Author: Flip van der Enden

Dead Sara – Unamerican

Dead Sara is een ruig rockend trio uit L.A. bestaande uit zanger-bassiste Emily Armstong, gitariste Siouxie Medley en drummer Sean Friday.

Emily en Siouxie spelen al vanaf high school samen, sinds 2002 reizen ze rond als Dead Sara. Sean is er in 2009 bij gekomen. De naam Dead Sara is een ‘soort van’ eerbetoon aan Stevie Nicks, die beide meiden hoog hebben zitten. (Sara is een liedje van Nicks/Fleetwood Mac). Het grootste succes van Dead Sara tot nu toe is een cover van Heart Shaped Box. Niet onterecht, want het is een zeer geslaagde versie, maar wel jammer, want Dead Sara kan wel wat meer dan Nirvana naspelen. Dat bewijst de band met nieuwe single Unamerican, een punky hardrocksong waarin Emily haar ongezouten mening geeft over de Amerikaanse president.

Unamerican is afkomstig van een nieuwe EP van Dead Sara, Temporary Things Taking Up Space. Na twee albums die in eigen beheer zijn uitgebracht staat Dead Sara nu onder contract bij een groot internationaal label. Dat betekent meer opnamebudget – de EP klinkt stukken beter dan de albums- en betere promotie. Dat laatste zie je af aan de clip die bij Unamerican is gemaakt en die net als de song zeer de moeite waard is

Tash Sultana – Salvation

De nieuwe single van Tash Sultana zal voor sommigen even wennen zijn. Salvation is haar meest gestroomlijnde productie tot nu toe. Maar zodra ze begint te zingen zijn we weer op vertrouwd terrein en haar gitaar die in eerste instantie naar het tweede plan lijkt te zijn geschoven speelt in het slot van Salvation alsnog een glansrol.

Tash Sultana heeft zo’n eigen, direct herkenbare stijl van zingen en gitaarspelen dat je bijna zou vergeten, dat ze nog maar net komt kijken. Haar debuutsingle Jungle is nog maar twee jaar oud. De meeste artiesten doen er eeuwen over om een eigen stijl te ontwikkelen, maar Tash lijkt uit de wieg te zijn gerold met haar sound al helemaal in tact. Maar niet heus natuurlijk. In werkelijkheid heeft ze jaren in alle obscuriteit aan haar stijl geschaafd. Dat deed ze op straathoeken en in winkelcentra van Melbourne, waar ze zichzelf als straatmuzikant zowel de kneepjes van het musiceren als van het performen leerde. Kunst zonder oefenen bestaat niet. Wat ook een rol heeft gespeeld is Tash uit een muzikaal nest komt, zoveel talent komt je niet aanwaaien.

Het was haar opa die Tash haar eerste gitaar gaf, ze was toen 3. Nu is ze 23 en beheerst ze zo’n 20 instrumenten. Als we even de psycholoog mogen uithangen. Tash heeft aan de drugs gezeten en een psychose gehad toen ze 17 was. Muziek heeft haar geholpen om uit het dal te klimmen, dat verklaart wellicht de diepgang en de urgentie van haar songs.

Opvallend is dat Tash Sultana meteen is herkend als bijzonder talent. Ze heeft succes vanaf haar debuutsingle. Eerst brak ze door in thuisland Australië, daarna hier in Nederland. Inmiddels is Tash een fenomeen van wereldformaat. Salvation is de voorbode van de eerste officiële langspeler van Tash Sultana, Flow State die op 31 augustus moet uitkomen.

LIVEDATA 15+16/09 AFAS Live, Amsterdam

 

 

Miles Kane – Cry On My Guitar

Terwijl Arctic Monkeys is opgeschoven richting  weelderige jet set rock waarmee Alex Turner en Miles Kane furore maken als The Last Shadow Puppets betreedt Kane solo het gebied dat Artcic Monkeys net heeft verlaten, dat van de krokante indierock.

