Author: Flip van der Enden

Noel Gallagher’s High Flying Birds – Sail On

Net op het het moment dat we begonnen te vrezen dat Noel Gallagher het spoor bijster was komt hij met een nieuw nummer dat gewoon goed is, misschien niet geweldig maar stukken beter dan het gros van de songs die tot nu toe met zij High Flying Birds heeft uitgebracht.

Dat Sail On slaagt waar andere recente songs te wensen overlaten komt omdat Noel de productie redelijk simpel, lees akoestisch heeft gehouden. Zijn stem heeft de ruimte en dat bevalt. Met zijn folky karakter is Sail On ook een van de minst Oasis achtige songs van de Liam loze Noel.

Toevallig of niet heeft ook Liam een nieuwe single uit. Shockwave is wederom een sixties pastiche, geen onaardig nummer en ook beter dan de meeste nieuwe nummers van zijn oudere broer, maar niet zo goed als Sail On.

LIVEDATUM: 29 juni Concert At The Sea.

Eefje de Visser – Zwarte Zon

Eefje de Visser is de Grande Dame van de Nederlandstalige indie. Als geen ander verstaat zij de kunst onze weerbarstige taal soepel en natuurlijk te laten klinken in popsongs met internationale allure.

Dat Eefje’s ontwikkeling er een was van inspiratie en transpiratie laten haar drie tot nu toe verschenen albums horen. Elke plaat was weer een stap richting de perfectie die ze op haar laatste album, Nachtlicht bereikte. Niemand zou het Eefje kwalijk nemen als ze een pas op de artistieke plaats zou maken, maar met Zwarte Zon maakt ze duidelijk dat stilstaan geen optie is.

Zwarte Zon is een mystieke ballade met een statig tempo en een sfeer waarin we uiteenlopende invloeden menen te mogen herkennen waaronder The Beach Boys, Philip Glass en Woodkid. Eefje schreef Zwarte Zon alleen en produceerde het nummer samen met haar levensgezel Pieterjan Coppejans.

Eefje is deze zomer te zien in De Toekomst en op ITGWO en Pukkelpop. Laten we hopen dat dat betekent dat de opnamen voor album vier zijn voltooid en dat we na de zomer ons kunnen laven aan en verbazen over de nieuwe avonturen van La Visser tijdens een clubtour in 2020.

The Raconteurs – Help Me Stranger

Het voordeel van tien jaar geen plaat uitbrengen is dat in die periode de songs zich opstapelen. Vooropgesteld natuurlijk dat er wel wordt doorgeschreven. The Ranconteurs hebben een decennium vrijwel niks uitgevoerd. Inmiddels zijn er vier songs uit, afkomstig van het nieuwe album, en die zijn alle vier vrij geweldig, gevarieerd ook wat natuurlijk een pluspunt is.

Help Me Stranger, het titelnummer van het langverwachte 3e Raconteurs album begint met Brandon Benson die Elvis nadoet, veel tijd krijgt hij niet, want de band staat te trappelen om het over te nemen. Wat volgt is een door Brandon en Jack White gezamenlijk gezongen urban countrysong met hippie-gitaar.

Net als voorgaande nieuwe nummers valt op hoe puntig en energiek er wordt gemusiceerd. Dat is nog een voordeel van tien jaar in de wacht staan, als de draad dan eindelijk weer wordt opgepikt gaat iedereen er met hart en ziel tegen aan. Dat gaat een prima album worden. Help Me Stranger, the album volgt op 21 juni.

De Staat – Tie Me Down (Feat. Luwten)

Tie Me Down, het duet van Staatshoofd Torre Florim met Tessa ‘Luwten‘ Douwstra was een van de songs die vooruit werden gestuurd om de weg te banen voor de release van het Bubble Gum album van De Staat eerder dit jaar.

Tie Me Down is recentelijk voorzien van een video, die voldoet aan de hoge eisen van de Nijmeegse band en krijgt daardoor hernieuwde aandacht. En terecht, want Tie Me Down laat horen dat het niet altijd en alleen maar zwaar industrieel geweld is wat De Staat produceert.

