Author: Flip van der Enden

On Video – Adversary

On Video is een drie singles oude band uit Oost-Londen die zoals zo veel bands van nu tapt uit het garagerock vaatje.

Dat betekent kordate songs van rond de drie minuten met bas, drum en extra veel gitaren. Waar On Video ook prat op mag gaan zijn een geïnspireerde zanger en een goed oor voor hooks een refreintjes. Je zou kunnen zeggen dat Adversary doet denken aan the Jam, de eerste band van Paul Weller, en je zou geen ongelijk hebben.

On Video is nog te onbekend om meer te kunnen vinden dan de voornamen van de vier bandleden, Hass, George, Neil en Yuli. De bandnaam maakt het zoeken er ook niet makkelijker op. Maar On Video is gesignaleerd, we houden ze voor je in de gaten.

Sons – Waiting On My Own

In het Belgische Mesele staat een garage waar de band Sons in alle rust heeft kunnen sleutelen aan een eigen geluid, dat bestaat uit gelijke delen punk, psychedelica en bravoure.

Dat hun hard rockende bouwsel zijn uitwerking niet mist, bewees het kwartet onlangs nog op Down The Rabbit Hole. Een van de mosh-pit momenten van die show was de uitvoering van Waiting On My Own, ook een van de hoogtepunten op het debuutalbum van de Sons.

De nieuwe single heeft een intro-riff die decennia lang heeft liggen wachten op een eerlijke vinder en de vaart van een formule 1 wagen. Dat Waiting On My Own niet uit de bocht vliegt is te danken aan de koele hoofden en het sterke spel van de vier bandleden. Wie meer wil wacht een heel album, Family Diner.

LIVEDATA: 31 augustus Bruis Festival, Maastricht. 6 september Misty Fields, Asten- Heusden. 28 september Voor De Duvel Niet Bang, Apeldoorn.

Sam Fender – Will We Talk

Vanwege stemproblemen heeft Sam Fender een aantal optredens moeten cancelen waaronder Pinkpop en Down The Rabbit Hole. Dat Sam geen last had van een gewoon griepje blijkt wel uit het feit dat hij ook zijn optreden op Glastonbury heeft afgezegd. Een beetje Britse artiest doet een moord om daar te mogen spelen.

Ondanks de ziekte van de hoofdrolspeler is er toch een nieuwe single verschenen van de man die al beroemd is terwijl zijn eerste album nog uit moet komen.  Will We Talk is van het zelfde laken een pak als That Sound, Dead Boys en Hypersonic Missiles. Gelukkig is dat pak op maat gemaakt en nog lang niet versleten.

Will We Talk is een Springsteen-esque rocker over een relatie waarin liefde ver te zoeken is, ‘will we talk in the morning?’ Ook deze single staat net als de andere genoemde nummers op Sam’s langspeeldebuut, Hypersonic Missiles, dat op 9 augustus moet verschijnen. In het najaar staat hij in de Melkweg, hopelijk weer helemaal bij stem.

LIVEDATUM: 5 november Melkweg, Amsterdam.

Declan McKenna – Brew (Regurgitated)

Eerst even een moeilijk woord uit de weg werken. Regurgitated betekent opgehoest. Hiermee maakt Declan Mc Kenna duidelijk dat Brew geen nieuw nummer is, maar een remake van een song die eerder als b-kant verscheen van Paracetamol.

Dat origineel was duidelijk haastwerk, niet veel meer dan een demo. Declan zal gedacht hebben dat Brew meer verdient dan een ruwe doorloop. En hij heeft gelijk. De opgehoeste versie van Brew is dus niet echt een nieuwe single, meer een zoethouder tot de release van zijn tweede album en reminder dat Declan McKenna een van de interessantere nieuwkomers is van de laatste paar jaar.

