Author: Flip van der Enden

Balthazar – Wrong Vibration

De vierde single van het even zoveelste album van Balthazar mag er weer zijn. Het typeert de kracht en overmacht van de Belgische band dat alle vier singles essentieel anders zijn, maar wel herkenbaar als ontsprongen uit dezelfde bron.

‘Fever’ had een Afrikaans aandoende beat, ‘Entertainment’  violen en trompetten en ‘Never Gonna Let You Down Again’ een droevig  disco ritme. De nieuwe single klinkt weer anders.  Met zijn woordeloze oorwurm refrein laat Wrong Vibration Balthazar op standje pop horen. Pop, maar niet plat, daarvoor mist de band de juiste bedrading. 

Fever heet het nieuwe album, maar dat had dus ook ‘The Many Sides of Balthazar’ kunnen zijn.

LIVEDATA: 7/3 AFAS Live, Amsterdam. 

Interpol – Fine Mess

Een dag voor de start van hun wereldtournee gooit Interpol er nog even een nieuw nummer uit. Wie nog mocht twijfelen aan de creatieve vlucht waarin de band zich momenteel bevindt, hoeft alleen maar even naar Fine Mess te Luisteren.

De nieuwe single komt nog geen half jaar na het overtuigende Maurauder album en laat Interpol horen op zijn intenst. Zanger Paul Banks kan nog geen eens wachten tot het intro is afgelopen voordat hij van wal steekt. Wat volgt is een bijna punk-achtige stop start track, ongepolijst en recht op het doel af.

Na 17 jaar dienst heeft Interpol nog niks aan kracht en belang ingeboet. De andere acts op Best Kept Secret doen er goed aan hun show nog eens een paar keer goed door te nemen, willen ze niet worden weggeblazen door tornado uit New Yorkse.

Cage The Elephant – Ready To Let Go

Matt Schultz, de voorman van Cage The Elephant heeft liefdesverdriet. Dat is lullig voor hem en we wensen hem ook alle sterkte toe, maar zijn misere heeft hem wel geïnspireerd tot het schrijven van een uitermate sterke nieuwe single.

Alweer mogen we wel zeggen, want Cage The Elephant heeft sinds hun debuut in 2008 een niet aflatende stroom topsongs afgeleverd. Op elk album staat minstens één nummer met eeuwigheidswaarde. Van het debuutalbum komt Ain’t No rest For The Wicked, op album 2 staat Shake Me Down, het derde album herbergt Cigarette Daydreams en plaat 4 Cold Cold Cold. Er zijn niet veel bands die zo’n vruchtbare rit hebben als de band uit Bowling Green, Kentucky.

En zoals Ready To Let Go laat horende koek is dus nog lang niet op. De eerste single van album vijf van Cage The Elephant is een vetarme indie-rocksong, bas, drums, gitaren en verder geen poespas. Het werk wordt gedaan door de klare melodielijn en de sterke zangpartij van Matt Shultz, die bijna zakelijk zingt dat hij het punt heeft bereikt waarop hij zijn liefde los kan laten.

De ‘to the point’ productie is van John Hill, die eerder muzikale wonderen verrichtte voor o.a Florence & The Machine en Portugal The Man. De vijfde van Cage The Elephant heet Social Cues, als releasedatum heeft de band 19 april geprikt.

Beck – Tarantula

Beck‘s Tarantula is een cover van een cover, geïnspireerd door de voor een Oskar genomineerde film Roma van regisseurAlfonso Cuarón, die zich afspeelt in Mexico Stad in de jaren 70. 

Tarantula begon zijn bestaan in 1982 als B-kant van de single Breakdown van de Britse new wave band Colourbox. Colourbox was niet erg succesvol, maar schreef wel geschiedenis als een van de eerste acts buiten de hip hip die gebruik maakte van samples. Hun Tarantula werd in 1986 gecoverd door het eveneens Britse This Mortal Coil.  Hoewel This Mortal Coil furore maakte met herinterpretaties -o.a. van Tim Buckley’s Song To The Siren en You & Your Sister van Chris Bell- was ook hun versie van de Colourbox song geen hit. 