Zijn nieuwe single, Cry On My Guitar is een gitaar overgoten rocksong in een stijl die de geschiedenisboeken is ingegaan als glamrock. Kane zingt zelfs over een Ballroom Blitz. Volgens de credits schreef Kane het nummer samen met Jamie T, maar als er Marc ‘T Rex’ Bolan had gestaan hadden we het ook geloofd. Of Bowie, of The Sweet dus. Benieuwd of Kane in de clip met eyeliner, schoenen met plateauzolen en een nauwsluitend glitterpak zal verschijnen. Cry On My Guitar is single drie van soloalbum drie, dat rond tien augustus gaat uitkomen onder de titel Coup De Grace.

LIVEDATUM: 1/10 Melkweg, Amsterdam.

Parquet Courts – Total Football

De Parquet Courts singles volgen elkaar in punk tempo op. Te snel om bij te houden eigenlijk, maar deze kunnen we niet laten liggen. Met het wereldkampioenschap in volle gang is de timing natuurlijk perfect voor een liedje dat Total Football heet. En er speelt natuurlijk iets van nationale trots. Totaal voetbaal is tenslotte een Nederlandse uitvinding. Even voor wie niet zo goed is ingevoerd. Totaal voetbal is een systeem waarbij elke speler in principe op elke plek op het veld kan staan. Verdediger wordt aanvaller etc. Zelfs de keeper mag uit zijn doel koen als hij op een andere manier van nut kan zijn. Het is wat gecompliceerder dan dit, maar goed. Totaal voetbal is begin jaren 70 geïntroduceerd door bondscoach Rinus Michels met hulp van Johan Cruyff en heeft Nederland drie Europacups opgeleverd.

Jammer alleen dat Total Football niet echt over voetbal gaat. De nieuwe Parquet Courts single is een filosofisch betoog over collectivisme versus individualisme, echt. Totaal voetbal wordt opgevoerd als metafoor, als voorbeeld van een systeem waarin rolverwisseling een positief effect heeft op zowel het collectief als het individu. Het een hoeft het ander dus niet in de weg te staan, maar kan elkaar versterken. Parquet Courts refereert o.a. aan The Beatles als voorbeeld van vier talentvolle individuen, die in groepsverband tot nog betere prestaties zijn gekomen. Eerlijk gezegd zou je een onderwerp als dit eerder van Pink Floyd of zelfs van Green Day verwachten dan van een pretpunkband als Parquet Courts, maar het feit ligt er.

Hoe intellectueel de tekst ook moge zijn, de muziek is behoorlijk basic en past dan weer wel bij de vaak primitieve emoties die door een voetbalstadion gieren. Een en ander werpt wel de vraag op hoe een band uit een land waar voetbal een meisjesport is zo goed op de hoogte is van de ins en outs van onze nationale sport. Kan iemand ze het vragen als ze binnenkort hier zijn?

LIVEDATA: 6/9 Vera, Groningen. 16/7 Valkhof Festival, Nijmegen.  14/11 Paradiso, Amsterdam

Melody’s Echo Chamber – Cross My Heart

Cross My Heart van Melody’s Echo Chamber is misschien wel het vreemdste nummer dat ooit op onze playlist is verschenen. We hadden natuurlijk de single-edit kunnen kiezen, maar dan gaat er teveel verloren.

De albumversie van Cross My Heart is een bijan zeven minuten durende mini-popopera, een psychedelische medley, die de luisteraar van de ene verbazing in de ander doet vallen. In aard en uitvoering is Cross My Heart zo 60′ s als minimode en vrije liefde, maar het nummer is veel meer dan een nostalgische (lsd) trip terug in de tijd. Je hoort dwarsfluit solo’s, Afro-ritmes, scheurgitaren, strijkkwartetten, dansbeats, soul en close harmony koortjes en nog veel meer, dit alles  aaneengeregen door de zwoele stem van Miss Melody Prochet, die afwisselend in het Engels zingt en in haar moerstaal Frans.

Al zijn de Amerikaanse invloeden niet van de lucht, Cross My Heart en het bij behorende nieuwe, tweede album van Melody’s Echo Chamber is in essentie Europees, een samenwerking tussen Fransen en Zweden. Parisienne Melody Prochet is een muzikale nazaat van Serge Gainsbourg en  een geestverwant van Daft Punk en Air, terwijl haar producers uit het land van Abba en Lykke Li komen. Cross My Heart is het openingsnummer van het nieuwe Melody album, daarna begint de muzikale reis pas echt. Albumtitel Bon Voyage is dan ook zeer goed gekozen.

