Author: Flip van der Enden

Stationschef #326 Sofie Winterson

Voor wie de vaderlandse muziekscene een beetje in de gaten houdt behoeft Sofie Winterson geen introductie. Ze maakte naam met intieme fluisterpop die door kenners afwisselend dreampop, shoegaze of freakfolk wordt genoemd. Welke naam je het beestje ook geeft, Sofie excelleert in het genre.

Sofie Winterson is bekend, maar nog niet beroemd.  Dat verdient ze wel te worden. Haar songs mogen dan gevoed zijn door hoogst persoonlijke gevoelens en unieke ervaringen. Sofie verstaat de kunst om haar emoties en mijmeringen zo te verwoorden en in muziek te verpakken dat ze een universele kracht krijgen. Het effect is troostend, rustgevend en hoopvol.

Voordat we al te zweverig worden, wat aardse gegevens. Sofie Winterson is de nom de plume van Sofie van Dijck. De singer-songwriter komt uit een uiterst muzikaal geslacht. Ze heeft twee zussen en een broer die eveneens op hoog niveau muziek maken. Cato en Joost van Dijck maken intercontinentaal golven als tweederde van My Baby (ooit zaten ze alle drie in de DWDD-huisband Souldiers), terwijl zus Floor hard rockt als lid van de band Blue Crime.

Sofie is dus de introverte van het stel. Ze debuteerde vier jaar geleden met de EP River, die nog het zelfde jaar opging in haar eerste album Wires. Afgelopen vrijdag zag haar tweede langspeler het virtuele daglicht. Sophia Electric (Excelsior) is het muzikale equivalent van een warm bad, een album als een vluchtheuvel in een wereld vol beweging.

Een bijzondere plaat verdient een bijzondere lancering en die krijgt hij ook. Op zondagmiddag 2 december zal de grote zaal van Paradiso worden omgetoverd tot een soort van boudoir waar Sofie in het midden van de zaal -omringt dus door haar toehoorders- de songs van haar nieuwe album ten gehore zal brengen.

Onze Bazz belde met Sofie en sprak met haar over het ontstaan van de songs, haar tweede home in L.A. en jonge mensen en dingen die voorbij gaan.

Uitzending: Bazz op de Buzz met Stationscheffin Sofie Winterson zaterdag 3/11 om 19.00 uur. Herhaling donderdag 8/11 om 22.00 uur.

Sofie’s 25.

1. Johnny Jewel – Tell Me (feat. Saoirse Ronan)

2. Gap Dream – Love Is Not Allowed

3. John Moods – Leap Of Love

4. Kurt Vile – Baby’s Arms

5. Yo La Tengo – Nowhere Near

6. Connan Mockasin – Momo’s

7. The Alan Parsons Project – Eye In The Sky

8. Cosmonauts – Party At Sunday

9. Amanaz – Khala My Friend

10. Big Thief – Coma

11. Rising Storm – Frozen Laughter

12. Zeeland – Rockwood

13. Leon Lowland – Morning Song

14. 10cc – I’m Not In Love

15. Nana Adjoa – Honestly

16. Beach House – Beyond Love

17. Judee Sill – The Kiss

18. Mazzy Star – Look On Down From The Bridge

19. Dean Blunt, Inga Copeland – The Narcissist

20. Elliott Smith – Better Be Quiet Now

21. infinite bisous – The Past Tense

22. E Ruscha V – Who Are You

23. Angelo De Augustine – More Than You Thought To Use

24. Merk – Melody

25. The Nicolas – Headset

Slipknot – All Out Life

De afdeling geluidsoverlast heeft weer een blommige plaat geselecteerd als nieuwe Breekijzer. All Out Life is de langverwachte nieuwe single van een zootje ongeregeld dat enige bekendheid geniet onder de naam Slipknot.

