Author: Flip van der Enden

Cabbage – Torture

Ze zijn met zijn vijven, noemen zich Cabbage en komen uit rockcity Manchester. Cabbage heeft al het een en ander uitgebracht en lijkt nu het punt te hebben bereikt waarop ze een grotere pet kunnen passen dan die van ‘local heroes’.

Het punky Torture wordt uitgevoerd met het soort branie waar alleen Britse bands patent op hebben, bands die menen dat het wiel is uitgevonden door hun landgenoten en daarin niet geheel ongelijk hebben.

De oversteek van Cabbage van lokaal naar (inter)nationaal wordt mede mogelijk gemaakt door de klare productie van Torture, dat een paar streepjes professioneler klinkt dan het oude werk zonder het ‘young loud and snotty’ karakter van de band geweld aan te doen.

De man die hier verantwoordelijk voor is, heet James Skelly. Hij verrichte  soortgelijke diensten voor o.a. Blossoms, She Drew The Gun en The Coral. Een album is in de maak, details volgen.

Catfish & The Bottlemen – 2All

Catfish & The Bottlemen is bijna ongemerkt groot gegroeid. De Britse band trekt een miljoenenpubliek op de streamings-kanalen en vult met gemak de A- zalen van het clubcircuit.

Wat de band doet is niet echt nieuw. Catfish & co strijden met dezelfde wapens als hun voorvaderen: bas, drums en twee gitaren. Hun eigenheid zit  in hun sound, en hun kracht in de songs die ze schrijven.

2All mist misschien spektakel, maar heeft alles wat een rocksong nodig heeft; een kop en een staart, een spannende brug en als Van McCann met zijn heerlijk nasale Britpopstem zijn zegje heeft gedaan, neemt de gitaar het over en sta je voor je het weet luchtgitaar te spelen.

En zo heeft de band uit Wales inmiddels een heel arsenaal aan topsongs op voorraad. 2All is afkomstig van het derde album van Catfish & The Bottlemen. De opvolger van The Balcony (2014) en The Ride (2016) gaat The Balance heten en is vanaf 26 april beschikbaar.

LIVEDATUM: 20 mei Melkweg, Amsterdam (uitverkocht).

PUP – Sibling Rivalry

Ruzie komt in de beste families voor. PUP zanger Stephan Babcock weet er alles van.

Hij schreef Sibling Rivalry na een kampeervakantie met zijn zus. Tijdens een boottochtje hadden ze een aanvaring over de manier waarop hij het vaartuig bediende. Hij ontplofte en riep dat ze altijd iets te zeiken had. Herkenbaar? Of ze inmiddels weer ‘on speaking terms’ zijn vermeldt het verhaal niet, waarschijnlijk wel. Het ten slotte broer en zus en Stephan heeft zijn hart kunnen luchten in een song.

Sibling Rivalry is net als voorganger Kids een gepassioneerde, punky popsong met sterk gitaarwerk en waterdicht refrein. Beide songs komen van Morbid Stuff, het alweer derde album van de band uit Toronto dat in de eerste week van mei uitkomt.

Altin Gün – Süpürgesi Yoncadan

Altin Gün is terug voor de tweede ronde. De -we mogen wel zeggen- internationaal vermaarde Turks-Nederlandse band gaat verder op de ingeslagen weg, het moderniseren van songs uit de rijke Ottomaanse rock en poptraditie.

Nieuwe single Süpürgesi Yoncadan is al vaak gecoverd, maar meestal met traditionele Turkse instrumenten. Altin Gün heeft het nummer in een mooi analoog synthesizer jasje gestoken waardoor hun versie klinkt alsof hij is opgenomen in het Istanboel van de jaren 70.

Als je trouwens ‘Instanbul 70’ opzoekt op Spotify kom je bij de bron waaraan Altin Gün zich laaft. Het uiterst buikdans-bare Süpürgesi Yoncadan doet dienst als annonce voor album twee van Altin Gün. De opvolger van On verschijnt op 26 april onder de titel Gece, het Turkse woord voor Nacht.