Foxing – Slapstick

Het is (gelukkig) niet meer te horen, maar Foxing begon ooit als emo-band. Dat was in 2013. Nu bijna 3 albums verder is er geen etiket meer dat de lading helemaal dekt. Foxing anno 2018 is arty, maar niet gekunsteld. Amerikaans, maar niet typisch. Complex, maar toegankelijk.

Centraal staat zanger Conor Murphy, maar de drie andere bandleden zijn meer dan gewoon begeleiders. De kop boven een oud interview luidt ‘Foxing can’t agree on anything’. Daarom is de rol van producer belangrijk. De muzikale mediator die het opnameproces van Nearer My God, het nieuwe album van de band uit St Louis in goede banen leidde, was Chris Walla, voorheen van Death Cab For Cutie. De albumtitel betekent niet dat de band in de here is, maar is de titel van het laatste nummer dat het orkest speelde op de Titanic.

De song die de weg van de release van het nieuwe Foxing album moet effenen is Slapstick. De single is gebaseerd op de gelijknamige roman van Kurt Vonnegut. Slapstick is een intellectuele ballad, die wel aan Radiohead doet denken, met dit verschil dat zanger Conor Murphy anders dan Thom Yorke niet bang is om uit de muzikale band te springen. Nearer To God verschijnt op 19 augustus.

Culture Abuse – Dip

Het Amerikaanse Culture Abuse speelt leentjebuur bij zo’n beetje elke band van de laatste 40 jaar, die gitaar als hoofdwapen heeft en niet kijkt op een decibelletje meer of minder. Eclectisch kan je ook nomen. Omdat de band platen maakt voor Epitaph worden ze vaak als punk weggezet, maar zoals nieuwe single Dip duidelijk maakt, heeft Culture Abuse wel wat meer te bieden dan drie akkoorden en een boze zanger.

Er is nog een hardnekkig misverstand over Culture Abuse. Veel mensen die de band live zien , denken dat zanger David Kelling heeft overdreven met drank en drugs. Hij beweegt namelijk nogal ongecoördineerd. Helaas is het geen act of misbruik, maar heeft hij bij zijn geboorte een hersenbeschadiging (cerebrale parese) opgelopen waardoor zijn motoriek is aangetast. Aan Kelling’s spraakvermogen mankeert gelukkig weinig en zingen doet hij als de beste. Zijn leven als een minder valide is een van de onderwerpen waarover Kelling zingt (the cripple never gets the girl), maar tegelijkertijd is hij een trots rolmodel voor een bevolkingsgroep die meestal buiten beeld wordt gehouden.

David Kelling schrijft de songs van Culture Abuse, dat je het beste kunt plaatsen in de driehoek Ramones, Clash en Nirvana, zijn grote voorbeelden en voorgangers. Dip is onderdeel van Bay Dream, het tweede album van het vijftal uit San Francisco. Dip klinkt duidelijk Amerikaans, maar is met zijn hoor en wederhoor zang en zonnige melodie beslist geen doorsnee rawk.

LIVEDATA: 22/6 Graspop Dessel, België. 29/6 Summer Gloom, Antwerpen.

Nine Inch Nails – Shit Mirror

Trent Reznor is boos. Dat was hij altijd al, maar nu heeft zijn torn een andere, meer directe aanleiding dan het zinloze streven in dit ondermaanse bestaan. Trent is boos op Trump, kan zijn bloed wel drinken. In recente interviews zegt de Nine Inch Nails voorman dat hij het idee heeft dat hij de ondergang van de V.S. in real time aan het meemaken is. Hij is niet alleen.

Reznor is teveel kunstenaar om zijn walging van Trump en diens kornuiten expliciet tot onderwerp te maken van zijn muziek, maar de goede verstaander hoort wat hij zegt in de zeven song op Bad Witch, de nieuwste release van Nine Inch Nails. Bad Witch is het slotstuk van de Nine Inch Nails trilogie, die begon in 2016 met de EP Not The Actual Event en vorig jaar een vervolg kreeg met Add Violence. 