Inderdaad ze zijn weer terug, ouder en nog onwijzer! Nieuwe single All Out Life is een stukje teringherrie van heb ik jou daar. Slipknot heeft een naam hard te houden en dat doet de band net verve. Het niet toevallig op Halloween  verschenen All Out Life is een tirade tegen alles wat de band dwarszit en dat is niet niks. Politieke correctelingen krijgen ervan langs, net als figuren die vooruitgang en vernieuwing tegen houden en zelfs de POTUS krijgt een haal. Dat laatste kan overigens wel wishful thinking zijn.

Het ongenadig beukende All Out Life is stap 1 van album 6 dat naar verwacht zo vlak voor de zomer van 2019 zal verschijnen, hopelijk nog voor de publieke vertoning die Slipknot op 22 juli zal geven tijdens de metaaldagen van  Graspop.

Sam Fender – That Sound

Een nummer of acht heeft Sam Fender nu uit, genoeg om te stellen dat de 22 jarige Brit wel het een en ander in zijn muzikale mars heeft. En iets te vertellen. Met oud IJsbreker Dead Boys bijvoorbeeld vroeg hij aandacht voor de zelfmoordgolf onder jonge mannen in Engeland. That Sound heeft een iets maar niet veel lichtere toon. Het nummer gaat over de kracht van muziek.

Muziek kan helpen bij het overwinnen van sombere en negatieve gevoelens. Muziek als therapie werkt volgens Sam, ‘it helped me from going off the rails as a kid’. Het geluid dat hij zelf voorbrengt is klassieke Engelse indie-rock, gekleurd door de traditionele bas, drums, en gitaar opstelling en zijn wat donkere stemgeluid. Sam’s van tierelantijnen gespeende songs werken niet alleen op plaat, maar ook op de bühne, zoals iedereen die hem in actie heeft gezien op bijv. Lowlands of Rock Werchter zal beamen.

LIVEDATUM: 1/12 De helling, Utrecht.

Balthazar – Fever

Eind 2016 maakte Balthazar bekend na zes jaar onafgebroken toeren voorlopig even alle activiteiten te op te schorten. De vrees sloeg de vele fans om het hart. Was dit het begin van het einde van misschien wel de beste band van het Europese continent?

Veel tijd om zorgen te maken was er niet. De virtuele inkt van het persbericht waarin het hiaat werd aangekondigd was nog niet droog of de eerste solo-projecten verschenen al online. Wat bleek? In plaats van de gevreesde magere jaren was het smullen geblazen met prachtalbums van Maarten Devoldere’s Warhaus, Jinte Deprez’ J Bernhardt en Simon Casier’s Zimmerman.

Het succes van de bij-bands was van dien aard dat niemand verbaasd zou zijn geweest als de werkonderbreking voor onbepaalde tijd zou zijn verlengd.  Maar niet dus. Min of meer vanuit het niets verscheen deze week een nieuw nummer van Balthazar met de mededeling dat het hier het titelnummer betrof van een gloednieuwe langspeler, Fever geheten.

Je vraagt je af waar de band de tijd en de inspiratie vandaan heeft gehaald, want het nieuwe album is geschreven en opgenomen terwijl Maarten, Jinte en Simon druk in de weer waren met hun buiten-bandse activiteiten. Hoe dan ook Balthazar heeft weer de geest.

Het heupwiegende Fever belooft weer een prachtalbum. Een Afrikaans aandoend intro (duimpiano, Marimba?) en intermezzo doen aan Talking Heads denken, de nadrukkelijk onnadrukkelijke leadzang en de ruimtelijke koortjes zijn echter gepatenteerde handelsmerken van de band die onuitwisbare indruk maakte met songs als Fifteen Floors, Sinking Ships en Bunker.   

Dus alles is weer wel in het Balthazar-kamp? Niet helemaal. Violiste Patricia Vanneste heeft haar vertrek heeft aangekondigd. Ze speelt nog wel mee op het nieuwe album, maar zal live niet meer van de partij zijn. Dus ook niet op 7 maart als Balthazar in de AFAS Live staat.

