Wekelijks maakt onze verslaggever Martje Schoemaker een podcast over de nieuwe singles die je die week nieuw hoort op de Pinguin Radio playlist.
Met deze week zes nieuwe tracks op de playlist, waaronder natuurlijk de IJsbreker. Luister!
Author: Flip van der Enden
Stationschef #324 Pale Waves
‘What’s In A Name?’ vroeg Julia ooit aan Romeo, volgens Shakespeare.
De naam Pale Waves spreekt wel een boekdeeltje of twee. Heather Baron-Gracie (zang/gitaar) en drummer in crime Ciara Dorgan doopten hun band Pale om aan te geven dat hun muziek een sober, zo niet somber randje heeft en Waves omdat ze een deel van hun kunst hebben afgeluisterd van klassieke new wave bands als The Cure en mede Mancunians, Joy Division.
Heather en Ciara leerden elkaar kennen op de BIMM (the British and Irish Modern Music Institute), dat in de 10 jaar dat de opleiding bestaat een vracht aan toptalent heeft klaargestoomd, denk aan Adele, The Kooks en Black Honey.
Naast Heather en Ciara bestaat Pale Waves uit Hugo Silvani op 2e gitaar en bassist Charlie Woods. De band had meteen beet met hun debuutsingle, There’s A Honey. Een hit met je eerste single is vaker een vloek dan een zege, want hoe ga je daar overheen? Het tekent het talent van de millennials, dat ze met hun tweede release, Television Romance het succes van de eerste overtroffen. Toen was wel duidelijk dat Pale Waves geen one hit wonder was. Vorige maand verscheen het debuutalbum, My Mind Makes Noises, waarop alle singles te vinden zijn.
De Britse pers dook diep in de bak met superlatieven om te beschrijven hoe goed ze de nieuwkomers wel niet vonden. Ook de BBC liet zich niet onbetuigd. De Britse omroep nam Pale Waves op in de selecte selectie van ‘BBC Talent of 2018’ en prees de single Eighteen aan als ‘The Hottest Record In The World’.
Inmiddels is Pale Waves aan een omgekeerde Brexit begonnen en heeft de band het oog op Europa laten vallen. De eerste tekenen wijzen er op dat Pale Waves ook hier op een warme ontvangst kan rekenen. We zouden nu de Europese reacties kunnen citeren, maar mocht je interesse in Pale Waves inmiddels zijn gewekt zijn, dan raden we je aan om zaterdagavond om 7 uur naar Bazz op de Buzz te luisteren. Onze Bazz heeft frontvrouwe Heather namelijk uitgebreid gesproken en er tijdig aan gedacht om haar microfoon onder de charmante neus te duwen zodat we met zijn allen kunnen meeluisteren.
Mocht je verhinderd zijn zaterdag, dan is er een mogelijkheid tot inhalen op donderdagavond 18 oktober om 10 uur. Zoals gebruikelijk larderen we het gesprek met plaatjes, die speciaal voor de gelegenheid zijn uitgezocht door de geïnterviewde.
Maak hier kans om het debuutalbum van Pale Waves te winnen!
De playlist van Pale Waves
- Paramore – Hallelujah
- The Cure – Lullaby
- M83 – Graveyard Girl
- Lady Gaga – Paparazzi
- Kings Of Leon – Wait For Me
- Carly Rae Jepsen – Run Away With Me
- The Naked And Famous – Girls Like You
- Bon Iver – Perth
- Bleachers – Rollercoaster
- Florence and The Machine – Never Let Me Go
- Swimming Girls – Beneath You
- Morgan Saint – On Fire
- Tory Lanez – B.I.D
- Vince Staples – Lift Me Up
- DVSN – Do It Well
- Lana Del Rey – Cherry
- Rihanna – Pour It Up
- Meek Mill – R.I.C.O
- Ariana Grande – Breathin
- BROCKHAMPTON – TONYA
- Khalid – Better
- Justin Bieber – One Less Lonely Girl
- Katy Perry – Waking Up In Vegas
- Taylor Swift – All Too Well
- Eric Carmen – Hungry Eyes
Windhand – Diablerie
Zwaar, zwaarder, Windhand. Uit Richmond, Virginia komt Windhand, een band vergeleken waarbij Black Sabbath een luchtig feestorkestje is.
