Author: Flip van der Enden

Swim Deep – To Feel Good

Long time no hear!  Swim Deep is terug met een single die de burger veel vertrouwen geeft in het eerste album van de Britse band sinds 2015.

To Feel Good begint met een -schrik niet- kinderkoor. Het is het intro van een song die in stijl en sfeer teruggrijpt naar de Madchester sound van bands als Happy Mondays, Soup Dragons en Jesus Jones, maar dan (waarschijnlijk) drugsvrij en omgebouwd van club tot slaapkamermuziek.

Je zou wat zanger Austin Williams doet rappen kunnen noemen, ware het niet dat hij zijn tekst -een soort ‘a day in the life of’- zonder ritmiek voordraagt en er nauwelijks sprake is van rijm. Kortom een knappe jongen of meisje die/dat in To Feel Good de band herkent van King City en Honey. 

Dat er een gat van vier jaar gaapt tussen het Mothers album en Emerald Classic dat op 4 oktober moet gaan uitkomen zal te maken hebben met het vertrek van twee bandleden. Swim Deep is nu weer op volle sterkte. Of de verandering van stijl ook een gevolg is van de personeelswisseling kunnen we pas vaststellen als er meer nieuw werk beschikbaar komt. Dat Swim Deep niet is blijven stil staan is nu al duidelijk. En dat is goed nieuws.

Clairo – Bags

Weemoedig meisje met elektrische gitaar zingt rustige rockend liedje. Je hebt het eerder gehoord en zal het nog veel vaker gaan horen. Wen er maar aan en hoop dat ze net zo goed zijn als Clairo en haar Bags.

De opkomst van vrouwen in de popmuziek zet door. Nog even en niemand kijkt er meer van op als de helft van de acts op een festival vrouw is. Veel moderne meiden beoefenen een stijl, die steeds vaker lo fi wordt genoemd, niet vanwege de matige geluidskwaliteit, maar vanwege de ongepolijste productie en de lak aan commerciële normen als lengte van het liedje en de status van het refrein. Lo fi is dus eigenlijk de nieuwe indie, een term die door inflatie aan vervanging toe is.

Bags van Clairo is lo fi op zijn finest. Er worden delen van de tekst herhaalt, maar van een duidelijk refrein is niet echt sprake. De ritme sectie kachelt lekker door tot na vier minuut twintig het stopsein wordt gegeven. De dreigende monotonie wordt ondervangen door korte solo’s op keyboards en gitaar. Centraal in de productie van voormalig  Vampire Weekend man Rostam staat de stem van de 20 jarige Claire Cottrill uit Atlanta, Georgië. In augustus komt het debuutalbum van Clairo uit. De plaat gaat Immunity heten en is er één om naar uit te kijken.

Perry Farrell – Pirate Punk Politician

Als grootaandeelhouder van de Lollapalooza franchise hoeft Perry Farrell voor het geld geen muziek meer te maken. En als hij om aandacht verlegen hoeft hij alleen maar te wijzen op zijn in aanbouw zijnde Holografische soft porno show in Las Vegas.

Dus moet het wel uit liefde voor muziek zijn dat de voormalige voorman van Jane’s Addiction en Porno For Pyros voor het eerst in 18! jaar een nieuw album heeft uitgebracht. Kind Heaven werd geproduceerd door de rechter studio hand van David Bowie, Toni Visconti en telt muzikale bijdragen van o.a. Taylor Hawkins van Foo Fighters, Elliott Easton van de legendarische new wave band The Cars en Dhani ‘Son Of George’ Harrison.

En hoe klinkt de inmiddels 60 jarige rocklegende? Als vanouds. Farrell heeft een stem die uit duizenden herkenbaar is en met zijn hoge timbre makkelijk overeind blijft in een luidruchtige -en in geval van Pirate Punk Politician– ook funky omgeving. De tekst van PPP is cryptisch, maar lijkt een protest tegen de huidige bewoner van het Witte Huis.

Het Kind Heaven album is uit, Perry gaat ook op tournee. Opvallend genoeg denken de boekers dat Perry Farrell niet meer dan een paar honderd mensen trekt. Hij staat namelijk in de oude zaal van de Melkweg. Als hij Jane’s Adiction weer zou optrommelen had hij waarschijnlijk de AFAS kunnen vullen. Zoals gezegd de man doet het voor het geld noch voor de aandacht, maar voor de muziek. Hoe leuk zou het zijn als de vraag naar kaarten zo groot is dat het concert moet worden verplaatst naar de Max. Hij verdient het.