Beck’s Tarantula is rustig en rustgevend. Begeleid door koortje en orkest en de Canadese zangeres Feist, croont hij de tekst als een moderne Sinatra. Rock ‘n’ roll is het niet, maar mooi wel.

Het is Beck’s bijdrage aan het album ‘Music Inspired By The Film Roma’, dat tot stand is gekomen op initiatief van de regisseur. Behalve Beck hebben o.a. ook Bille Eilish, Patti Smith en DJ Shadow een song aangedragen. Het album moet nog uitkomen, de film staat op Netflix.

 

Dakota – Four Leaf Clover

Zeven jaar geleden alweer verscheen Dakota op de radar. Het Amsterdamse dameskwartet positioneerde zich in het brede droompop-veld met zacht swingende songs met heldere gitaarpartijen en bitterzoete zanglijnen.

Songs als Silver Tongue en Icon horen inmiddels tot de Hollandse indie-canon. Het heeft even geduurd, maar morgen (8/2) gaat dan eindelijk een volledig Dakota album uitkomen, met de intrigerende titel ‘Here’s The 101 On How To Disappear’. De weg bereidende single Four Leaf Clover is Dakota op haar best, dansmuziek voor eenlingen. Met zijn stille spanning, klaterende gitaarsound en harten brekende zang is Four Leaf Clover zowel een verdieping als een verbreding van de Dakota sound. De song gaat over de zoektocht naar de perfecte relatie. Je zou bijna hopen dat de ware voorlopig nog even onvindbaar blijft.

Vampire Weekend – Harmony Hall

Even wennen de nieuwe single van Vampire Weekend. Niet omdat de band het roer heeft omgegooid, maar juist omdat Harmony Hall klinkt alsof er geen gat van zes jaar gaapt tussen de nieuwe single en de laatste release van de band van Ezra Koening.

Erg vernieuwend is Harmony Hall dus niet, maar wel weer oorstrelend en bij nader gehoor ook flink vernuftig met zijn schuivende tempo, plotselinge pianobreak en smaakvolle combi van akoestische en elektrische snaarinstrumenten. Vijf minuten duurt de ankeiler van het langverwachte vierde album van Vampire Weekend, een plaat die zo vaak is aangekondigd dat niemand er nog echt in geloofde.

Een releasedatum is er nog steeds niet, wel een titel FOTB, wat zou staan voor Father Of The Bride. Koenig is overigens getrouwd met een dochter van Quicy Jones. De opvolger van Modern Vampires Of The City zou 18 tracks tellen en verschillende samenwerkingen, waaronder met ex VW lid Rostam en Huaromi Hosono van het legendarische Japanse synthipoptrio Yellow Magic Orchestra.

Vampire Weekend is geboekt door diverse festivals. Normaal gesproken zou dat betekenen dat het nieuwe album voor die tijd uit zou moeten zijn, maar in geval van Koenig & co is het een kwestie van eerst horen dan geloven.

LIVEDATUM: 5/7 Down The Rabbit Hole, Ewijk.

Apparat – Dawan

Het Duitse Apparat is gespecialiseerd in elektronische kamermuziek. De man achter Apparat heet Sasha Ring. Hij begon ruim twee decennia geleden als leverancier van vloervullers, maar met het verstrijken der jaren heeft hij het accent verlegd van de club naar de huiskamer.

Naast zijn hoofdbetrekking als Apparat is Herr Ring ook aandeelhouder van de gerenommeerde electro-act Moderat, een fusie met de twee Herren van Modeselekter. Moderat nam de afgelopen jaren zo’n vlucht dat Ring’s carrière als Apparat er bij inschoot. Om die reden zetten hij vorig jaar een voorlopige punt achter de samenwerking. Hij heeft inmiddels zijn Apparat pet weer opgezet en een nieuw album opgenomen, LP5 dat op 22 maart het daglicht zien zal.

