Ook was hij in de markt als studiomuzikant. In die rol is Marr te horen op platen van Bryan Ferry, Talking Heads, Beck en heel veel anderen.  

Sinds begin deze eeuw opereert hij onder eigen naam. Marr maakt ambachtelijke songs in de stijl van de Britse gitaarschool waarvan hij een van de oprichters is. Anders dan Morrissey is Marr niet uit op adoratie en succes. Wat hij wil is erkenning als gitarist. Wie twijfelt aan ‘s mans unieke talent op de zes snaren hoeft alleen maar naar The Bright Parade te luisteren met zijn geheel eigen gitaarsound en imponerende solo. De nieuwe single is de zoveelste reminder dat Johnny Marr een van de beste Britse gitaristen is. Ever. Met The Smiths, met anderen of solo. 

Highly Suspect – 16

Highly Suspect is een rockband van het soort zoals ze al sinds Woodstock op de aardkloot rondlopen; bas, drums, een paar gitaren en een zanger met een strot om U tegen te zeggen. Tegen de tijdsgeest in gooide de band hoge ogen met ‘classic’ rocksongs als Lydia, My Name Is Human en Little One, nummers die meer dan 40 miljoen keer zijn aangeklikt.

Op dezelfde voet doorgaan zou je zeggen. Daar denkt bandbaas Johnny Stevens dus anders over. In een interview met het Amerikaanse vakblad Billboard zegt hij rockmoe te zijn, klaar met de gitaar. Zijn interesse gaat nu uit naar hip hop en elektronische muziek. Banks en London Grammar vindt hij interessante acts.

Het zal toch niet? Is Highly Suspect van rock los? Ja en nee, nieuwe single 16 is geheel gitaarloos, maar iets anders dan rock kan je het nummer toch moeilijk noemen. Dat komt door de stem van Stevens en zijn bevlogen zang en de vette drums. Sijpelden op oude opnamen blues en soul invloeden door, 16 wordt opgetild door een gospelkoor. De autobiografische song gaat over dat hij ontdekt dat zijn vriendin zwanger is. Maar niet van hem. Drama dus.  16 mag dan snaarloos zijn, op Upperdrugs, de b-kant van de nieuwe single gieren de gitaren nog wel om je oren.

Highly Suspect is dus aan het experimenteren geslagen en dat is alleen maar goed. 16 en Upperdrugs, een lied over angstaanvallen zijn thematisch representatief voor het nieuwe, derde Highly Suspect album. De songs op MCID (My Crew Is Dope) behandelen thema’s als zelfhaat, drugsverslaving, depressie, kritiek op social media. En Trump. Maar ook hoop en liefde. Gastoptredens zijn er van rapper Young Thug, metalband Gojira en het welbekende Nothing But Thieves.

Met MCDI treedt Highly Suspect dus buiten de vertrouwde rockoevers. Het zou de band wel eens heel veel nieuwe fans kunnen gaan opleveren. Releasedatum van MCID is 1 november.

Demob Happy – Autoportrait

Demob Happy maakt poppy hard rock of zo je wilt harde poprock. Dat lijkt makkelijker dan het is, want decibellen en melodie gaan maar moeilijk samen leert de praktijk.

Het was dan ook even oefenen voor de Britten. Het eerste album was veelbelovend maar wisselvallig. Op album twee -met ‘Be Your Man’- was het beest zo goed als getemd. Het eerder dit jaar verschenen ‘Less is More’ en het gloednieuwe Autoportrait laten horen dat het trio zijn zaakjes nu helemaal op orde te heeft. 

Autoportrait is een elastieke popsong met betonnen gitaren en fijn refrein, geschikt voor zowel headbangers als meezingers. Demob Happy wordt wel vergeleken met Royal Blood. De overeenkomst is dat beide bands hard rocken binnen een poppy kader. Maar waar het Royal Blood een beetje stil lijkt te staan is Demob Happy nog volop in ontwikkeling. De band toert momenteel als supportact van Royal Blood. Over een jaar zouden de rollen wel eens omgedraaid kunnen zijn.   

