Flip van der Enden, auteur op Pinguin Radio

Big Thief – Not

Deze week maakte Big Thief bekend dat er een nieuw album in de pijplijn zit. Een opvallend bericht, want het meest recente album van de band van Adrianne Lenker ligt nog vers in het geheugen. Het dit voorjaar verschenen U.F.O.F. is zelfs een gedoodverfde eindejaarslijstjesplaat.

Tegelijk met het persbericht waarin de release op 12 oktober van Two Hands –Big Thief album vijf- werd aangekondigd verscheen de eerste single van de nieuwe plaat. Als Not ook maar een klein beetje representatief is voor Two Hands moeten we er serieus rekening mee houden dat Big Thief het jaar gaat afsluiten met twee albums in de eindlijst.

Het ruwe intro van Not geeft gelijk aan dat Big Thief dit keer uit een ander vaatje tapt. Klinkt de band op indie-parels als Paul, Shark’s Smile en UFOF dromerig en intiem, op het ruim zes minuten durende Not gaan de remmen los en de meters in het rood. Adrianne zingt alsof de duvel haar op de hielen zit. De lekker lange gitaarsolo die de coda vormt van Not had van Neil Young kunnen zijn, in een boze bui. Goodbye Dr Jekyll, Hello Mr Hyde!

In maart volgend jaar komt Big Thief naar de Paradiso. Oordoppen mee voor de zekerheid.

CONCERT: 6 maart 2020 Paradiso, Amsterdam.

The Flaming Lips – How Can A Head

Nog vier jaar te gaan en The Flaming Lips is veertig!

Sinds de oprichting in 1983 zijn Wayne Coyne en zijn kompanen zijn altijd hun eigen gang gegaan. Hun doel was nooit zo zeer om de fans te pleasen, maar om het voor de band interessant te houden. Regelmatig vielen de belangen samen wat resulteerde in klassieke albums als The Soft Bulletin en Yoshimi Battles, maar deze eeuw leek The Flaming Lips toch vooral voor eigen parochie te rocken.

Goed nieuws dus dat het nieuwe, 15e album weer eens een plaat is die niet, nou ja veel minder wordt gehinderd door onnavolgbare geluidsexperimenten, vage composities en concepten die alleen door lotuseters te volgen zijn. Recht toe recht aan rock zullen Coyne en co nooit maken, maar de meeste songs op King’s Mouth zijn goed te volgen ook voor nuchtere types.

How Can A Head is een mooi voorbeeld van de Lips op standje behapbaar. Kop, staart, brug en refrein alles is aanwezig plus een mooie melodie en een uitvoering die binnen de lijntjes blijft. Retro is How Can A Head ook. Het nummer doet wel aan E.L.O. denken. Waar de tekst over gaat mag Joost weten. Hoe toegankelijk het nieuwe album ook is, een normale band zal The Flaming Lips nooit worden.

The Menzingers – Anna

The Menzingers is een punkband uit Philadelphia. De mannen zijn nu ruim tien jaar samen en dat hoor je. Nieuwe single Anna, de voorbode van album zes, (Hello Exile 4/10) is een onbeschaamd liefdeslied met smaak gemaakt en met flair gebracht.

We noemden The Menzingers net een punkband en dat klopt ook wel, maar wie korte agressieve energie explosies verwacht is bij de band aan het verkeerde adres. Oud werk wilde nog wel eens een gevarenzones veroorzaken, een song als Anna heeft meer weg van Boss Bruce dan van Rotten Johnny. Dat wil echter niet zeggen dat Greg, Tom, Eric en Joe oud en gezapig zijn geworden, wel dat ze niet meer doen alsof ze zestien zijn. En dat is alleen maar goed.

CONCERT: 3 februari 2019 OZ Melkweg, Amsterdam.

Girl In Red – I’ll Die Anyway

Girl In Red is het alias van de 20 jarige Marie Ulven Ringheim uit het Noorse Horten. Marie heeft een podium gecreëerd door elke maand een zelf geschreven, gespeeld en geproduceerd liedje online te zetten. Haar songs over seksuele identiteit, zelftwijfel en onzekere relaties zijn zo een eigen leven gaan leiden en hebben van Girl On Red een internationaal fenomeen gemaakt.

We hebben al verschillende songs van Girl In Red gedraaid, waaronder haar doorbraakhit I Wanna Be Your Girlfriend. I’ll Die Anyway is -als we goed hebben geteld- haar 11de single. Aan albums doet ze nog even niet.