Diablerie, wat iets betekent als duivelswerken is één van de negen loodzware tracks, die tezamen het nieuwe Eternal Return album vormen, opus no 5 van de occulte stoner-rockers. Echt te horen is het niet, maar de bezwerende zang ontspringt uit een vrouwelijk keel. Dorthia Cottrel is de naam van de leidster van deze muzikale heksenkring.
Ondanks de onheilspellende wolken, die zich boven Diablerie samenpakken, zou het zonde zijn als alleen doemdenkende metalmannen zich aan deze track vergrijpen. Jack Endino, die als producer van o.a. Screaming Trees, Mudhoney en Nirvana en een belangrijke rol speelde in de ontwikkeling van de grunge zorgde ervoor dat het nieuwe album van Windhand klinkt als de spreekwoordelijke (doods)klok en de lome tempo’s die Windhand aan de meeste van hun songs meegeven, maken ze ook geschikt voor fans van woestijnrockbands als Kyuss en d’oude QUOTSA. Misschien even wennen, maar dan heb je ook wat.
Pond – Sixteen Days
Pond valt met de deur in huis op nieuwe single Sixteen Days. Na een kort intro op een instrument, dat nog het meest lijkt op een vuvuzela, begint Pond-frontman Nick Allbrook aan zijn verhaal over – ja waar over eigenlijk?- waarschijnlijk gewoon over liefde. Of ongewone liefde. Het is tenslotte Pond.
Zo vaag als de tekst is zo duidelijk is de song. In nog geen drie minuten zet Pond een nummer neer dat compact is en dansbaar. Met zijn knorrende bassen, synthesizer riedels en gecentrifugeerde achtergrondzang lijkt Sixteen Days geïnspireerd door 80’s electro-pop. Anders dan we van de Australiërs gewend zijn dus, maar we zijn niet anders van ze gewend. De offshoot van Tame Impala waakt er voor om in herhaling te vallen.
Hopelijk is Sixteen Days de voorloper van een nieuw album van de band uit Perth, die een kleine tien jaar geleden begon als trio aangevuld met wie maar mee wilde doen. Vooropgesteld dat men interesse had voor geestverruimende rock. Dat bleken er heel wat te zijn. De pool waaruit kan worden geput telt een klein dozijn muzikanten, waaronder Kevin Parker van Tame Impala. De kern van Pond, Allbrook, Jay Watson en Joe Ryan speelt mee op Innerspeaker, het debuutalbum van Tame Impala en maakt deel uit van de liveband.
Als wederdienst produceerde Parker alle albums van Pond tot nu toe. Of hij ook betrokken is bij Sixteen Days is nog onduidelijk. Evenmin is dus helder of de nieuwe single de voorbode is van een nieuw album, het zou hun 8ste worden. Vooralsnog heeft de band alleen laten weten weer op tournee te gaan, deze maand al. Helaas alleen in Canada, de V.S. en in thuis in the land down under.
Juniore – Panique
Juniore komt uit Frankrijk, vandaar die e op het eind. De band stond onlangs in het voorprogramma van Miles Kane in de Melkweg. Daar maakten ze een uitstekende indruk, niemand liep weg en het applaus was luid en welgemeend.
De band onder aanvoering van Anna Jean maakt Franstalige muziek, een eigentijdse versie van de klassiek yé yé sound, die in de jaren 60 de kop op stak en eigenlijk nooit meer is weggegaan. Yé yé was het Franse antwoord op de Britse beat, de muziek van The Beatles en The Stones en al die andere beatgroepen, die in hun kielzog de wereld veroverden.