The Growlers – Natural Affair

De Amerikaanse band The Growlers heeft een misleidende naam. To growl betekent grommen. Zanger Brook Nielsen doet veel maar grommen staat niet op zijn repertoire. Wat hij wel doet is lekker laid-back liedjes zingen die geworteld zijn in de Californische surf/garagecultuur.

Natural Affair, het titelnummer van alweer het achtste Growlers album is een vlotte track met een positieve toon en een filosofische tekst over Mother Nature die een bitch zou zijn. Of over een disfunctionele familie, dat kan ook.

In de tien jaar dat The Growlers actief zijn is hun muzikale formule niet echt veranderd. Wel heeft het succes van songs als Dope On A Rope en Going Gets Tough (ook misleidend energieke titels) er voor gezorgd dat de band tegenwoordig kan beschikken over een riant opnamebudget en dat mooie producties als Natural Affair.

CONCERT: 18 februari 2020, TivoliVredenburg, Utrecht.

Terug Naar Tiengemeten Radio

Op 24 en 25 augustus zullen er op Tiengemeten vreemdere vogels te horen en te zien zijn dan de kluut, de koekoek en de zeearend. Dan vindt namelijk voor de vijfde keer het Terug Naar Tiengemeten festival plaats op het tot natuurgebied omgetoverde eilandje in het Haringvliet.

Terug Naar Tiengemeten is geen enorm popfestijn, maar een intiem kindvriendelijk festivalletje voor mensen die behalve van muziek ook van water en natuur houden. En van een lekker hapje en drankje op zijn tijd. “Bootje varen, bandje kijken, biertje drinken”, zo luidt het motto van de eilandbewoners die Terug Naar Tiengemeten organiseren.

De line-up van het festival biedt een brede en mooie mix van veteranen, nieuwkomers en sterke middenmoters. Op TNT zullen o.a. de legendarische bluesband Barrelhouse, ex Trøckener Kecks voorman Rick De Leeuw, spraakmaakster Merol en het bluegrasscircus van Tim Knol hun beste beentje voorzetten. Ook zal er een band te zien zijn uit de Pinguin Talent pool. Welke maakt onze Bazz woensdagavond bekend tussen 8 en 9 in een speciale uitzending over terug Naar Tiengemeten. Voor informatie over tickets, camping, de tijden van de pont etc verwijzen we je graag naar www.terugnaartiengemeten.nl.

Kiev – Willing Eyes

Met ‘Be Done Dull Cage’ scoorde Kiev een bonafide Pinguin-hit. Dat wil zeggen dat de song super geliefd is bij onze luisteraars, maar dat verder bijna niemand hem kent.

Dat ligt ook een beetje aan de band zelf. ‘Dull Cage’ zou een solide basis zijn geweest voor een carrière, maar dan had er wel snel een opvolger moeten komen. En een tournee was ook niet verkeerd geweest. Maar zo steekt het gezelschap uit het Californische Orange County niet in elkaar. Kiev is meer een project dan een band. De leden komen bij elkaar als het zo uitkomt, van planning is niet echt sprake. ‘Be Done Dull Cage’ stamt uit 2011, het eerste en enige Kiev album volgde twee jaar later. Daarna nada.

Kiev dreigde dus als voetnoot in de geschiedenis te verdwijnen tot hun naam eerder dit jaar ineens weer opdook. Blijkbaar heeft Kiev fans in Foals, want de Britten charterden de band als supportact voor hun tournee langs de Amerikaanse West-Coast. Naar nu blijkt kwamen de Kiev mannen tijdens hun winterslaap wel regelmatig bij elkaar om nieuwe nummer te maken. Helaas stonden perfectionisme en praktische bezwaren een release in de weg. De shows met Foals bevielen echter zo goed dat men besloot de draad weer op te pikken.  Bij nadere beschouwing bleken de nieuwe songs ook best wel mee te vallen.

Het plan is nu om de opnamen een voor een uit te brengen. Willing Eyes is de eerste. Er gebeurt teveel in het vijf en halve minuut durende nummer om in één keer in je op te nemen, maar herhaalde blootstelling geeft toegang tot een proggy, funky en meeslepend nummer met een hook van heb ik jou daar.  Kortom Kiev is terug. Geniet zo lang het duurt.