Dat Brew zijn bestaan als b-kant begon is niet onlogisch. Het nummer is veel complexer dan de songs waarmee de jonge Brit bekend werd. Met zijn vele stemmingswisselingen, psychedelische effecten en expansieve gitaarsolo’s is de nieuwe versie van Brew zo mogelijk nog ingewikkelder dan de eerste uitvoering, bijna twee minuten langer ook. Het is opvallend dat Declan de stilte tussen twee albums verbreekt met een prog-rock track. Hopelijk betekent dat dat hij op zijn tweede album ook nieuwe paden verkent. 

Alter Bridge – Wouldn’t You Rather

Alter Bridge is de ‘go to band’ voor mensen die hun rock graag heavy hebben, maar zonder hel en verdoemenis, moord en doodslag of andersoortige boven, onder of buitenaardse thematiek.

Goed kunnen spelen, hard kunnen rocken en zingen over normale mensenzaken dat is waar de band 15 jaar geleden mee begon en waar nu miljoenen fans dagelijks hun voordeel mee doen. Voor hen hebben we goed nieuws. Myles Kennedy en Mark Tremonti hebben weer genoeg songs geschreven voor een nieuw album. Het 6e studio-album van Alter Bridge is Walk The Sky gedoopt en zal op 18 oktober wereldwijd worden uitgebracht.

Een nieuw album wordt vrijwel altijd aangekondigd met een nieuwe single. De aankeiler van Walk The Sky heet Wouldn’t You Rather en schept verwachtingen. De nieuwe track is stevig en slim en bevat opvallend veel instrumentale passages. Niet dat Myles niks te doen heeft, maar zijn maten mogen lekker uitpakken.

Een nieuw album gaat vrijwel altijd gepaard met een nieuwe tour. Ook aan die ongeschreven wet houdt de band uit Orlando, Florida zich. In oktober komt Alter Bridge weer naar Amsterdam. een gewaarschuwd mens koopt nu al tickets. 

LIVEDATUM: 10 december AFAS Live, Amsterdam.

The Regrettes – I Dare You

We hebben eerder muziek van The Regrettes gedraaid. Vorig jaar hadden we California Friends op de playlist en het jaar daarvoor Seashore. Toen waren we nog de enigen die vielen voor de charmes van de dames (+heer) uit L.A. Maar nu kan het niet anders dan dat we gezelschap gaan krijgen. Nieuwe single I Dare You is namelijk veel te leuk om geheim te blijven.

The Regrettes maken schaamteloze retropop naar model van The Bangles en The Pretenders. Beetje punky, beetje garage, maar vooral vrolijk. Muzikaal dan, tekstueel heeft bandbaas Lydia Night wel wat appeltjes te schillen lijkt het.  Wie er precies wordt uitgedaagd in I Dare You weten we niet, maar hij of zij kan beter even uit de buurt blijven. 

I Dare You is de vierde en beste voorloper van The Regrettes album twee, dat How Do You Love zal gaan heten en op 9 augustus uitkomt. Anderhalve maand later zullen The Regrettes te zien zijn in de kleine zaal van Paradiso, die al lang en breed is uitverkocht. Misschien toch maar verplaatsen naar de grote zaal, The Regrettes zijn namelijk veel te leuk om klein te blijven.

LIVEDATUM: 17 november Paradiso, Amsterdam.

(Sandy) Alex G – Gretel

Het is een raar plaatje dat Gretel van (Sandy) Alex G. Rare naam ook (Sandy) Alex G. Het lijkt wel of hij niet kan kiezen, of onlangs van geslacht is veranderd.

Wiki leert dat (Sandy) Alex G de artiestennaam is van Alexander Giannascoli (25) uit Havertown, Pennsylvania. (Sandy) Alex G is een doe-het-zelver en veelpleger. Na een reeks releases op Bandcamp werd hij in 2015 opgepikt door het Britse Domino label ( Last Shadow Puppets/ Melody’s Echo Chamber) dat in september zijn achtste album gaat uitbrengen*.

Gretel (Grietje als in Hans en…) is een voorproefje van House Of Sugar (13/9). Je moet wel van een ietwat experimentele keuken houden wil je (Sandy) Alex G’s muziek kunnen waarderen. Hij bereidt namelijk vrij complexe songs, die niet altijd de regels der logica volgen. Zijn stijl heeft raakvlakken met de midwestern sokkenrock van bijvoorbeeld Kurt Vile, maar is onvoorspelbaarder en met zijn strijkers, blazers en studio-effecten ook een stuk barokker.