Ondanks de titel is Tie Me Down een vrij vriendelijke liedje, poppy zelfs. Dat wil niet zeggen dat er geen onvertogen woord valt in het nummer en ook niet dat je het gaat tegen komen in  chill of diner playlists op Spotify, maar wel dat er ergens achter de stalen Staat‘s façade een romanticus schuilt, die best wel eens vaker naar voren mag treden.

LIVEDATA: 30 juni Rock Werchter. 5 juli Down The Rabbit Hole. 21 juli Zwarte Cross. 13 september Appelpop.

Temples – Hot Motion

Net op het moment dat Temples wel erg diep in het geheugen dreigde te zakken, komt de band met een nieuwe single en de aankondiging van een nieuw, derde album. Beide heten Hot Motion.

Na het vertrek van de drummer naar The Fat White Family zijn er nog maar drie Temples over. Live worden ze bijgestaan door Rens Ottink van het veel te vroeg overleden Pauw. Wie er op Hot Motion de trom roert is niet duidelijk, maar een drijvende kracht is hij zeker.

Met de nieuwe single houdt Temples zich bij hun leest. Hot Motion is een krachtige song met een glitterbeat, mooie groepszang en bedwelmende uitwijdingen. We hebben gekozen voor de albumversie, omdat op de radioversie het spannende slot is geaborteerd. Hot Motion –het album- staat op de releaselijst voor 27 september.

LIVEDATUM: 18 november Paradiso, Amsterdam.

 

Clairo – Bags

De opkomst van vrouwen in de popmuziek zet door. Nog even en niemand kijkt er meer van op als de helft van de acts op een festival vrouw is. Veel moderne meiden beoefenen een stijl, die lo fi wordt genoemd. Lo fi is een begrip uit de punk dat aangeeft dat de acts het niet zo nauw nemen met de geluidskwaliteit. De laatste tijd wordt lo fi steeds vaker gebruikt als alternatieve benaming van indie, een term die door inflatie aan vervanging toe is. 

Bags van Clairo is lo fi op zijn finest, een gestaag voortstuwende track met goed getimede gitaar en keyboard fills en een sfeer die we herkennen van twee decennia geleden. De ‘star of the show’ is de 20 jarige Claire “Clairo” Cottrill uit Atlanta, Georgië, die zingt op het punt te staan haar vriendje te verlaten. Her Bags are already packed.  

Ondanks haar korte aanwezigheid op aarde is Clairo geen nieuwkomer meer. Bags is ongeveer haar 13e single. Vanaf single 4, Pretty Girl (2017) zitten de major labels achter haar aan, maar Clairo heeft hun verleiding weten te weerstaan en getekend bij een kleine maar daadkrachtige platenmaatschappij. Dit mede op advies van haar Pa, die als voormalig hoge marketing Piet bij Coca Cola bekend is met het klappen van de zweep.  

De man die de vrouwvriendelijk omgeving schiep waarin Clairo haar verhaal kwijt kan, is de in onze kringen niet onbekende Rostam Batmanglij, ex-lid van Vampire Weekend, die die band  heeft verlaten juist om dingen te doen zoals het produceren van het debuutalbum van Clairo. De plaat gaat Immunity heten komt begin augustus uit en is er één om naar uit te kijken.

Childcare – Sugarcane

Childcare is een verse bende uit Londen onder leiding van Ed Care. Twee weken geleden volgde de band een kwartet singles op met een debuutalbum, Wabi- Sabi dat je moet horen om te geloven.

Geen enkel nummer is hetzelfde. Het komt zelfs voor dat er binnen één song verschillende sporen worden gevold. Toch lijdt dat nergens to chaos. Nou ja bijna nergens. Liedjes die in eerste instantie onnavolgbaar lijken, blijken na een paar keer draaien gewoon wat vreemd, maar dus wel lekker!