LIVEDATA: 3 mei, Paradiso, Amsterdam (album releaseshow). 5 juli Down The Rabbit Hole, Ewijk. 15 augustus Pukkelpop, België.

Rammstein – Deutschland

Deutschland, de nieuwe single van Rammstein heel al wat heeft losgemaakt of eigenlijk niet zozeer de single, maar de clip, een 9 minuten durend historisch epos, dat waarschijnlijk meer heeft gekost dan alle Rammstein albums bij elkaar. Je moet toch wat als je tien jaar uit de running bent geweest.

De controverse spitst zich toe op de scene waarin de band te zien is als Joodse concentratiekampgevangenen met een strop om hun nek wachtend op hun executie. Uiteraard staat Duitsland op zijn kop. Rammstein zou Rammstein niet zijn als de clip niet zou shockeren. De vraag is of dat het enige doel is of heeft het verhaal ook een moraal?

De tekst geeft enig uitsluitsel. Deutschland is een schizofrene ode aan het land. De kernzin lijkt ‘Will Dich Lieben Und Verdammen’ te zijn, een sentiment dat gezien de Duitse historie niet onbegrijpelijk, of nieuw is. 

Vergeleken met de video is de muziek van Deutschland wat gewoontjes, maar de fans zullen weer smullen. Een Kraftwerk-goes-disco intro luidt een song in met een marstempo, het bekende Rammstein mannenkoor en genoeg gitaren om een stadion te vullen.

Nu maar hopen dat de dualistische boodschap overkomt en de song niet in de verkeerde handen valt.   

LIVEDTAUM: 25 juni, De Kuip, Rotterdam.

Cheekface – I Only Say I’m Sorry When I’m Wrong

We hebben het al vaker gezegd punk is bezig aan een comeback. Niet de 1234 punk van The Ramones of de twee akkoorden anarchie van The Sex Pistols en consorten, maar een soort post post punk waarin de punkspirit gepaard gaat met een artistiek elan en dichterlijke ambitie. Case in point is de Amerikaanse band Cheekface.

Cheekface schrijft songs met veel tekst en weinig noten. De voorman van het trio uit L.A. praat vaak meer dan hij zingt. Stilistisch borduurt Cheekface voort op de semi-naïeve stijl van Jonathan Richman, die ook woordrijke songs componeerde met minimale melodieën en summiere begeleiding. Verschil is dat je bij Richman nooit wist of hij serieus was (zijn bekendste songs heet ‘I Was Dancing In The Lesbian Bar’) terwijl Cheekface bepaald geen grappen maakt. Dat Cheekface uit Californië komt is ook duidelijk. Waar anders vind je bands met songs als I Only Say I’m Sorry When I’m Wrong, over het verschil tussen arrogantie en zelfvertrouwen. Een muzikale ‘self improvement’ cursus dus . En zo heeft Cheekface er nog veel meer, 13 stuks om precies te zijn. Je vind ze op hun vers verschenen debuutalbum, ‘Therapy Island’.

Nilüfer Yanya – Baby Blu

Het debuutalbum van Nilüfer Yanya is uit en dat is een gebeurtenis die niet onopgemerkt mag blijven. De Brits-Turkse zangeres heeft veel zo niet alles mee, haar leeftijd, multi-culturele achtergrond, muzikaliteit, uiterlijk en niet op de laatste plaats Haar Stem.

Nilüfer doopte haar eerste album Miss Universe, een waarschijnlijk ironisch bedoelde, maar ook passende titel. Haar appeal is namelijk universeel. Baby Blu is representatief voor haar kunst en kunnen, poppy als Dua Lipa, muzikaal als Florence van de Machine en artistiek als Kate Bush. En dan is er nog die stem; rokerig, wendbaar en zeer expressief. Ze kan in één adem van laag naar hoog schakelen zonder dat het klinkt als een trucje.

17 songs staan er op Miss Univers. Opvallend is dat haar vorig jaar verschenen singles, waaronder het door ons vaak gedraaide Baby Luv er niet bijzitten, gebrek aan materiaal heeft ze dus ook al niet.