Girl On Red songs klinken vaak vlot, maar de (autobiografische) teksten gaan dus diep. I’ll Die Anyway gaat over depressie, een onderwerp dat, gezien de comments op Youtube heel veel mensen persoonlijk aanspreekt.

In de studio/slaapkamer doet Marie alles alleen, live is Girl On Red een band. Je kunt ze gaan zien dit weekend op de Lowlands en/of op 4 november in de oude zaal van Melkweg. Tenminste als je tickets hebt, want het concert is uiteraard al lang uitverkocht. Een upgrade naar de Max zou mooi zijn.

Africa Express – Johannesburg

Africa Express is een non-profit organisatie die alweer een tijd geleden door Damon Albarn in het leven is geroepen met als nobel doel een westers podium te bieden aan Afrikaans muziektalent.

Eerder maakte Africa Express stops in landen als Marokko, Ethiopië, Kongo, Mali en Nigeria. Recentelijk hielt de Express halt in Johannesburg. Net als Peter Gabriel met zijn Real World label en Paul Simon op zijn Graceland album gaat het Albarn niet zozeer om het in kaart brengen van traditionele muziek, maar om een uitwisseling van ideeën en sounds, om een creative kruisbestuiving van Afrikaanse en Westerse muziekmakers.

Op het EGOLI (Zulu voor stad van goud) album waarop Johannesburg te vinden is, horen we naast een keur aan Zuid Afrikaans talent ook westerlingen als Gruff Rhys van Super Furry Animals, Nick Zimmer van Yeah Yeah Yeahs en de Gorillaz/Blur voorman zelf.

Het hypnotische Johannesburg is misschien wel het meest westers klinkende nummer van het album. Rhys zingt lead, de Afrikaanse inbreng komt van Sibot, Radio 123 en Morena Leraba. Die namen zullen je waarschijnlijk nog niet veel zeggen, maar als het aan Albarn ligt komt daar dus verandering in

Is je interesse gewekt, check dan zeker het EGOLI album waarop nog 17 andere (sub)tropische versnaperingen te vinden zijn.

half:alive – ok ok

ook half:alive is een kleine letters band. Ze zijn met zijn drieën en opereren vanuit Long Beach, Californië. De band brak vorig jaar door in de VS met het in eigen beheer uitgebracht Still Feel.

Deze week ziet het debuutalbum van half:alive het daglicht. De singles die de weg voor bereidden laten een eigenwijze band horen die veel aandacht besteedt aan de productie van hun averechtse songs. Ook tekstueel mijdt de band clichés. Met ok ok duikt de band in de vijver waar ook Portugal The man en Everything Everything vissen. Smart rock is het genre.

De tekst van ok ok is nogal cryptisch, maar lijkt te gaan over het ontdekken van je ware zelf en leren daarmee te leven. Een staaltje self-help in de trant van I’m OK, You’re OK. Of half:alive zijn best wel ingewikkelde, onorthodoxe glansrock ook live weet waar te maken zullen we later dit jaar leren wanneer de band aantreedt in Paradiso Noord.

CONCERT: 8 november Paradiso Noord, Amsterdam.

Tool – Fear Inoculum

Dat Tool live nog steeds onovertroffen is bewees de band eerder dit jaar met een concert in de Ziggo waarvan de wangen nog steeds nagloeien. Dat de band van Maynard James Keenan ook in de studio nog tot grootste prestaties in staat is bewijzen de mannen met het imposante Fear Inoculum. Het ruim tien minuten durende titelnummer van het nieuwe album is de eerste release in 13 jaar van de band uit L.A. Zelden is er met zoveel smacht op een plaat gewacht.

De lengte geeft al aan dat de heren de tijd nemen om een statement te maken. Fear Inoculum (= een ander woord voor virus) doet in zijn complexiteit wel aan Radiohead denken, maar dan een paar tandjes harder en een paar streepjes donkerder. Maar eigenlijk is Tool met niets en niemand te vergelijken en beoefent de band als sinds hun incubatie in 1990 een unieke en volstrekt eigen stijl.

