Flip van der Enden, auteur op Pinguin Radio

Mondo Cozmo – Come On

Josh Ostrander a.ka. Mondo Cozmo, onze favoriete sprokkelrocker is terug met een wederom geniaal bij elkaar geschraapte track. Klonk vorige single, Black Cadillac als een mash-up van Creedence, Lou Reed en The Stones. Ditmaal klinkt Ostrander als Bob Dylan die een nummer van The Verve zingt geproduceerd door Phil Spector.

Zowel Dylan als The Verve hebben in jaren niet zo geïnspireerd geklonken. Dat Mondo Cozmo van die doortimmerde songs aflevert is geen toeval. Ostrander schreef Come On samen met veteraan Dan Wilson. De voormalige zanger van Semisonic geniet de laatste jaren wereldfaam als ‘songwriter for the stars’. Hij componeerde o.a. ‘Someone Like You’ voor Adele en Not Ready To Make Nice van The Dixie Chicks.

Come On, de titel is eerder gebruikt door Chuck Berry is geïnspireerd door de bosbranden die California in toenemende mate teisteren. Over een eventueel album valt helaas nog niets te melden.

Deerhunter – Timebends

Heb je even? Timebends, de nieuwe single van Deerhunter duurt namelijk bijna 13 minuten! In die tijd ontvouwt zich een nummer dat je het beste kunt omschrijven als Pink Floyd met een Amerikaans accent.

Gezongen wordt er in de eerste en laatste minuten. Daar tussen in wordt er sfeer gecreëerd, regelmatig van tempo gewisseld en krijgen alle muzikanten alle tijd om hun beste beentje voor te zetten. Inclusief de drummer, die het soort solo speelt dat sinds 1977 -het jaar van de punk- niet meer is gehoord. Je hoort collega’s als Foals en Arcade Fire denken, ‘misschien moeten wij ook maar eens alle remmen losgooien en party like it’s 1972!

Deerhunter heeft Timebends op 12 september jongstleden in één keer op de analoge band geslingerd en met wat minimale overdubs release klaar gemaakt. Het nummer is helemaal nieuw en staat dus niet op ‘Why Hasn’t Everything Already Disappeared’, het eerder dit jaar verschenen, achtste album van de band uit Atlanta, Georgia.

Sparkling – I Want To See Everything

Multilinguaal is een mooi woord voor meertalig en dat is wat I Want To See Everything is. De heren van SPARKLING zingen achtereenvolgens in het Duits, Engels en Frans. De moedertaal van SPARKLING is Deutsch. De band komt uit Keulen en bestaat uit de gebroeders, Levin, Leon en Luca Schuten.

SPARKLING wordt aan de man gebracht als zijnde post punk. Meestal betekent dat meer energie dan melodie, maar dat valt dit keer reuze mee. Neue neue welle zou een betere omschrijving zijn. I Want To See Everything is het titelnummer van het debuutalbum van het trio. Al beheersen de broers de Engelse taal goed, helemaal accentloos zingen ze niet. Op termijn kan dat een probleem zijn, maar nu is het alleen maar charmant. I Want To See Everything heeft alles om een novelty hit te worden en wie weet zit er meer in voor de broers. SPARKLING is al op de Britse radio gesignaleerd en nu dus ook in Pinguinland. I Vant To See Everything, I Vant To See The Vorld zingen de drie L’s. Die wens zou dus best wel een in vervulling kunnen gaan.

Concert: 12 december Le Brass, Forest België.

Great Grandpa – Mono No Aware

Mono No Aware is niet het eerste nummer dat we draaien van Great Grandpa en zal ook niet het laatste zijn. Great Grandpa is een twee albums oude band uit Seattle.

Het eerste verscheen in 2017 en lijkt wel gemaakt door een heel andere band dan het dit jaar verschenen Four Of Arrows. Het debuut was interessant, maar wat eenvormig en schoorvoetend. De opvolger barst van de fantasie en het zelfvertrouwen. Eerder draaien we het nummer Digger van het Four Of Arrows album. Nu gaan we voor Mono No Aware, een gecompliceerde rockballad met nineties trekjes. Frontvrouw Alex Menne zingt Mono No Aware met een stem die ergens tussen die van Adrianne Lenker van Big Thief en Dolores O’Riordan van The Cranberries in zweeft. Een doorbraak op korte termijn zit er waarschijnlijk nog niet in voor Great Grandpa. Maar als de band zich in dit tempo blijft door ontwikkelen dan wacht Great Grandpa een lang en vruchtbaar leven.

