Author: Flip van der Enden

Personal Trainer – The Lazer

Personal Trainer is meer een pool dan een band. Supervisor is Willem Smit. Op afroep beschikbaar zijn leden van zijn eigen band Canshaker Pi, het Pip Blom combo, Steve French en ander muzikaal volk dat zich ophoudt in de garages en kelders van Amsterdam en omstreken.

The Lazer klinkt niet heel anders dan we van Willem zijn gewend, ruim vallende postpunk met een Amerikaanse klankkleur, maar klinkt op de een of andere manier actueel. Dat zal te maken hebben met de opbloei van acts als M5, Fontaines DC en Pip Blom, die rocken binnen een vergelijkbaar kader, punk in geest misschien nog wel meer dan in stijl. Anders gezegd. The Lazer is meer Stones dan Ramones, meer Reed dan Rotten maar punk is het!

Hand Habits – Placeholder

Placeholder van Hands Habits hadden we al een tijd geleden aangevinkt als een playlist-waardige track, maar het kwam er maar niet van. Tot we de band zagen schitteren op London Calling.

De show die Hand Habits daar ten beste gaf loste elke twijfel op als een Aspro-bruis in een glaasje water. Hand Habits is de band van zangeres-songwriter, gitariste Meg Duffy, die totdat ze als zelfstandig ondernemer verder kan gaan haar diensten verhuurt aan o.a. Kevin Morby, The War On Drugs en onze eigen Amber Arcades.

Placeholder, het titelnummer van het tweede album van Hand Habits doet qua tempo en sfeer wel aan de oude Neil Young denken en dus ook een beetje aan The War On Drugs en inderdaad Kevin Morby. De vraag is dus wie beïnvloed wie?

Wat Hand Habits eigen en aantrekkelijk maakt zijn de mysterieuze teksten en de verleidelijk lijzige zang van miss Meg. Nog meer bekende namen die we kunnen noemen. Hand Habits zit op Saddle Creek, het label van Conor ‘Bright Eyes’ Oberst en Placeholder is opgenomen in de studio van Justin ‘Bon Iver’ Vernon en geproduceerd door Brad Cook, die gelinkt kan worden aan Bon en War en Sharon van Etten e.v.a.

Bon Iver – Hey Ma

Om het in Risk termen uit te drukken. Bon Iver/Justin Vernon consolideert op nieuwe single Hey Ma.

Lieten zijn drie tot nu verschenen albums een duidelijke ontwikkeling horen, van introverte troubadour tot melancholiek experimentalist. Hey Ma is een vrij conventionele popsong. Het spookt wat op de achtergrond en op drie kwart krijgen we een abstract intermezzo, maar over het algemeen kleurt Vernon op Hey Ma netjes binnen de lijntjes. 

Vernon zingt ook met zijn natuurlijke stem, weemoedig als altijd, maar naakt zonder digitale nabehandeling. Opvallend ook is dat hij maar spaarzaam gebruik maakt van zijn handelsmerk, zijn falset. 

Eigenlijk lijkt de nieuwe single van Bon Iver best wel op het oude solowerk van Peter Gabriel. En daar is niks verkeerd aan. Tegelijk met Hey Ma verscheen een ander nieuw nummer, U (Man Like). Ook mooi, maar niet zo mooi als Hey Ma.

Crumb – Ghostride

Ghostride  van Crumb is inmiddels niet nieuw nieuw meer. Het nummer stond on hold, tot Part III was uitgewerkt, maar dan kunnen we nog lang wachten. Want deze week weer gestegen in de GM  naar -1! Dus daarom vanaf nu twee tracks van de New Yorkse band op de nieuw-playlist.

Crumb heeft zoveel mooie pijlen op hun boog. Het korte maar knappe Ghostride is daar een sterk voorbeeld van, verwant aan Part III maar anders.

Crumb maakt indie anno nu, soft, licht zweverig, edoch elegant en melodieus. En met een vrouw aan het roer. Crumb is ook geen navolger, maar een van de vormgevers van de sound van de hedendaagse Amerikaanse indie.  Ghostride komt van een nieuwe EP,  Fall Down, die vorige week online is gekomen.

The Dangerous Summer – Starting Over/Slowdown

De leden van Dangerous Summer zaten nog op school toen ze de band begonnen. Waarschijnlijk maakten ze daar kennis met de roman The Dangerous Summer van Ernest Hemmingway en dachten, hee dat is een toffe bandnaam.

Dit speelde zich zo’n jaar of tien geleden af en is alleen nog zanger/bassist AJ Perdomo over van het  oorspronkelijke trio uit Maryland, U.S.A. Het personeelsverloop heeft nauwelijks invloed gehad op de productiviteit, want album vijf ligt klaar voor lancering. Mother Nature is de titel en vanaf volgende week is bij overal verkrijgbaar. Nou ja overal. Online en bij de betere platenzaak dan. Van Mother Nature hebben we eerder Way Down op het Breekijzer schild gehesen. Dat beviel zo goed dat ook Starting Over de POTR VIP treatment krijgt. Starting Over, Starting Over/Slowdown -is de complete titel- is een ballad, soort van, want tegen het einde wordt het tempo wat opgeschroefd.

AJ zingt zo overtuigend dat je niet onder de indruk uitkomt dat de tekst auto-bio is. ‘I Am So So Down‘ is het hartverscheurende refrein van de neo emo rocktrack. Het label dat Mother Nature gaat uitbrengen heet Hopeless. Dat lijkt geen toeval.

