Flip van der Enden, auteur op Pinguin Radio

Madlife – Open The Door

Madlife is de nom de plume van Madelief van Vlijmen, een omnivore multi-instrumentaliste uit het Noord-Hollandse Hoorn. Madlife is al even bezig. Een paar singles en een EP gingen aan Open The Door vooraf. Maar ze heeft nu duidelijk haar draai gevonden.

Madlife is alles behalve je zoveelste singer-songwriter, gevoelig meisje met gitaar. Of in haar geval met (staande) bas. Open The Door leent zich dan ook niet voor intieme uitvoering bij het kampvuur. Integendeel. Madlife‘s nieuwe single is bekant een mini-opera. Er gebeurt meer in 4 minuten dan bij menig collega op een heel album. De beat heeft iets Afrikaans, de structuur iets prog-rockerigs, maar het refrein is weer zo poppy als een liedje van Abba. We hebben ooit een naam bedacht voor dit soort eigen wijsjes, Rivella-rock, een beetje vreemd, maar wel lekker!

Fixkes – Dardennen

Hoempapa meets hip hop op de nieuwe single van het Vlaamse Fixkes. Je kent ze vast nog wel van Kvraagetaan (2007). Boven de rivieren hebben we sindsdien niet heel veel meer van Fixkes vernomen. Dat betekent echter niet dat de band al die jaren met de duimen heeft zitten draaien.

Dardennen is weer zo goed, grappig en gek dat het nummer het verdient om ook bij ons te worden gehoord. We verstaan niet alles. Mister Fixkes, Sam Valkenborgh zingt in zijn moerstraal -het Starbroekse dialect- maar genoeg om te weten dat hij een huisje heeft gekocht in de modderfokking Ardennen. ‘Niet om te wonen -doe me dat niet aan- gewoon om te verhuren en af en toe een weekendje te gaan’.

De begeleiding is basic, een fanfare beat, wat gitaar, een banjo en wulps orgeltje. Zo heeft Sam alle ruimte om te vertellen van zijn nieuwe aankoop. Dat doet hij op aanstekelijke wijze. Voor de verhuur moet je hem waarschijnlijk even een PM sturen.

The Blinders – Mule Track

Je zou toch denken dat na 60 jaar rock ‘n’ roll alle mogelijke gitaarriffs wel in gebruik zouden zijn. Niet dus . We willen het intro van Mule Track niet gelijk stellen aan dat van Smoke On The water, Whole Lot Of Love of Daytripper, maar hij mag er zeker zijn.

Gelukkig valt de rest van de nieuwe single van The Blinders ook niet tegen. We kennen The Blinders als een bevlogen indie rockband. Op het bluesy Mule Track gooien de mannen er een paar extra decibelltjes tegenaan, zodat de grens met de hardrock in zicht komt. En dat is helemaal niet verkeerd.

Mule Track komt van het nieuwe, tweede album van de band uit Manchester dat op 7 juli onder de titel ‘Fantasy Of A Stay At Home Psychopath’ overal verkrijgbaar zal zijn.

Remo Drive – Ode To Joy 2

Wie kent het niet ‘Alle Menschen Werden Bruder’, de Ode An Die Freude uit Beethoven’s 9e symfonie? Erik en Stephen Paulson van Remo Drive in ieder geval wel. Vandaar de 2 die ze achter hun nieuwe single Ode To Joy 2 hebben geplakt.

Beethoven’s Ode To Joy is een product van de Verlichting, een welgemeend eerbetoon aan de goedheid van de mens. De Joy in Ode To Joy 2 van Remo Drive is de roes tengevolge van drank en drugsgebruik. Deze Ode is dus ironisch om niet te zeggen cynisch.

Zanger Erik Paulson constateert dat zijn vrienden bijna altijd in een roes verkeren, van het blowen, van het zuipen of allebei. Dat was al zo toen hij nog studeerde en dat is nog steeds zo nu hij vaak op tournee is. Hij begint zich daar steeds meer aan te ergeren. Niet dat hij zelf geheelonthouder is, maar om nou je hele leven in een roes te verkeren. Daar past hij voor.

Een boeiend onderwerp voor een boeiende rocksong. Net als Beethoven’s 5e heeft Ode To Joy 2 een geweldig intro, een grof scheurende gitaar. Tempo en instrumentatie zijn verder bescheiden zodat de tekst goed verstaanbaar is. Het zwierige refrein lijkt – o ironie- gemaakt om lekker mee te brallen.

Ode To Joy 2 staat op Star Worship, album nummer 3 van de band uit Minneapolis dat de 26ste van deze maand uitkomt.

MAITA – Someone’s Lost Their Goddamn Wallet

Maria Maita-Keppeler is de spil van MAITA, een band uit Portland Oregon die net zijn eerste album heeft uitgeworpen. Het label is Kill Rock Stars, dat enige faam geniet als lanceerbasis voor Elliot Smith, Sleater-Kinney en The Decemberists.

Aan titels als I’m Afraid Of Everything, Can’t Blame A Kid en niet op de laatste plaats Someone’s Lost Their Goddamn Wallet kan je zien dat teksten belangrijk zijn en dat nogal van persoonlijke aard. Uit het leven van Maita gegrepen zeg maar.

De band rockt bescheiden, doch indringend. Maita zingt makkelijk en heeft een prettige stem. De toegevoegde waarde aan Someone’s Lost Their Goddamn Wallet is de klaterende gitaarriff. Dit lied over vergankelijkheid staat samen met nog tien andere levenswijze nummers op MAITA‘s debuutalbum, Best Wishes.