Highly Suspect – Canals

Single 1 van het nieuwe album van Highly Suspect, 16 was een gitaarloze gospelrocksong. We verkozen 16 tot IJsbreker. Het complete gebrek aan stemmen gaf aan dat we dat beter niet hadden kunnen doen.

Wat Highly Suspect beter niet had kunnen doen was 16 opvolgen met een track die werd gedomineerd door rapper Young Thug. Enter single 3, Canals. Of het bericht dat Highly Suspect op hun nieuwe album zeer zuinig met snaarinstrumenten zou zijn klopt niet. Of de band, geschrokken van de reacties heeft het roer snel omgegooid en als nog de Gibsons, Fenders en Marshalls aan laten slepen.

In ieder geval is het gitaren Galore op Canals. Dat wil echter niet zeggen dat de band weer op het rechte rockspoor is. De gitaren gieren dan wel weer, maar solo’s zijn schaars en de sfeer van het nogal intense nummer wordt bepaald door een ‘Afrikaans’ dameskoor. Je leest het goed. Kortom Highly Suspect oude en experimentele stijl komen samen in Canals.

Het album, MCID is nu ook uit, 16 tracks, waaronder ook een met Nothing But Thieves. Een bontere verzameling zal je dit jaar niet snel horen.

Concert: 27 februari 2020 Melkweg, Amsterdam.

Mondo Cozmo – Come On

Mondo Cozmo, onze favoriete sprokkelrocker is terug met een wederom geniaal bij elkaar geschraapte track. Ditmaal klinkt Josh Ostrander als Bob Dylan die een nummer van The Verve zingt geproduceerd door Phil Spector.

Zowel Dylan als The Verve hebben in jaren niet zo geïnspireerd geklonken. Ostrander schreef Come On samen met crack Dan Wilson. De voormalige zanger van Semisonic geniet de laatste jaren bekendheid als songwriter for the stars. Hij componeerde o.a. Someone Like You voor Adele en Not Ready To Make Nice van The Dixie Chicks.

Come On is geïnspireerd door de bosbranden die California in toenemende mate teisteren. Die wetenschap geeft een andere blik op de video voor Come On. Daarin loopt actrice Anna Faris (bekend van de Scary Movies) radeloos door een huis. Come On is de opvolger van Black Cadillac. Over een eventueel album valt helaas nog niets te melden.

Bishop Briggs – Can You Hear Me Now?

Miss Briggs debuteerde in 2016 onder de naam Bishop met het nummer River. Niet handig als je gevonden wil worden op Google. En gezocht werd ze, want River groeide uit tot een gigantische hit. 190 miljoen plays staan er nu op de teller. And counting.

Zo’n eerste klap is natuurlijk nooit te overtreffen. Het siert de Britse Sarah Grace McLaughlin dat ze het ook niet heeft geprobeerd. Tenminste ze is niet met River part 2, 3 etc gekomen, maar gewoon met andersoortig maar niet minder sterk werk. En dat heeft haar geen windeieren gelegd. Bishop Briggs heeft nu ruim een dozijn nummers op haar naam staan die luidkeels zullen worden meegezongen als ze volgende maand in zaal Max van de Melkweg staat. Het alles behalve geheime wapen van Bishop Briggs is haar stem, die is zo krachtig dat ze makkelijk onversterkt de achterste rijen van een volle Alpha tent zou kunnen bereiken. En omver blazen.

Die stem schittert ook op het gospelachtige Can You Hear Me Now, dat door een gebrek aan gitaren misschien aan a-typisch plaat is voor POTR. Daar staat tegenover dat Bishop Briggs in haar pink meer energie heeft dan menig metalband in de gelederen.