2019 tekent zich al als een topjaar voor Tool fans, concerten, de backcatalogue eindelijk online en voor het eerste in meer dan een decennium nieuwe muziek! Over drie weken al, de 30ste volgt het Fear Inoculum album. Nu maar hopen dat we niet weer 13 jaar moeten wachten op nieuwe muziek, maar als Keenan zo beschikt dan leggen we ons daar gewoon bij neer.

Liam Gallagher – Once

Wonderen zijn de wereld niet uit! Liam Gallagher heeft een nieuwe single uit die niks minder dan geweldig is. Serieus. Vernieuwend is Once niet. Het nummer doet sterk denk aan Jealous Guy van John Lennon, maar alles klopt; de toon, de grootse productie en de nostalgische tekst, die hoogstwaarschijnlijk een sneer is naar broederlief.

“I Remember How You Used To Shine Back Then”.

Liam schreef Once samen met Andrew Wyatt, een ‘gun for hire’ die ook met Mick Ronson, Bruno Mars en Flume heeft samengewerkt. Wyatt won vorig jaar nog een Grammy voor zijn bijdrage aan de soundtrack van A Star Is Born met Lady Gaga en Bradley Cooper. Liam lijkt in Wyatt een ideale partner te hebben gevonden, want ook de twee andere recente songs, River en Shockwave die ze samen schreven mogen er zijn. De nummers zijn een voorbode van het tweede solo album van de jongste Gallagher, Why Me? Why Not (20/9).

Uit een recente Facebook Battle bleek dat Noel veruit de favoriete Gallagher is. Hij is immers de auteur van alle Oasis hits. Maar getuige zijn nieuwe nummers – hij experimenteert met genres (disco/dubstep) waar hij vroeger een broertje aan dood had- zit Noel nu in een muzikale midlifecrisis. Liam daarentegen lijkt zijn draai te hebben gevonden en zou met zijn nieuwe album zijn boze broer zo maar eens het nakijken kunnen geven. Zoals gezegd, wonderen zijn de wereld nog niet uit!

CONCERT: 7 feb. 2019 Ziggo Dome, Amsterdam.

gabriel black – dead Yet (with phem)

Het is een trend op dit moment om namen te schrijven zonder hoofdletter. Ook gabriel black en zijn partner in rhyme phem laten de cap toets ongemoeid. Te horen is dat natuurlijk niet.

Heer black en dame phem hebben met dead yet een vette indie hit te pakken. Hun duet is een landerige lo fi track van nog geen drie minuten over verveling en (gebrek aan) ambitie. gabriel black is een muzikale omnivoor uit Pennsylvania die zich recent in Californië heeft gevestigd. Vorig jaar debuteerde hij met een EP met daarop een zevental kleine emo liedjes met een hip hop beat. Beetje Beck, maar dan anders.

phem is het alias van Liv Marsico uit L.A. Ook zij trekt zich weinig aan van genregrenzen. Haar staat van dienst omvat een paar EP’s en een handvol vrij succesvolle singles. Het vier weken oude dead yet gaat als de spreekwoordelijke speer. Reden voor het succes -naast de aanstekelijke meezing-melodie- is de sterke tekst met strofes als ‘penguins fly higher than you can dream now’ en de aloude moraal van het verhaal ‘mens durf te leven’.

Mormor – Some Place Else

Some Place Else van Mormor staat al een aantal weken in de wacht. Het is een geweldig mooi nummer maar een paar streepjes gepolijster dan we doorgaans draaien.

Het opdrogen van de release in deze zomermaanden maakt dat we twijfelgevallen nog eens tegen het licht houden. Mormor‘s Some Place Else heeft dus alsnog het voordeel van die twijfel gekregen. Ook omdat we een vorige single van de Canadees, Outside wel hebben gedraaid. En daar goede reacties op kregen.

Mormor is het alias van Seth Nyquist, een singer-songwriter multi-instrumentalist uit Toronto. Als je goed luistert hoor je dat Mormor is opgegroeid op een menu van James Blake, Radiohead, Pink Floyd en andere acts bij wie ambiance een belangrijke rol speelt. Some Place Else is een koptelefoon op ogen dicht nummer, kalm en sierlijk door de schrijver met een kopstem gezongen en spaarzaam geproduceerd zodat het refrein alle ruimte krijgt om te ademen.

Some Place Else is zo rustgevend dat artsen het zouden kunnen voorschrijven ter voorkoming van een burn out. Het is het titelnummer van een mini-album waarop nog vijf soortgelijke helende nummers te vinden zijn.