Eerste single Dawan schept hoge verwachtingen voor het album. Het is een popsong in techno kleren, met een straffe beat, actieve bas en kosmische geluidseffecten. Apparat treedt ook weer buiten de studio. In april en mei zal hij door Europa trekken.

LIVEDATA
19 april Motel Mozaïqe, Rotterdam
20 april Muziekgebouw aan het IJ, Amsterdam

Fat White Family – Feet

Na diverse omzwervingen met bijbands al The Moonlandingz en Men en klussen voor o.a. Sean Lennon en Yoko Ono zijn alle leden van Fat White Family weer terug op het oude nest en klaar voor de derde ronde.

Die wordt ingeluid door de single Feet. Als de rest van het Serf’s Up album, maar half zo sterk is als het gevleugelde Feet dan nog is een plek in de eindejaarslijsten gegarandeerd.

Met zijn gesproken tekst, spannende opbouw en veredelde kitsch elementen als (ingeblikte) discoviolen, monnikenkoor en Ennio Morricone gitaren heeft de nieuwe single de Britse psychopunks wel iets weg van het roemruchte Alabama 3 (bekend van De Soprano’s tune Woke Up This Morning) en de experimenten van David Byrne en Brian Eno. Kitsch en kunst dus.

Vol verwachting kijken we uit naar 19 april, de dag dat Serf’s Up uitkomt.

LIVEDATUM: 31/5 Best Kept Secret Hilvarenbeek.

Blood Red Shoes – Vertigo

Blood Red Shoes is een duo (M/V) dat toch al weer zo’n dikke tien jaar meedraait. Het gros van de acts dat een flinke tijd actief is wordt milder. Laura en Steve dus niet.

Niet dat Vertigo een oorverdovende ontploffing is van drums en gitaren, het van het nieuwe BRS album afkomstige nummer is een sterk staaltje knijprock, een midtempo rocksong met dreinende gitaren, dreunende drums en dreigende vocalen. Een muzikale vertaling van het begrip vertigo zeg maar, de Engelse benaming voor hoogtevrees.

Vertigo is een van 11 tracks, die tezamen album 5 ½ vormen (6 dus, maar er zit een semi-officiële release tussen met liedjes van voor ze bekend werden) Get Tragic geheten. Het gerucht gaat dat dame en heer op elkaar zijn uitgekeken en dit wel eens het allerlaatste album van de bebloede rode schoentjes zou kunnen zijn. Mocht dat zo zijn, dan neemt de band waardig afscheid.

LIVEDATUM: 3/2 Vera, Groningen (uitverkocht) 6/2 Bitterzoet, Amsterdam (uitverkocht).

FIDLAR – By Myself

FIDLAR zoekt de grenzen op van het (surf)punk genre dat de band twee albums lang trouwe dienst heeft bewezen. Na zes jaar wil je ook wel eens iets anders dan drie akkoorden en de longen uit je lijf zingen.

Was het eerste album fun en het tweede opstandig, het nieuwe Fidlar album laat een band horen die niet langer weigert om volwassen te worden. Niet dat de beach bums uit California nu gezapig zijn geworden en lid van de blauwe knoop. De band rockt nog steeds uit de band, maar ondertussen dring het besef door dat lol ook zijn tol eist, zeker als die lol uit een fles of een kabouterenvelopje komt.

Nieuwe single By Myself is een gebroederlijk feestlied met zijn funkgitaartjes en Salsa drums, maar het vrolijke simplisme maskeert een tekst over eenzaamheid en alcoholisme. Fidlar toont een voortschrijdend inzicht wat vrij uniek is in de punkwereld, waar bands doorgaans weigeren om op te groeien. Op naar album 4.