LIVEDATUM 19 juli Melkweg OZ, Amsterdam.

 Ida Mae – Boom Boom Boom

Chris Turpin en Stephanie Jean zijn getrouwd, met elkaar en met hun werk. Samen vormen ze namelijk Ida Mae. Het duo beoefent een genre dat hip was lang voor hun geboorte en hoewel sindsdien naar de achtergrond verschoven is de vlam altijd blijven branden.

We hebben het over bluesrock, of rock met een blues basis. Chris en Stephanie hebben de stijl letterlijk met de paplepel binnen gekregen. Hun beider vaders waren jong toen bands als Cream, Led Zeppelin en Free furore maakten. Het duo reist momenteel door de V.S. als voorprogramma van Greta Van Fleet. De Van Fleet boys lazen goede dingen over Ida Mae in het befaamde Amerikaanse blad Rolling Stone en herkenden na beluistering van een aantal tracks twee gelijkgestemde geesten. 

Waarschijnlijk hadden ze -toen de uitnodiging de deur uitging- nog niet eens de nieuwe single gehoord van het rockende echtpaar uit het Britse Norwich. In lijn met de trend van dit moment heeft ook Boom Boom Boom een featuring. Niemand minder dan Dweezel ‘Son Of Frank’ Zappa speelt de woedende solo in Boom Boom Boom, dat live, in één take is opgenomen.

Boom Boom Boom –de titel deelt het nummer met een classic van blueslegende John Lee Hooker- gaat over ongure types in de muziekindustrie die de waan van de dag najagen en geen verstand hebben van ‘echte’ muziek. Bij gebrek aan belangstelling van grotere labels, hebben Chris en Stephanie hun debuutalbum, Chasing Lights  zelf uitgebracht.

Zoals het er nu uitziet, gaat Ida Mae eerst live naam maken, maar gezien de reacties op hun shows en de kracht van Boom x 3 zal het niet heel lang meer duren voordat de platenbazen zich met lucratieve contracten op het muzikale koppel zullen storten. Ook is het niet uit te sluiten dat er een nieuwe blues(rock) boom op de loer ligt.

 

The S.L.P. – Favourites

Favourites van The S.L.P. Bevat passages waarin wordt gerapt. Haters van de populairste muziekstijl van de 21ste eeuw zijn dus gewaarschuwd.

The S.L.P. is een nieuw speeltje van de drijvende kracht achter Kasabian,  Lorenzo Pizzorno. Waarschijnlijk bevinden er zich heel wat anti-rappers onder het Kasabian volk en is Pizzorno voor muzikale experimenten als dit een bijband begonnen.

Favourites begint met een Madchester beat van het soort waar Kasabian ook veelvuldig gebruik heeft gemaakt, maar het duurt niet lang voordat het nummer een ander spoor oprijdt. Dat we definitief niet meer in Kasabian territorium zijn weten we zeker als Little Sims begint te rappen. Je zou kunnen zeggen dat The S.L.P. zich verhoudt tot Kasabian als Gorillaz tot Blur. 

De ruimdenkende Kasabian fan zal niet lang treuren dat door dit uitstapje van Pizzorno het waarschijnlijk nog langer gaat duren voordat hun helden de draad weer oppikken, want Favourites is een uitstekende zoethouder. Voor de fans voor wie rap een brug te ver lijkt, luister eens een paar keer en bekijk de lijpe clip. Je zal horen en zien dat Favourites toch een top tracks is, ondanks de rap (of misschien wel dankzij ;).

Personal Trainer – The Lazer

Personal Trainer is meer een pool dan een band. Supervisor is Willem Smit. Op afroep beschikbaar zijn leden van zijn eigen band Canshaker Pi, het Pip Blom combo, Steve French en ander muzikaal volk dat zich ophoudt in de garages en kelders van Amsterdam en omstreken.

The Lazer klinkt niet heel anders dan we van Willem zijn gewend, ruim vallende postpunk met een Amerikaanse klankkleur, maar klinkt op de een of andere manier actueel. Dat zal te maken hebben met de opbloei van acts als M5, Fontaines DC en Pip Blom, die rocken binnen een vergelijkbaar kader, punk in geest misschien nog wel meer dan in stijl. Anders gezegd. The Lazer is meer Stones dan Ramones, meer Reed dan Rotten maar punk is het!

Hand Habits – Placeholder

Placeholder van Hands Habits hadden we al een tijd geleden aangevinkt als een playlist-waardige track, maar het kwam er maar niet van. Tot we de band zagen schitteren op London Calling.

