Author: Flip van der Enden

Silversun Pickups – It Doesn’t Matter Why

Silversun Pickups vond het wel weer eens tijd voor wat nieuwe muziek. Hoog tijd naar onze bescheiden mening, want het is een eeuwigheid geleden dat de indie-rockers uit L.A. een teken van leven gaven.

Hun vierde album verscheen in 2015 en smaakte naar meer. Dat meer is nu dan eindelijk in aantocht. De nieuwe langspeler van Silversun Pickups verschijnt een dezer maanden onder de titel Widow’s Weeds. Als smaakmaker is vorige week It Doesn’t Matter Why verschenen, een opgewonden standje van een single en behoorlijk anders dan we van de Pickups zijn gewend.

Waar ouder werk werd afgeleverd met ruwe randjes klinkt It Doesn’t Matter Why opvallend gestroomlijnd, en Amerikaans. Onveranderd is de verbeten energie die de muziek van het viertal kenmerkt. De nieuwe sound is mede ontworpen door Butch Vig, de producer die naam maakte met zijn werk voor Nirvana en zijn ware popaard prijsgaf als oprichter van Garbage. Widow’s Weeds wordt verwacht op 7 juni.

Men I Trust – Numb

In indie anno nu liggen de tempo’s liggen veelal laag. De dominante instrumenten zijn een zweverige gitaar en een vette bas en de maker is vaak een maakster. Anders gezegd, als je wil weten hoe alternatieve muziek in 2019 klinkt raden we je aan om eens naar Numb te luisteren van Men I Trust.

Men I Trust is een Canadees trio dat sinds 2014 actief is, en met succes. Hun dromerige luistermuziek trekt een miljoenen publiek. Centraal in hun zacht wiegende liedjes staat de zalvende stem van Emma Proulx.

Sound en de stijl zijn het directe gevolg van de manier waarop Men I Trust en de vele collega’s hun muziek produceren, gewoon thuis met een laptop en een programma als garageband. Geen gesjouw dus met zware versterkers en niks geen dure studio’s. Internet en een paar microfoons en Kees is bijna klaar.

Numb komt van een nieuw album van Men I Trust dat het totaal op vier brengt. De plaat gaat Oncle Jazz heten en zal worden ondersteund door een tournee.

LIVEDATA: 16 mei Ekko, Utrecht. 17 mei Paradiso Noord, Amsterdam.

 

Indian Askin – For You

De Nederlandse rockscene heeft betere tijden gekend dan de huidige, maar zolang er nog bands als Indian Askin rondspoken is er nog hoop.

De band onder bevlogen leiding van Chino Ayala maakt songs met een hoge draaibaarheidsfactor en live een nog hogere opwindingsgraad. De meeste bands kunnen of het één of het ander, of de radioluisteraars bekoren of de bierdrinkers in beweging krijgen, Indians Askin is dus van beide markten thuis. Ook bijzonder is dat Indian Askin met Another Round een tweede album heeft afgeleverd dat beter is dan hun debuut. Ook dat is een prestatie die minder vaak voorkomt dan je zou denken.

Ons rest slechts verslag te doen van de avonturen van Chino, Jasja, Ferry en Bart. Dus als er een nieuwe single uitkomt van het kwartet gaan we hem draaien. De jongste release is For You, een sneaky song die toewerkt naar een onontkoombare climax van staccato drums en laagvliegende gitaren. Polderrock op zijn best.

LIVEDATA: 25 mei Klomppop, Overzande. 2 juni Best Kept Secret, Hilvarenbeek. 10 juni Pinkpop, Landgraaf. 15 juni Wantijpop, Dordrecht. 23 juni Loose Ends, Amsterdam. 19 juli Welcome To The Village, Leeuwarden. 20 juli Zwarte Cross, Lichtenvoorde.

Wand – Rio Grande

Cory Hanson is een van de pilaren van de punk/garage scene van L.A. Of beter was. De maat van Ty Segall speelde o.a. met Together PANGEA, Meatbodies en in de band van Mikal Cronin, maar sinds hij in 2013 Wand  begon verloor hij langzaam maar zeker zijn wilde haren.

Was het debuut van Wand nog puur punk, de nieuwe helemaal niet. Laughing Matter, plaat vijf van het vijftal uit L.A. klinkt als de plaat die Radiohead had kunnen maken als ze na Kid A rechtdoor waren gegaan i.p.v. links af te slaan.   