Julia Holter – I Shall Love 2

Als Lou Reed en Laurie Anderson een dochter hadden gehad, die in hun voetsporen zou zijn getreden, had ze waarschijnlijk geklonken als Julia Holter. De 33 jarige singer-songwriter heeft vorige week haar vijfde album gepresenteerd. Het is nog te vroeg om het met stelligheid te beweren, maar het zou wel eens haar beste plaat kunnen blijken.

Veel artiesten beginnen en blijven goed. Er zijn er echter maar weinig die beter worden naarmate hun carrière vordert. Julia Holter is zo’n uitzondering. Ze is ook geen gewone singer-songwriter. Haar songs zijn zelden recht toe recht aan en lenen zich niet echt voor lekker languit luisteren op je bed met een tekstvel in de hand. De term ‘uneasy listening’ dringt zich op. Maar wie de wereld van Julia Holter durft te betreden wordt ruimschoots beloond. Julia houdt zich nauwelijks aan de conventies van wat een popsong zou moeten zijn en experimenteert ook met sounds en stemmingen. Op het Aviary album misschien nog wel meer dan ooit.

Het zegt genoeg dat I Shall Love 2 een van de meer toegankelijker songs is op het album. De eerste single van Julia’s vijfde heeft wel een kop en staart en zelfs een (gezongen) hook. Naast de stem van de componiste valt de akoestisch bas op, die samen met een strijkje en een verre trompet de instrumentatie vormt van een song die broeit als een bermbrand. I Shall Love  neemt de zangeres zich heilig voor. Of het lukt?

LIVEDATA: 24/11 Explore The Nord, Leeuwarden. 26/11 Paradiso Noord, Amsterdam.

Nothing But Thieves – Take This Lonely Heart

En weer raak! Nothing But Thieves heeft een uitstekend hitsaldo. De ene na de andere track treft doel. En de Britse band schiet niet alleen zuiver, maar ook vrij vaak. Take This Lonely Heart is het zesde nieuwe nummer dat dit jaar is verschenen en dat terwijl het Broken Machines album nog geen eens zo oud is, van vorig jaar pas.

Take This Lonely Heart maakt deel uit van de nieuwe EP, die de band uitbracht vlak voor hun bezoek aan ons land. Je kunt ze gaan zien half november in de AFAS Live en in 013. tenminste als je tickets hebt, want beide concerten zijn stijf uitverkocht. Opvallend is dat alleen de optredens in ons land al ver van te voren zijn uitverkocht. We vlijen ons met de gedachte daar een kleine rol in te hebben gespeeld. Het was immer op één van onze Pinguins In Paradiso festivals dat de band voor het eerst hier te zien was. Dat was in april 2015, een half jaar voor de release van hun debuutalbum. Gelukkig heeft het succes nog geen negatieve gevolgen gehad. Veel bands raken in de war als het geld begint te stromen en proberen dan muziek te maken, waarvan ze hopen dat zoveel mogelijk mensen het mooi vinden. Vooralsnog gaat de band van Conor Mason gewoon zijn eigen gang. Take This Lonely Heart begint lief en aardig, maar na ongeveer een minuut barst de bui los en rockt de band zich een weg naar een glorieus eind. Op naar de Johan Cruyff Arena.

Lewsberg – The Smile

Het is geen toeval dat Lewsberg onlangs op Crossing Border stond. Niet alleen is de band uit Rotterdam muzikaal één van de grote lichten van de huidige indie-scene, ook tekstueel voldoet Lewsberg aan de criteria van het Haagse festival, dat muziek koppelt aan literatuur.

De clou zit in de bandnaam. Lewsberg is de naam die schrijver Robert Loesberg zou gebruiken mocht hij internationaal doorbreken. Helaas heeft het (nog) niet zover mogen komen. Loesberg overleed in 1990 op 46 jarige leeftijd na een val van een trap. Vergeten is hij dus niet. Niet alleen is de bandnaam een eerbetoon aan de dode dichter, ook de teksten van Lewsberg ademen de geest van hun stadsgenoot, die cynisme tot levensstijl had verheven.