De lijm die alles bijeenhoudt is de stem van Ed Care die vaker wel dan niet assistentie krijgt van meezingende bassiste Emma Topolski.  Een echt representatief nummer staat er dus niet op Wadi-Sabi, maar met zijn tropische beat, tjokvolle arrangement en repetitieve zang komt het op single verschenen Sugercane een eind in de richting. Als er een band is aan wie Childcare wel doet denken is het Talking Heads, maar dan psychedelisch i.p.v. neurotisch. Maar luister vooral zelf.  

Whitney – Giving Up

Het is toch alweer twee jaar geleden dat we voor het laatst iets uit het Whitney kamp vernomen hebben. Maar de wachttijd is voorbij. De release van Giving Up luidt de derde ronde in voor de band die helaas niet uit Houston komt maar uit Chicago.

Met Giving Up gaat Whitney verder op de weg die de band insloeg op hun debuutsingle No Woman; met een seventies saus overgoten blue-eyed indie met als handelsmerk de karakteristieke kopstem van Julian Ehrlich.  Of het nog weer dezelfde vrouw is die Ehrlich’s hart heeft gebroken of dat Giving Up gerespireerd is door een nieuwe ex weten we niet. Dat zijn liefdesverdriet mooie liedjes oplevert is een ding dat zeker is.

Op 30 augustus verschijnt Whitney album 3 onder de titel Forever Turned Around.

LIVEDATA: 16 – 18 augustus Lowlands, Biddinghuizen. 18 november Paradiso, Amsterdam.

Bull – Eugene

Bull is een band uit het Engelse York die een tijd terug op de bonnefooi naar Berlijn vertrok om te kijken of daar misschien iets te beleven viel.

Het lot bleek Bull gunstig gezind want, de band vond al snel een kroeg waar ze mochten optreden. Laat daar nou net een paar leden van Pavement afsplitsing Spiral Stairs aan de bar hangen. Zij vroegen Bull te komen spelen op een huisfeest waar een van de gasten Remco Schouten was, een technicus uit het Pavement-kamp. Onder de indruk bood Remco Bull aan om bij hem in Amsterdam opnamen te komen maken. Dat wilden ze dus wel. 

Het zou leuk zijn om nu te kunnen zeggen, ‘and the rest is history’, maar daar is het nog te vroeg voor. Wel mag worden opgemerkt dat Eugene  een uitstekende binnenkomer is. Het nummer begint met een luie leadvocal die wordt omlijst door bijna Beach Boys achtige koortjes, maar net als je lekker languit wilt gaat leunen gaat de beuk er in en zit je plotseling midden in een wervelwind van gitaren. Als die is uitgeraasd keert de rust weer terug. Na twee minuut veertig is het voorbij. En nu maar hopen dat Marco en Bull meer songs hebben opgenomen. 

Sports Team – Here It Comes Again

De verovering van de lage landen door Sports Team begon begin dit jaar in het hoge noorden met een wervelend optreden op Eurosonic en kreeg zijn definitieve beslag begin deze maand met een show op Best Kept Secret waarvan zelfs de doorgaans onverstoorbare beveiligers pretoogjes kregen.

Het arsenaal van het Britse zestal bestaat uit energie, flair en een stapel aanstekelijke songs. Sports Team wordt meestal aangeduid als punkband en muzikaal gezien is daar weinig op af te dingen, maar wat de band vooral uitstraalt is iets dat in ieder geval in traditionele punk vrij zeldzaam is, een goed humeur.

Here It Comes Again is Sports Team in optima forma, een muzikale sprint van net iets meer dan twee minuten met extra gitaren en een ADHD zanger die op de vlucht lijkt voor iets. Wat precies blijft in het midden, maar ‘It’ is net zo welkom (en onvermijdelijk?) als een Burning British Neck On An August Evening. Here It Comes Again is weer een losstaand nummer. De band heeft het simpelweg te druk om de studio in te gaan en een album op te nemen. Ze staan ze deze zomer op zowel Glastonburry en het dubbelfestival Leeds/Reading, en om dichter bij huist te blijven op Rock Werchter. Plus….

LIVEDATA: 23 juni Loose Ends Festival NDSM Werf, Amsterdam. 5 september Metropool, Hengelo. 6 september Rotown, Rotterdam.