Metronomy – Lately

Nu Metronomy terug is kan de zomer echt beginnen. Lately, het eerste levensteken van de Britse band in drie jaar is zo’n nummer dat gemaakt lijkt om te draaien in de auto op weg naar het zonnige zuiden. Op je oortjes in de trein met een vergelijkbare bestemming werkt ook goed. Kortom als je al niet in de vakantiestemming bent, doet de nieuwe single van Metronomy wonderen.

Wie nu denkt dat Lately een Venga Boys achtige zomerstamper is, rekent buiten de band. Metronomy staat al ruim tien jaar lang garant voor ingenieuze en verlichte indie-synthipop. In geval van Lately betekent dat een speels refrein, een uitgekiende spanningsboog. En, we hebben het tenslotte over Metronomy een licht weemoedig randje.

De sound van de synthesizer op Lately is 80’s, maar de song met zijn dansbare beat en filterdisco break is helemaal van deze tijd. Net als de band die met zijn multi-seksuele en multi-raciale opstelling een weerspiegeling is de moderne samenleving. Later dit jaar meer Metronomy, want album zes in aantocht.

LIVEDATUM 28 oktober, Melkweg, Amsterdam

 

Someone – Two Satelites

Someone is de naam van het nieuwe project van Tessa-Rose Jackson, een van de begaafdste Nederlandse songwriters van dit moment. Dat zeggen we met persmissie van de NRC, die de Orbit EP van Someone de hemel inprees.

De dienstdoende recensent bespeurt zelfs een regelrechte klassieker op  Orbit. Dat zijn er dan (minstens) twee, want ons favoriete nummer van Orbit is niet Put It Together, maar Tessa’s samenwerking met het Schotse multitalent C Duncan, Two Satelites.

Two Satelites is popmuziek op zijn klassiekst, het nummer wiegt als een zweefvliegtuigje op een warme luchtstroom, heeft de sfeer van de herkenningstune van een SF tv-serie uit de jaren 70, klinkt als een Air cover van een Beatles song.  Afijn, best een goed liedje dus. 

Behalve met sound houdt Someone zich nu ook bezig met vision. De optredens gaan gepaard met een expositie en speciaal voor Orbit heeft Tessa een serie ‘cosmic cards’ ontworpen, die je met hulp van een speciaal ontworpen app toegang geven tot haar ‘augmented reality’. Volg de link voor instructies.

 

The Raconteurs – Help Me Stranger

Het voordeel van tien jaar geen plaat uitbrengen is dat in die periode de songs zich opstapelen. Vooropgesteld natuurlijk dat er wel wordt doorgeschreven. The Ranconteurs hebben een decennium vrijwel niks uitgevoerd. Inmiddels zijn er vier songs uit, afkomstig van het nieuwe album, en die zijn alle vier vrij geweldig, gevarieerd ook wat natuurlijk een pluspunt is.

Help Me Stranger, het titelnummer van het langverwachte 3e Raconteurs album begint met Brandon Benson die Elvis nadoet, veel tijd krijgt hij niet, want de band staat te trappelen om het over te nemen. Wat volgt is een door Brandon en Jack White gezamenlijk gezongen urban countrysong met hippie-gitaar.

Net als voorgaande nieuwe nummers valt op hoe puntig en energiek er wordt gemusiceerd. Dat is nog een voordeel van tien jaar in de wacht staan, als de draad dan eindelijk weer wordt opgepikt gaat iedereen er met hart en ziel tegen aan. Dat gaat een prima album worden. Help Me Stranger, the album volgt op 21 juni.

Honeymoan – Low Blow

Ruim een jaar geleden debuteerde het Zuid Afrikaanse Honeymoan met het aanstekelijke en slijtvaste WE, een dreampop track met een funky beat. De opvolger heeft lang op zich laten wachten, maar nu is hij er dan eindelijk. Low Blow klinkt op het eerste gehoor wat ‘gewoner’ dan WE, maar is ook weer niet te versmaden.

De beat is gebleven en zelfs een beetje opgevoerd, maar het dromerige is iets naar de achtergrond verschoven. De onderscheidende factor van Low Blow, een song over onbeantwoorde lust is, naast de altijd aangename stem van Allison Rachel een activistische fuzz-gitaar. Low Blow staat niet alleen. Eind deze maand volgt een EP met nog drie andere nieuwe songs. We kregen Low Blow overigens toegestuurd door een Nederlandse vertegenwoordiging van de band. Dat betekent dat men weet dat er hier fans zijn. Dus mocht Honeymoan plannen hebben voor een tournee buiten Kaapstad en omgeving, dan weten ze dat ze hier welkom zijn.   

The Snuts – All Your Friends

The Snuts is een jonge, luidruchtige band uit Schotland, die heel wat handen op elkaar en voetjes van de vloer zal krijgen met nieuwe single All Your Friends.

We hebben het allemaal al een keer eerder gehoord. All Your Friends klinkt als een Arctic Monkeys cover van een Oasis song geremixt door Kassabian. En het basloopje vertoont een meer dan toevallige gelijkenis met dat van Papa’s Got A Brand New Pigbag. Toch mag dit de pret niet drukken, want de flair waarmee All Your Friends wordt gebracht maakt het eigen en de opgewonden gitaarsolo maakt het  af. 

Na een handvol singles op een minuscule Schots label is The Snuts geadopteerd door een major label. De nieuwe platenbaas heeft de jonge honden gekoppeld aan Inflo, een producer die eerder hand en span diensten heeft verricht voor uiteenlopende acts als Karen O & Danger Mouse, Portugal the Man en Little Simz. All Your Friends laat horen dat band en producer elkaar hebben gevonden.