Muzikaal vinden de Rotterdammers inspiratie in de new wave/no wave scene van het New York -niet toevallig ook een havenstad- van de jaren 70. Het als single-cassette uitgebrachte The Smile is edit van een van de, zo niet het hoogtepunt van het eerder dit jaar verschenen debuutalbum van Lewsberg. Frontman Arie van Vliet zingt de tekst niet, maar declameert hem. Geen rap, maar parlando zoals de muzikaal technische term luidt. Na twee minuten geeft hij het woord aan de band, die gretig gebruik maakt van de spreektijd en zorgt voor een climax van bas, drums en vooral gitaren, of zoals de muzikaal technische term luidt, een crescendo.

Cari Cari – Summer Sun

Met Summer Sun heeft Cari Cari een sterke troef in handen, een single die een pan-Europese hit kan worden. ‘The xx meets Ennio Morricone meets The Kills’ staat er in de bio, en daar hebben we weinig aan toe te voegen.

Cari Cari is een koppel. Hij heet Alexander en zij Stephanie. Ze komen uit Oostenrijk en dat is jammer voor hen, want dat betekent dat het waarschijnlijk bij deze ene hit blijft. Niet omdat ze niet goed genoeg zouden zijn, maar omdat de ervaring leert dat acts, die niet uit een Engels sprekend land komen, gedoemd zijn de geschiedenis in te gaan als one hit wonder.

Er zijn een paar uitzonderingen op deze regel. Acts uit Scandinavië houden het vaak wat langer vol en er zijn voorbeelden van Franse acts met een meerjarige internationale carrière. Verder ‘not so much’. Maar wat niet is kan komen natuurlijk. Dankzij het internet is er de mogelijkheid van muziekliefhebbers waar ook ter wereld om dingen te ontdekken en trouw te blijven zonder de tussenkomst van labels of andersoortige filters. Het is Cari Cari gegund om de ban te doorbreken.

Middle Kids – Salt Eyes

Middle Kids is het zoveelste bewijs dat de Australische indie-scene groeit en bloeit en boeit. Het trio uit Sydney maakt melancholieke indie met gitaar als basis en de stem en teksten van Hannah Joy als hoofdattractie.

Eerder dit jaar verscheen het debuutalbum van Middle Kids, maar de band heeft zoveel ideeën en inspiratie, dat ze nu alweer nieuwe songs uitbrengen. Zoals Salt Eyes, dat ze  opnamen in de studio van Ryan Adams, tijdens hun eerste Amerikaanse toernee. Salt Eyes is Middle Kids op zijn best, mid tempo met mooie zang van Hannah en een tekst over een keer lekker uithuilen na de ellende van een gebroken relatie. De effecten in de productie markeren de emotie en de opluchting als de laatste traan is geplengd.

Na hun Amerikaanse avontuur gaat Middle Kids niet meteen naar huis. Eerst komen ze de oude wereld nog met een bezoek vereren, waarbij ook ons land niet wordt overgeslagen.

LIVEDATUM: 5/11 Kleine Zaal Paradiso, Amsterdam

Hands Like Houses – Sick

Hands Like Houses is een Australische band die probeert hard te rocken zonder de melodie uit het oog (oor?) te verliezen. Getuige het vers verschenen vierde album heeft het vijftal de truc inmiddels aardig onder de knie.

Het nieuwe Anon. album is in meerdere opzichten een stap voorwaarts. De teksten zijn veel meer dan lekker bekkende rijmelarijen, maar gaan ergens over. Ze beschrijven relatieproblemen, persoonlijke ervaringen en levenslessen op een bijna poëtische manier. Thematisch en muzikaal zijn de 10 songs zo verbonden dat Anon. een conceptalbum kan worden genoemd.

Sick is sterk voorbeeld van het gerijpte Hands Like Houses. De track is een inventieve en bandgebonden mix van borrelende keyboards, zagende gitaren en een heldere zanglijn. Trenton Woodley zingt over opoffering en identiteit, onderwerpen die niet echt des metal zijn. Het land dat ons eerder AC/DC en Silverchair schonk heeft weer een topband in de offerte. Dat ze maar snel onze kant mogen opkomen.