De Fransen zijn nogal chauvinistisch en weigerden in eerste instantie dan ook om in het Engels te gaan zingen, de internationale voertaal van de popmuziek. De Franse taal gaf de yé yé iets exotisch en iets eigens en heeft mede daardoor de tand des tijds dus goed doorstaan. Nog steeds is het genre een inspiratie bron, vraag maar aan ons eigen Donna Blue. Zoals Juniore zijn er nog wel meer in Frankrijk, maar het Parijse kwartet hoort wel tot le top, dat heeft Miles goed gezien. Het zou een leuke afwisseling zijn als op Nederlandse festivals een keer een frisse Franse band als Juniore wordt geprogrammeerd. Succes garanti!
Dawn Brothers – How Come
Een van de grote mysteries van de popgeschiedenis is, hoe het kan dat een band, die aan de wieg stond van de Americana niet uit de V.S. kwam, maar uit het kille Canada. We hebben het natuurlijk over The Band, de voormalige backing-band van Bob Dylan. Alleen hun drummer zong uit ervaring, de rest liet hun verbeelding spreken. Maar wat een verbeelding!
Een vergelijkbaar mysterie vormt Dawn Brothers. Hoe kunnen vier Hollandse jongens zo authentiek Amerikaans klinken? Alsof Rotterdam aan de Mississippi ligt i.p.v. aan de Maas. Nieuwe single How Come maakt duidelijk dat Bas, Levi, Rowan en Rafael volledig geassimileerd zijn, niet van Amerikaans te onderscheiden. Wat scheelt is dat ze hulp hebben gekregen van een andere veramerikaniseerde Nederlander, iemand die onlangs nog een uitgebreide reis heeft gemaakt door zijn artistieke vaderland, Pabo van de Poel van DeWolff. Hij produceerde samen met soul brother in het kwaad Mischa Den Haring van T99 het nieuwe Dawn Brothers album. De plaat heet Classic en komt nog deze maand uit.
LIVEDATA: 11/10 Rotown, Rotterdam(album release). 13/10 Festyland, Volkel. 14/10 Sounds (in store), Haarlem.
Night Beats – Her Cold Cold Heart
Night Beats is een trio uit Seattle, dat zich adverteert als garageband. Dat is dan wel een verdomd luxueuze garage waar de heren aan refereren, met plaats voor minstens één brand new Cadillac.
Nieuwe single Her Cold Cold Heart is namelijk een fraai gestroomlijnde ballad, in sound en stijl niet zo heel ver verwijderd van wat The Last Shadows Puppets plegen te produceren, of in het verlengde daarvan Artic Monkeys op hun meest recente album. Kortom meer Hotel & Casino muziek dan garagerock.
In de bio van het Amerikaans trio staan ook termen als ‘bluesy’ en ‘psyched out’. Die omschrijvingen slaan dus op ouder werk, maar waren waarschijnlijk wel de reden dat Night Beats op de radar verscheen van Dan Auerbach van Black Keys.
Hij produceerde Her Cold Cold Heart en is dus verantwoordelijk voor de nieuwe richting, die de band is ingeslagen. Night Beats oude stijl was een van de vele garagerockbands, een van de betere dat wel. Night Beats o.l.v. Dan Auerbach rockt beter, pakt beter en brandt heter. Het lekker loom lopende Her Cold Cold Heart is de eerste proeve van een nieuw, vierde Night Beats album, Myth Of A Man. De naar Nashville verhuisde Black Keys voorman produceerde het album in zijn nieuwe woonstad en complementeerde het Night Beats trio met een aantal van zijn verse vrienden, superveteranen, die nog hebben gewerkt met Elvis en Aretha. Myth Of A Man is het 4e Night Beats album en komt uit op 18 januari 2019.
Vanavond om om 23:00 Blues Magazine Radio #24
Je wekelijkse portie blues, iedere dinsdagavond van 23.00 – 24.00 op Pinguin Radio!
Iedere week hoor je een selectie van de mooiste blues en de vetste bluesrock, met veel fonkelnieuwe releases, zoals je 24/7 op Pinguin Blues kunt horen .