De producties van (Sandy) Alex G hebben die unieke (lo-fi) sfeer van albums die zo goed als geheel door de artiest zelf zijn ingespeeld en opgenomen (McCartney 1& 2 en het oude werk van Todd Rundgren bijv.) Geen muziek voor de massa dus, maar de few zou wel eens erg happy kunnen worden van Sandy) Alex G.

*Een live-album voor Jack White’s Third Man Records niet meegerekend.

Furious Monkey House – Echoes

Aan de commentaren op Youtube zagen we dat Furious Monkey House uit Spanje komt. Te horen is dat niet. Er zijn vijf furieuze apen, drie vrouwtjes, een mannetje en een van wie het geslacht niet helemaal duidelijk is, want hij/zij draagt het masker van een mono furioso, een brulaap. 

Hier in het noorden merken we niet zo veel van de Spaanse muziekscene, maar daar lijkt langzaam verandering in te komen. Rosalía is een wereldster in wording met haar fusie van urban en flamenco en ook meidengroep Hinds is geen onbekende meer in de landen boven de Pyreneeën.

Furious Monkey House heeft meer weg van Hinds dan van Rosalía. Maar waar Hinds aan alle kanten rammelt en de Engelse taal charmant verbasterd zijn de Monkeys strak en vol zelfvertrouwen. En zingen ze in vloeiend Engels. Op Echoes valt dan ook helemaal niks af te dingen. De nieuwe single van de band uit Ponteverda is een vlot rockend nummer met een ijzersterk refrein en een bevredigende climax. Extra punten krijgt Furious Monkey House voor zangeres Irene (of is het Carlotta die zingt of Mariña?) die is gezegend met een zacht omfloerst timbre waar menig mannenhart sneller van zal gaan kloppen.

 

Ocean Alley – Infinity

Na een aanloop van een jaar of vier brak Ocean Alley in 2918 definitief door in thuisland Australië. Ja weer een band uit Australië. En weer een goede!

De band uit Sydney maakt After Sun rock, strand-vriendelijke muziek met een likje psychedelica, een vleugje reggae en heel klein beetje blues.  

Infinity is nieuw en omdat de persberichten geen melding maken van een aanstaand derde album lijkt de release bedoeld als flyer voor de wereldtournee die Ocean Alley binnenkort gaat ondernemen. De faam van Ocean Alley heeft zich namelijk als een olievlek verspreid naar de V.S. en Europa bereikt. In ons land kan je de zeskoppige band gaan zien op dinsdag 3 september in Paradiso dat speciaal voor de gelegenheid de grote zaal heeft vrij gehouden.

LIVEDATUM: 3 september Paradiso. Amsterdam.

Thom Yorke – Not The News

De Man Die Geen Kwaad Kan Doen bevestigt zijn reputatie maar weer eens met een nieuw solo-album dat algemeen wordt beschouwd als zijn beste tot nu toe. Het zal er mee te maken hebben dat ANIMA het minst experimentele album is van het kwartet dat Thom Yorke tot dusver onder eigen naam heeft uitgebracht.

Dat wil echter niet zeggen dat de songs op ANIMA makkelijk te behappen zijn of radiovriendelijk, laat staan hitgevoelig. De composities hebben dit keer echter wel tekst en structuur.   

Het door Yorke als single geselecteerde Not The News dekt de lading vrij goed. De backingtrack is geheel elektronisch, producer Nigel Goodrich is gul met galm geweest en Thom zelf zingt met overtuiging. Daarbij maakt hij effectief gebruik van de hoge registers van zijn stem. De spanning is er één om te snijden, maar aan het eind van de track schijnt er licht. Zo zijn de meeste songs op ANIMA, spooky en weemoedig, maar het uiteindelijk toch troostrijk. 

Voor de Thom Yorke die-hards -en wie is dat niet?- Op Netflix staat een begeleidende film.