De show die Hand Habits daar ten beste gaf loste elke twijfel op als een Aspro-bruis in een glaasje water. Hand Habits is de band van zangeres-songwriter, gitariste Meg Duffy, die totdat ze als zelfstandig ondernemer verder kan gaan haar diensten verhuurt aan o.a. Kevin Morby, The War On Drugs en onze eigen Amber Arcades.

Placeholder, het titelnummer van het tweede album van Hand Habits doet qua tempo en sfeer wel aan de oude Neil Young denken en dus ook een beetje aan The War On Drugs en inderdaad Kevin Morby. De vraag is dus wie beïnvloed wie?

Wat Hand Habits eigen en aantrekkelijk maakt zijn de mysterieuze teksten en de verleidelijk lijzige zang van miss Meg. Nog meer bekende namen die we kunnen noemen. Hand Habits zit op Saddle Creek, het label van Conor ‘Bright Eyes’ Oberst en Placeholder is opgenomen in de studio van Justin ‘Bon Iver’ Vernon en geproduceerd door Brad Cook, die gelinkt kan worden aan Bon en War en Sharon van Etten e.v.a.

Bon Iver – Hey Ma

Om het in Risk termen uit te drukken. Bon Iver/Justin Vernon consolideert op nieuwe single Hey Ma.

Lieten zijn drie tot nu verschenen albums een duidelijke ontwikkeling horen, van introverte troubadour tot melancholiek experimentalist. Hey Ma is een vrij conventionele popsong. Het spookt wat op de achtergrond en op drie kwart krijgen we een abstract intermezzo, maar over het algemeen kleurt Vernon op Hey Ma netjes binnen de lijntjes. 

Vernon zingt ook met zijn natuurlijke stem, weemoedig als altijd, maar naakt zonder digitale nabehandeling. Opvallend ook is dat hij maar spaarzaam gebruik maakt van zijn handelsmerk, zijn falset. 

Eigenlijk lijkt de nieuwe single van Bon Iver best wel op het oude solowerk van Peter Gabriel. En daar is niks verkeerd aan. Tegelijk met Hey Ma verscheen een ander nieuw nummer, U (Man Like). Ook mooi, maar niet zo mooi als Hey Ma.

Crumb – Ghostride

Ghostride  van Crumb is inmiddels niet nieuw nieuw meer. Het nummer stond on hold, tot Part III was uitgewerkt, maar dan kunnen we nog lang wachten. Want deze week weer gestegen in de GM  naar -1! Dus daarom vanaf nu twee tracks van de New Yorkse band op de nieuw-playlist.

Crumb heeft zoveel mooie pijlen op hun boog. Het korte maar knappe Ghostride is daar een sterk voorbeeld van, verwant aan Part III maar anders.

Crumb maakt indie anno nu, soft, licht zweverig, edoch elegant en melodieus. En met een vrouw aan het roer. Crumb is ook geen navolger, maar een van de vormgevers van de sound van de hedendaagse Amerikaanse indie.  Ghostride komt van een nieuwe EP,  Fall Down, die vorige week online is gekomen.

The Dangerous Summer – Starting Over/Slowdown

De leden van Dangerous Summer zaten nog op school toen ze de band begonnen. Waarschijnlijk maakten ze daar kennis met de roman The Dangerous Summer van Ernest Hemmingway en dachten, hee dat is een toffe bandnaam.

Dit speelde zich zo’n jaar of tien geleden af en is alleen nog zanger/bassist AJ Perdomo over van het  oorspronkelijke trio uit Maryland, U.S.A. Het personeelsverloop heeft nauwelijks invloed gehad op de productiviteit, want album vijf ligt klaar voor lancering. Mother Nature is de titel en vanaf volgende week is bij overal verkrijgbaar. Nou ja overal. Online en bij de betere platenzaak dan. Van Mother Nature hebben we eerder Way Down op het Breekijzer schild gehesen. Dat beviel zo goed dat ook Starting Over de POTR VIP treatment krijgt. Starting Over, Starting Over/Slowdown -is de complete titel- is een ballad, soort van, want tegen het einde wordt het tempo wat opgeschroefd.

AJ zingt zo overtuigend dat je niet onder de indruk uitkomt dat de tekst auto-bio is. ‘I Am So So Down‘ is het hartverscheurende refrein van de neo emo rocktrack. Het label dat Mother Nature gaat uitbrengen heet Hopeless. Dat lijkt geen toeval.