Lucy Rose – Question It All

Van de vele singer-songwriters die Joni Mitchell als heilig beschouwen is Lucy Rose een van de meest getalenteerde. En productieve. De Britse Lucy Rose Parton is alweer toe aan haar vijfde album. Haar zevende als je een live en een remix album meetelt.

De albums zijn ook opvallend gevarieerd. Lucy speelt afwisselend piano, gitaar, solo, met kleine of iets grotere band. Question It All begint met een zingende bas en doet om die reden denken aan de platen die Joni Mitchell maakte met Jaco Pastorius. Het gaat hier echter om inspiratie en niet om imitatie. Question It All is een luxueuze ballad vol mooie details, door de schrijfster gezongen met een stem die zowel teder als trefzeker is.

Singer-songwriters hebben een voordeel ten opzichte van de meeste bands. Hoe ouder ze worden hoe beter ze klinken. Zeker als ze zoals Lucy Rose het experiment niet uit de weg gaan.

Remo Drive – Ode To Joy 2

Erik an Stephen Paulson van Remo Drive kennen hun klassiekers, Ode To Joy is de Engelse benaming voor het bekendste deel van Beethoven’s Negende, ‘Alle Menschen Werden Bruder’.

Behalve de titel Ode To Joy, die ze om verwarring te voorkomen hebben voorzien van een 2 hebben de song van Remo Drive en het opus van Ludwig weinig met elkaar gemeen. Beethoven’s Ode An Die Freude is een eerbetoon aan de mensheid, die van Remo Drive gaat over bovenmatig drank en drugsgebruik.

Zanger Erik Paulson baalt er van dat zijn vrienden bijna altijd in een roes verkeren, van het blowen, het zuipen of allebei. Dat was al zo toen hij nog studeerde en dat is nog steeds zo nu hij vaak op tournee is. Niet dat hij nu geheelonthouder is, maar zijn schuldgevoel groeit.

Een boeiend onderwerp voor een boeiende rocksong. Er is nog één overeenkomst met Beethoven’s 9e. Ode To Joy 2 heeft ook een geweldig intro, een grof scheurende gitaar. Tempo en instrumentatie zijn verder bescheiden zodat de tekst goed verstaanbaar is. Het zwierige refrein lijkt – o ironie- gemaakt om lekker mee te lallen.

Ode To Joy 2 staat op Star Worship, album nummer 3 van de band uit Minneapolis dat de 26ste van deze maand uitkomt.

Juan Juan – Life Is Short (wanna get stoned)

Vooralsnog is het een mysterie wie er schuil gaat (gaan?) achter de artiestennaam Juan Juan. We weten dat hij (zij?) uit Nederland komt (komen) en vorig jaar aan de Popronde heeft (hebben?) meegedaan.

Grote kans dus dat Juan Juan gewoon Jan heet, of bestaat uit twee Jannen, maar ook dat weten we niet zeker. Wat we wel weten is dat Juan Juan een prima single heeft afgeleverd met Life Is Short (wanna get stoned). De songtitel klinkt filosofisch, maar dat valt erg mee. Juan Juan wil (willen?) gewoon even de dag plukken.

Life is Short citeert uit het Lou Reed songbook. De zang is lui, het tempo landerig, de instrumentatie rudimentair. Tot het einde nadert en er wat meer leven in de brouwerij komt, een dronken koortje, een gitaarduelletje en een tuba, ja dat lees je goed. Het geheel maakt de indruk door één, hooguit twee personen met de losse pols te zijn ingespeeld. Laten we het -ook met oog op de subtitel- coffeeshop-rock noemen, een Nederlandse variant op de slackerrock.

Na het beluisteren van Life Is Short (wanna get stoned ) weten we iets meer van Juan Juan. Hij (zij?) is (zijn?) (een) levensgenieter(s).

Popwarmer: Boy Pablo – Hey Girl

Het is lang geleden dat we iets uit de stad Bergen hebben vernomen. Dat is Bergen Noorwegen niet Bergen Noord Holland. Rond de eeuwwisseling was er een korte periode dat Bergen de ene na de andere succesvolle indie act afleverde. Namen? Röyksopp, Kings Of Convenience, Erlend Øye en Sondre Lerche waren prominente vertegenwoordigers van de Bergen wave.

Bergen is ook de geboortestad van de black metal, maar daar zullen we het verder maar niet over hebben. Na een stille tijd is er nu weer een act uit Bergen wiens succes verder rijkt dan Scandinavië. De naam is Boy Pablo, een combo o.l.v. de Nicolás Muños en zijn broer Gabriel. Aan de namen zie je al dat de broers geen Noorse achtergrond hebben. Hun wieg stond in Chili. De boys scoren miljoenen streams, maar zijn ook live een attractie. Je hebt ze bijvoorbeeld vorig jaar kunnen zien op de Lowlands en/of begin maart nog in de Paradiso.

Het geluid dat Boy Pablo produceert is fris en melancholiek tegelijk. De meeste songs zijn opgehangen aan een lekker jengelende gitaar. Dat geldt ook voor het simpele maar doeltreffende Hey Girl. Boy Pablo heeft tot nu toe alleen nog maar een handvol singles en een enkele EP uitgebracht. Daar komt verandering in. Op 23 oktober verschijnt het debuutalbum van de Bergse band. De titel is Wachito Rico. Dat is Chileense straattaal voor lekker ding.

Hey Girl van boy pablo hoor je nieuw op Pinguin Pop en Pinguin Indie.