Met een volume als dat van miss Briggs is de vraag Can You Hear Me Now natuurlijk retorisch. Het nummer is terug te vinden op haar verse tweede album, Champion.

Concert; 12 december Max/Melkweg, Amsterdam.

Peach Pit – Feeling Low (Fuckboy Blues)

De zanger van Peach Pit zit niet lekker in zijn vel. Maar in plaats van bij de pakken neer te zitten zingt hij zijn blues van zich af. Dat is in het kort de inhoud van Feeling Low (Fuckboy Blues).

De zanger heet Neil Smith en komt net als de rest van de band uit Vancouver, Canada dus. Er zijn vier Peach Pits. Hun zelf benoemde ‘chewed bubblegum pop’ ontstond tijdens een muziekproject voor de middelbare school. De reacties, met name op de optredens waren zo positief dat stoppen al snel geen optie meer was. Het in eigen beheer uitgebrachte ‘Being So Normal’ album (2017) ontplofte dankzij tracks als Tommy’s Party en Peach Pit en leidde tot een deal bij een major label. De bandleden konden hun baantjes vaarwel zeggen en full time gaan rocken.

De eerste single van het tweede Peach Pit album bevestigt de status van Peach Pop als een van de snelst groeiende bands van The Pacific North West, dat is inclusief het Amerikaanse deel. Met zijn contrast tussen tempo en sfeer, licht vervormde zang en puntige slotsolo is Feeling Low (Fuckboy Blues) ook een uitstekende eerste kennismaking met Peach Pit voor The Atlantic North East, dat is dus inclusief Nederland.

The Driver Era – The Kiss

Ja de stem van Ross Lynch van The Driver Era lijkt opvallend veel op die van Robert Smith van The Cure. Is dat een probleem? Absoluut niet.

The Driver Era is een duo bestaande uit Ross en zijn broer Rocky. Voor hun doorstart als The Driver Era vormden ze samen met broer Riker, zus Rydell en halfbroer Ellighton Ratliff de familieband R5. De Lynch clan komt uit California. Alle Lynch-jes acteren ook. Ross (23) tot nu toe met het meeste succes. Zijn bekendste rol is die van het vriendje van Sabrina in de Netflix-serie Chilling Adventures Of Sabrina.

In juni kwam het debuutalbum uit van The Driver Era, X. Daarvan is The Kiss aangewezen als single. Door de stem van Ross doet The Kiss dus sterk aan The Cure denken, maar dan met een heleboel haast, een synthetische beat en een vleugje soul. De andere song op X zijn heel andere koek, een soort indie funk, maar eveneens te opgefokt en onrustig voor de mainstream.

Ross en Rocky willen als muzikant liever niet in een hokje worden gestopt. Ze zeggen dan ook genreloze muziek te maken. Genreloos, maar zeker niet klotenloos en al helemaal niet hopeloos.

Concert: 2 juni Paradiso Noord, Amsterdam.

FEET – English Weather

FEET loopt zich al een tijdje warm om zich van local heroes te upgraden tot internationale attractie. Een song als English Weather zal daar zeker bij helpen.

FEET rockt retro. De invloeden verschillen per nummer op hun debuutalbum, ‘What’s Inside Is More Than Just Ham’, maar zijn uitzondering Brits. Het vijftal bundelde hun krachten op de universiteit van Coventry waar ze klaarblijkelijk ook popgeschiedenis hebben gestudeerd. Je hoort echo’s van bands als The Beatles, XTC en Blur of zoals op de single English Weather van de bands die rond 1990 Manchester op stelten zetten met een mix van rock en pillen. Denk Stone Roses en Happy Mondays. Waarschijnlijk heeft FEET niet de hedonistische levensstijl van die bands overgenomen. De bandleden hebben namelijk eerst netjes hun studie afgemaakt alvorens zich in het rock ‘n’ roll leven te storten. Dus mocht het rocken niet lukken dan hebben ze altijd nog een diploma achter de hand. Vooralsnog is er echter geen reden om aan te nemen dat FEET zal falen. Integendeel, songs als English Weather en debuutsingle ‘Pretty Thieving’ duiden op een grote potentie.

Concert: 3 december Paradiso, Amsterdam.