Nilüfer Yanya is hier binnenkort te zien in een paar kleine clubs, zorg dat je er bij bent en wees getuige van een superster in wording.

LIVEDATA: 16 april, Bitterzoet. 30 april Merleyn, Nijmegen. 1 mei ACU, Utrecht.

Club Kuru – By The Windowpane

Het gaat goed met de neo-psychedelica. Elk land heeft momenteel wel bloeiende psych-scene. Zo ook de U.K. waar Londen zich profileert als kosmisch centrum van bands die experimenteren met geestverruimende klanken.

Een van de snel opkomende namen van die scene is Club Kuru, dat al vrij snel na hun debuutalbum met nieuwe werkt komt. Zoals By The Windowpane laat horen drinken de twee leden van Club Kuru hun paddenstoelenthee met een schepje Pink Floyd en een wolkje Neil Young.

Met zijn onthaastte tempo, breed uitgemeten gitaren en waterige zang is de By The Windowpane een mooi voorbeeld van psychedelische rock anno nu en dus een aanrader voor fans van (het oude) Tame Impala en Connan Mockasin.

Tot welke hoogten Club Kuru live stijgt, kunnen we op 10 mei gaan zien als de band neerstrijkt in Paradiso.

LIVEADATUM: 10 mei, Paradiso (bovenzaal), Amsterdam.

Sam Fender – Hypersonic Missiles

Sam Fender heeft zich in iets meer dan een jaar opgewerkt van veelbelovend tot arrivé.

De Britse rocker maakte naam met franjeloze indie-rock met sterk gitaarwerk en gepassioneerde zang. Fender gebruikt zijn solide songs als vehikel voor persoonlijke en maatschappelijk betrokken teksten. In een tijdsbestek waarin entertainment het toverwoord is, maakt dat hem tot een roepende in de woestijn.

Zong hij eerder over de zelfmoordgolf onder jonge Britse mannen en de therapeutische rol van muziek in zijn leven, Hypersonic Missiles, geïnspireerd door het nieuws dat Rusland nieuwe kernraketten wil plaatsen, is een lied over liefde ten tijde van mondiale chaos met opkomende tirannen en een nieuwe wapenwedloop. In zowel het onderwerp als de sound van Hypersonic Missiles klinken echoes van de sombere jaren tachtig toen Engeland politiek en economisch in zwaar weer verkeerde en de wereld vreesde voor een atoomoorlog. De paralellen met nu zijn verontrustend.

LIVEDATUM 29 april, Melkweg, Amsterdam.

Kevin Morby – No Halo

Of Kevin Morby zijn debuuthit, het negen minuten lange Harlem River, ooit zal overtreffen is de vraag, maar dat hij alles behalve een one-hit-wonder is bewijst hij met zijn nieuwe release, de single No Halo.

Morby is een reiziger; geboren in Texas, getogen in Kansas, gestudeerd in New York en tegenwoordig wonend in L.A. Zijn doorbraakhit gaat over de stad waar hij als student vertoefde, daar heeft hij wellicht ook zijn liefde voor de saxofoon opgedaan, een sfeerbepalend instrument in vrijwel al zijn songs. Ook de prominente elektrische piano zou je eerder van een jazzliefhebber verwachten dan van een man met een punkverleden.

Kevin Morby begon zijn muzikale loopbaan een jaar of elf geleden als zanger van het redelijk succesvolle The Babies, met wie hij twee albums maakte. In 2013 verscheen het eerder genoemde Harlem River, zijn debuut als solo-artiest. Met zijn jazzy instrumentatie, naast sax en keyboards hoor je op No Halo ook een dwarsfluit klinkt Morby als een West-Coast versie van Lou Reed. De single is de voorbode van album vijf, Oh My God, een dubbelalbum nog wel, dat op 26 april uitkomt op het Dead Oceans label.

LIVEDATUM: 17 juni, Paradiso, Amsterdam.