Rio Grande, de nieuwe single van Laughing Matter, en de opvolger van de Graadmeter-hit Scarecrow is rustig en gracieus met een balans tussen zang en gitaar die doorslaat in het voordeel van de laatste. Het is lang geleden dat gitaren zo veel speelruimte kregen en die ruimte zo goed benutten. In één woord prachtig. Als Wand, dat binnenkort in het land is, live ook zo goed voor de dag komt, gaan we nog veel plezier beleven van de voormalige punks.

LIVEDATUM: 1 juni Vera, Groningen. 8 juni Ekko, Utrecht.

Band Of Skulls – Love Is all You Love

Band Of Skulls goes hippie! Love Is All You Love is het titelnummer van alweer het vijfde album van het indie duo uit Southampton.

De band maakte naam met rock van het ruige soort, als nazaten van The Stones. De drie tot nu toe verschenen singles van het nieuwe album klinken echter een paar streepjes poppier dan we van ze zijn gewend. Niet alleen de titel doet aan het befaamde kwartet uit Liverpool denken, ook de sfeer en opbouw sluiten aan bij de Britpop traditie van strakke songs die met enig bravoure worden uitgevoerd. Met zijn glockenspiel, zwierige ritme en aanstekelijke refrein heeft Love Is All You Love iets episch, iets tijdloos, iets hit gevoeligs.

Het zou echter overdreven zijn te stellen dat Russel en Emma een knieval voor de commercie hebben gemaakt. Zie het als ontwikkeling, het verkennen van nieuwe paden. De verandering van stijl is mede het gevolg van het vertrek van drummer Matt Hayward, en de komst van popproducer/remixer Richard X die een staat van dienst heeft waarop namen prijken als Goldfrapp, New Order en Pet Shop Boys. En nu dus ook Band Of Skulls.

The Dangerous Summer – Way Down

Way Down, de nieuwe single van neo grunge band The Dangerous Summer begint met een keiharde drumknal die geen misverstanden laat bestaan over de intenties van het trio. Hier gaat gerockt worden en hard ook!

Maar The Dangerous Summer zou The Dangerous Summer niet zijn als er onder de stoere façade geen tekst schuil zou gaan over de perikelen des levens. In geval van Way Down is dat zware tegenslag en zelfmedelijden. Het ene is onvermijdelijk het andere niet. Wie wat dieper in The Dangerous Summer duikt heeft geen psychische hulp nodig.

Maar ook als je de tekst links laat liggen, is Way Down een prima nummer om je overtollige energie te lozen, de zorgen uit je head te bangen of gewoon eens lekker leip te doen. Meer van dit moois volgt over niet al te lange tijd (14 juni) in de vorm van een vijfde album dat Mother Nature gaat heten.

Cage The Elephant – Goodbye

Om nou te zeggen dat de gebroeders Schultz, het koningskoppel van Cage The Elephant voor galg en rad dreigden op te groeien is misschien wat overdreven, maar rooskleurig zag de toekomst er niet uit voor Matt en Brad. Na high school ging Matt in de bouw werken en belandde Brad in een broodjeswinkel.

Gelukkig rommelden ze ook nog wat in bandjes in hun woonplaats Bowling Green in de Amerikaanse staat Kentucky. Geduld, geluk en talent -de bekende drie-eenheid- zorgden er uiteindelijk voor dat het toch nog goed is gekomen met de Schultzjes, want Cage The Elephant is uitgegroeid tot een van de succesvolste indie-bands van de jaren tien.

Eerlijk gezegd waren we dat een beetje vergeten. Dat komt omdat Cage The Elephant een paar jaar pauze heeft genomen, vier jaar om precies te zijn, een eeuwigheid in de popmuziek. Wat blijkt, is dat Matt tijd nodig had om zijn scheiding te verwerken. Hij is er uiteindelijk weer bovenop gekomen door zijn liefdesverdriet van zich af te zingen.

De eerste nieuwe Cage release na het hiaat was Ready To let Go, een buitengewoon sterke comeback single. Toen daarna het korte, maar zeer krachtige House Of Glass volgde, wisten we het zeker, Cage The Elephant is weer onder de mensen.