Curator van het wekelijkse uurtje is ‘Blues Boy’ Harry Radstake, die als album-coördinator en redacteur bij Blues Magazine cdageloijks de mooiste bluesrock albums door zijn handen en oren laat gaan.
LIEFHEBBERS LUISTEREN NATUURLIJK OOK NAAR PINGUIN BLUES.
PLAYLIST BLUES MAGAZINE RADIO #24 – 9OKTOBER 2018
1. Layla Zoë – Weakness
2. Sari Schorr – Beautiful
3. Pop-art Chuby – Grown Man Crying Blues
4. Maria Muldaur – Trombone Man Blues
5. Ron Spencer Band – (I’m Doing) Ah Right
6. Saudia Young – Hey Baby
7. The Knickerbocker All Stars – Don’ Cry Baby
8. Slapback Johnny – You’ve Been Told
9. The Maggie Salute – High Water
10. The Proven Ones – If You Be My Baby
11. Captain Ivory – Levity
12. Dennis Herrera – Run With The Losers
Vanavond om 21:00 uur The Daily Indie Radio #138
Vanavond een nieuwe show van muziekmagazine The Daily Indie!
The Daily Indie is een site die zich richt op nieuwe en alternatieve muziek via interviews, muziektips, columns, albumrecensies, een dikke concertagenda en een hoop losse rubrieken.
En The Daily Indie zit dus ook op de radio! Elke dinsdagavond tussen 21:00 en 22:00 uur presenteren de connoisseurs van The Daily Indie de beste nieuwe indiemuziek op Pinguin Radio.
The Daily Indie Radio #138
Playlist 9 oktober 2018
1 . Courtney Barnett – Small Talk
2. Kurt Vile – One Trick Ponies
3. Morabeza Tobacco – Defensers of The Glamour
4. Rhys – Hymn
5. La Femme – Runway
6. Willie J Healy – Lovelawn
7. Jeff Tweedy – Some Birds’
8. Daniël Romano – Empty Husk
9. Arianne Lenker – From
10. Thom Yorke – Has Ended
Jo Marches – Monsters
Jo Marches heeft een prachtige nieuwe single uit. Meer hoef je eigenlijk niet te weten, maar er is natuurlijk wel wat meer te vertellen. Dat Monsters niet haar eerste sterke troef is. En dat achter de intrigerende Engelse naam een nuchtere Hollandse dame schuilgaat. En dat ze, gezien de comments op Youtube een internationaal publiek heeft.
Jo Marches is (de band van) Johanneke Kranendonk uit Utrecht. Jo Marches debuteerde ijzersterk in 2016 met The Night. Even leek het er op dat ze -wat succes betreft- deze eerste klap niet zou weten te overtreffen, maar inmiddels heeft Jo Marches een full house aan toptracks en een snel groeiende schare luisteraars, ook van niet Nederlands pluimage dus. Iemand uit Peru bedankt haar voor haar ontspannende muziek. Een persoon zich noemende aspros deuteros schreef ‘awesome’ en het hippe blog ‘The Line Of Best Fit’ noemt Jo ‘inimitible’ (onnavolgbaar). Zoiets bijzonders als Jo Marches hou je in deze online tijden niet lang geheim.
Net als de voorgangers imponeert Monsters met zijn warme keyboards, slimme wendingen en dromerige zang. Muzikaal marcheert Jo ergens tussen Tame Impala en Beach House. Van de eerste heeft ze het toegankelijke, van de tweede het mysterieuze. De combi van deze ogenschijnlijk onverenigbare eigenschappen is wat haar uniek maakt.
De ontspannende melodie van Monsters maskeert een serieuze tekst over de angst die sommige politici bij de maakster opwekken, de monsters van de titel. Monsters is dus een muzikale wolf in schaapskleren, een protestsong verkleed als slaapliedje. De single komt van de binnenkort te verschijnen EP Day In Day Out.