Bon Iver – Faith

Je moet er van houden luidt het cliché. Veel luisteraars raken in katzwijm bij het horen van de falsetstem van Bon Iver‘s Justin Vernon. Anderen ervaren zijn zang als nagels op een schoolbord.

Ondanks de irritatie die Bon Iver bij sommigen oproept, is de band  invloedrijk en enorm populair.  Omdat we toch wel een beetje rekening willen houden met de haters hebben we met zorg een nummer uitgekozen van het net verschenen nieuwe album, i.i om te draaien als opvolger van Graadmeter hit ‘Hey Ma’.

Dat was niet makkelijk, want los van de stem tellen de songs van Bon Iver wel meer hindernissen, die een brede consumptie in de weg staan. Denk aan autotune passages, ongebruikelijke instrumentale breaks en experimentele melodieën (lees geen). Na lang wikken en goed luisteren is de keus gevallen op Faith, een song met alle elementen die Bon Iver tot zo’n gewaardeerde kracht maken – kopstemzang, bijzondere sfeer en sterke compositie- maar zonder (nou ja bijna) de eerder genoemde irritatie-factoren. Veel plezier/sterkte! (doorhalen wat niet wordt verlangd).

Johnny Marr – The Bright Parade

Wat hij ook doet Johnny Marr zal eeuwig en altijd de de gitarist blijven van The Smiths.  Inmiddels heeft hij zich in zijn lot geschikt en lijkt hij zelfs een beetje trots op zijn verleden. 

Het liefst wilde Marr anoniem blijven en opgaan in andere bands. Hij was los/vast lid van o.a. The Pretenders, The The en The Cribs. Met Isaak Brock begon hij Modest Mouse en met Bernard Sumner (New Order) Electronic. Daarnaast was hij in de markt als studiomuzikant. In die hoedanigheid is Marr te horen op platen van Bryan Ferry, Talking Heads, Beck e.v.a. Maar wat hij ook deed, de geur van The Smiths heeft hij nooit van zich af kunnen schudden. Een reünie van de band lijkt uitgesloten, wat de status alleen maar vergroot.   

Sinds begin deze eeuw maakt hij muziek onder eigen naam, ambachtelijke gitaarrock in de stijl van de Britse gitaarschool waarvan hij een van de oprichters is.  Marr zit duidelijk niet te wachten op de druk van een hit. Met uitzondering misschien van Easy Money heeft hij dan ook geen (solo)songs met het eeuwige leven. Ook The Bright Parade zal waarschijnlijk niet veel verder komen dan de reeds bekeerden. De unieke gitaarsound en de imponerende solo maken The Bright Parade echter tot een song die het verdient te worden gehoord. Al is het maar als reminder dat Johnny Marr nog steeds een van de beste Britse gitaristen is. Aller tijden. 

Foals – Black Bull

Everything Not Saved Will Be Lost is de titel van het tweeluik waar Foals ons dit jaar op trakteert. Part One verscheen voor de zomer, Part Two volgt half oktober.

De eerste single van deel twee voedt het idee dat de albums nogal van elkaar zullen verschillen. De songs op Lost 1 liggen in het verlengde van de muziek die de Britse band maakt sinds hun debuut uit 2008, ambitieuze intelligente progrock met hitpotentie.

Black Bull is heel andere koek. Zonder te willen beweren dat Black Bull niet intelligent of hitgevoelig zou zijn, appelleert de song in eerste instantie toch aan emoties die sinds de oertijd in onze genen zitten gebakken, woede en agressie. Drums beuken, gitaren gieren en zanger Yannis Phillippakis schreeuwt de longen uit zijn lijf. Kortom Black Bull is een puist teringherrie van heb ik jou daar. Subtiel is het allemaal niet, maar het komt wel aan en lucht wel op! Black Bull, Greta Music!

Kommaardoor met Everything Not Saved Will Be Lost Part Deux!