Dat daar nog niet iedereen van overtuigd was, mag je afleiden uit het feit dat de band geboekt werd in de kleine zaal van de Melkweg. Die fout is inmiddels herstelt. Nu staat Cage in de veel grotere Max, maar ook die zaal is te klein, want inmiddels stijf uitverkocht. Mocht je de band willen zien, zal je naar Pinkpop moeten begin juni. 

Neem dan je aansteker of je zaklamp mee, want nu al staat vast dat één van de hoogtepunten van de Cage concerten de nieuwe single zal zijn. Goodbye is een diep gevoelde en zeer gevoelige ballad waarin Matt definitief afscheid neemt van zijn geliefde. Je voelt je bijna een voyeur zo intiem en oprecht is het nummer. Je kunt je bijna niet anders voorstellen dan dat als zijn ex Goodbye hoort ze met hangende pootjes terugkomt.

LIVEDATA: 8 juni Pinkpop, Landgraaf. 12 juni Melkweg/Max, Amsterdam (uitverkocht)

Amyl And The Sniffers – I Got You

Amyl en haar snuffelaars kwamen, zagen en braken de boel af tijdens hun Nederlandse toernee vorig jaar. Everybody happy, en de bende ging terug naar Australië met het verzoek om z.s.m. terug te komen. Aan dat verzoek gaven ze graag gehoord en binnenkort is het weer bal. Zie onder voor de dates.

Het kwartet o.l.v. Amyl of Amy Taylor zoals er in haar paspoort staat, komt terug gewapend met een set nieuwe songs. De verzameling verschijnt op 24 mei en zal de boeken ingaan als het officiële debuutalbum van de band.

I Got You mag de kar trekken en doet dat met allure. Amyl praat/zingt als een dochter van Iggy Pop, zo ziet ze er ook uit, terwijl The Sniffers rocken als een wielrenner op de kasseien van Vlaanderen. Amyl And The Sniffers koppelen de bar-rock van hun vaderland aan de oerpunk, zoals die in de jaren zeventig in de VS tot wasdom kwam. We noemen namen: AC/DC, The Saints, New York Dolls en The Runaways. Goed voorbeeld doet goed volgen mis ze niet als ze binnenkort bij jou in de buurt komen.

LIVEDATA: 19 april, Motel Mozaïque, Rotterdam. 14 juni De Nijverheid, Utrecht. 21 juni Vera, Groningen. 22 juni Doornroosje, Nijmegen.

Cut Glass Kings – Dream In The Dark

Cut Glass Kings is een ruig rockend duo (+ drummer) uit Birmingham. De band is onder de hoede genomen door leden van The Coral met wie ze onlangs door Engeland hebben getoerd.

De muzikale verwantschap tussen The Coral en Cut Glass Kings is echter miniem. The Coral kennen we als een Beatle-esque band, met hun uit de klei getrokken bluesrock schuurt Cut Glass Kings veel dichter tegen The Stones aan.

Nieuwe single Dream In the Dark klinkt als The Black Keys die T. Rex coveren met Jack White als producer. Als een nummer dus waarvoor Triggerfinger een misdaad zou begaan. Het is nog vroeg dag voor Cut Glass Kings, de oogst is nog maar 6 nummers, maar dat we het laatste van de band nog niet hebben gehoord, is wel duidelijk.

Foxygen – Face The Facts

‘With a little help from friends’ als Portugal The Man drummer Kane Richotte en Alabama Shakes/Bon Iver arrangeur Rob Mosse heeft Foxygen een nieuw album in elkaar gesleuteld waarop het duo hun zoektocht naar de muzikale geheimen van de jaren zeventig van de 20ste eeuw voortzet.

Face The Facts is single twee van Seeing Other People (26/4). De song gaat over een artiest die zich bewust is van het feit dat zijn beste tijd er op zit, de angst van iedere muzikant. 

Foxygen is de Han van Meegeren van de popmuziek. Van Meegeren kon zo goed schilderen in de stijl van de oude meesters dat zijn werk vaak voor echt werd aangezien. Met zijn synthesizers, pianobeat en staccato refrein klinkt Face The Facts als een authentieke out take van ‘A Wizard A True Star’, een van de meesterwerken van Todd Rundgren.

Deze wetenschap is niet echt relevant voor de waardering van Face The Facts, maar de doe je zelf een lol en ga eens op zoek naar de voorbeelden van Sam France en Jonathan Rado.