Openingstrack Shit Mirror zet de toon van Bad Witch, hard in tempo, sfeer, sound en volume. Stilistisch is Nine Inch Nails in hun 30 jarige bestaan niet essentieel veranderd. Toen de band debuteerde met Pretty Hate Machine was industrial rock een nieuw genre. Het nieuwe is er wel af en wat ooit avantgardistisch was is nu van deze tijd. Maar de urgentie, het kakofonische en het overdonderende van de muziek van Nine Inch Nails zijn misschien wel actueler dan ooit.  Ook hoor je de ontwikkeling van de techniek, de trucs die Reznor vroeger moest uithalen om zijn muziek futuristisch en averechts te laten klinken zijn nu standaard plug-ins. Maar waar het om gaat is wie er aan de knoppen draait . Wat Nine Inch Nails al drie decennia tot een onmisbaar en onontkoombaar orkest maakt zijn het talent, de drive en de verbeeldingskracht van Reznor en zijn partner in crime Atticus Ross.

LIVEDATA: 27/6 AFAS Live. 8/7 Rock Werchter, België.

Slaves – Cut & Run

Het is alweer drie jaar geleden dat Slaves de handen op elkaar kreeg met een serie sterke singles en een prima debuutalbum. Wie kent ze niet nummers als Sockets en Cheer Up London? Langspeler twee viel -ondanks het feit dat hij was geproduceerd door Beastie Boy Mike D- een beetje tegen, maar bevatte met Lies en Spit It Out wel een paar lichtpuntjes.

Tussen Take Control en Are You Satisfied zit net een jaar. Zelfs voor een punkband blijkt haastige spoed zelden goed. Die fout maakt het duo uit Kent dus geen tweede keer. Daarom heeft Slaves  nu bijna twee jaar uitgetrokken om een album te maken.  De band kan zich geen zeperd veroorloven.

Eerste single Cut & Run is een daalder waard, het is een opwindende bundeling van melodie en energie gebracht met die heerlijke bluf die alleen Britse bands eigen is. Cut & Run ligt in het verlengde van eerder behaalde successen, maar laat ook een band horen die heeft opgelet en bijgeleerd. Nog steeds is Slaves (de naam is gekozen omdat hij lekker klinkt en controversieel is) een projectiel, maar niet meer zo ongeleid als vroeger. Veel is er nog niet bekend over album 3, behalve dat de band weer in zee is gegaan met Jolyon Thomas, die ook tekende voor de productie van het debuut van Slaves en sindsdien ook in de weer is geweest voor U2, Royal Blood en rapper Kendrick Lamar. Meer details volgen. 

Gorillaz – Fire Flies

Fire Flies is song 4 van Gorillaz album 7 (8 als je de live-plaat meerekent), The Now Now. Dat betekent dat nu een iets meer dan een derde (er staan 11 nummers op) van het nieuwe album beschikbaar is, genoeg om een voorlopig oordeel te vellen. Fans van Blur en Damon Albarn zullen in hun nopjes zijn met The Now Now, want hun held zingt zo goed als alle songs. Dat doet hij met zijn vertrouwde vette Britse accent en zijn gepatenteerde luie timing. Instrumentaal lijkt The Now Now een typische Gorillaz plaat te worden met door reggae, hip hop en Afro geïnspireerde beats en begeleiding.

Met zijn Bootsy-achtige bubbelbas en onthaastte tempo is Fire Flies de ideale soundtrack voor een zoele zomeravond, met de belofte van een korte maar heftige onweersbui die voor de verlangde verkoeling zorgen zal. The Now Now is niet zozeer in alle haast, maar wel met enige spoed opgenomen zodat de plaat klaar zou zijn voor het festival seizoen in alle hevigheid begint. Dat is niet helemaal gelukt, want de zegetocht van Gorillaz is al begonnen. Toch is everybody happy,  de fans met sterk nieuw werk, de band met nieuwe uitdagingen. Op Lowlands speelt Gorillaz overigens het laatste optreden van hun Europese tour. Daarna nemen ze een maand rust voordat naar Amerika vertrekken. De fysieke en digitale release van The Now Now is 29 juni.

LIVEDATUM: 5/7 Rock Werchter, België. 17/8 Lowlands, Biddinghuizen.