Author: Flip van der Enden

My Baby – Borderline

Het knappe van de nieuwe single van My Baby is dat je er meteen de band  in herkent van Uprising, terwijl Borderline toch compleet anders is dan we van ze zijn gewend.

My Baby heeft hele volksstammen veroverd met een 6-snarige vorm van EDM, een zelf ontwikkelde variant, die je Voodoo-Boogie zou kunnen noemen, een etiket dat verwijst naar de Mississippi delta -roots van het trio.

Op Bordeline tapt My Baby uit een heel ander vaatje. Dit keer haalt de band de mosterd niet uit de zuidelijke V.S, maar uit de Orient, de landen aan de zijderoute. En waar de meeste My Baby songs een ‘sta op en dans’ effect sorteren, kan je bij Borderline rustig (op je yogamatje) blijven zitten. Het lijkt overigens wel een solonummer van Cato zo groot is haar rol, zo bescheiden die van Joost en Daniel.

We hebben meermalen opgemerkt dat het enige wat nog ontbreekt in het succesplaatje van My Baby een solide radiohit is, Borderline is een serieuze kandidaat. 

LIVEDATA: 30/9 Closing Blijburg, Amsterdam. 5/10 De Melkweg, Amsterdam (uitverkocht) 20/10 Hedon, Zwolle. 25/10 Oosterpoort, Groningen. 26/10 Doornroosje, Nijmegen. 27/10 Effenaar, Eindhoven. 28/10 Annabel, Rotterdam.

 

 

White Lies – Time To Give

Het lijkt er op alsof we lang niks gehoord hebben van White Lies, maar dat valt dus heel erg mee. Vorig jaar nog bracht de band uit Ealing, Londen een album uit. Alleen heel bijzonder was die plaat niet. Minder van het zelfde, zeg maar. Het album kreeg dan ook maar een fractie van de aandacht, die eerdere releases kregen, de bronnen van hits als Death, Bigger Than Me en Big TV.

Nieuwe single Time To Give maakt duidelijk dat het veel te vroeg is om White Lies af te schrijven. Net al de in het verleden behaalde resultaten leunt ook Time To Give op de sombere Britse 80’s new wave sound, die ook bands als Interpol en Editors tot mooi dingen inspireert, maar anders dan op het vorige album lijkt de drang om te scoren verdwenen, zodat de liefde voor de muziek overblijft.

In vroegere tijden zou het ruim 7 minuten durende Time To Give verdeeld worden in een part 1 en een part 2. De eerste helft is vocaal, het sluitstuk grotendeels instrumentaal en werkt toe naar een climax van epische proporties. Laten we niet overdrijven en zeggen dat Time To Give het beste White Lies nummer tot nu toe is, maar dat het zich meten kan met eerder genoemde songs is een ding dat zeker is.

LIVEDATUM: 18/2 2019 Paradiso, Amsterdam

Red Sun Rising – Veins

In de metal gaat het om volume en virtualiteit. Originaliteit is minder belangrijk, maar indien voorradig natuurlijk mooi meegenomen. Red Sun Rising is zo’n originele metalband.

Niet omdat het vijftal uit Akron Ohio iets doet wat nooit eerder vertoond is. Red Sun Rising valt op omdat ze twee zaken combineren, die doorgaans moeilijk samen te rijmen zijn; melodie en complexiteit. Het is tellen en opletten geblazen voor de muzikanten, maar tegelijkertijd kunnen we dansen en meezingen. Nieuwe single Veins bijvoorbeeld klinkt als Cheap Trick dat een Tool nummer speelt. Gecompliceerde powerpop dus.

Veins is getrokken van het tweede album van Red Sun Rising, het eerder dit jaar verschenen Thread. Eigenlijk is Thread het vierde album van de band, maar ze zijn in hun 11 jarige bestaan een paar keer van label, stijl en bezetting veranderd en blijkbaar opnieuw begonnen met tellen. Die hard headbangers zullen passen bij Red Sun Rising maar de weldenkende metalfan doet er goed aan wat dieper in de band te duiken. 

Villagers – Again

Single 3 van het aanstaande Villagers album is in één woord ijzersterk. De beste van de drie. Niks mis met het prachtige Trick Of The Light en het mooie Fool, maar Again is raar en anders, en zo horen we het graag.

Om te beginnen vallen de synthesizers op. Waar eens de gitaren vreedzaam tokkelden grommen nu de elektronische keyboards. Bijzonder ook is de hypnotische stem, die het hele nummer door Again zegt. Daar bovenop onderlangs en tussendoor zingt Connor O’Brien zoals alleen hij dat kan met zijn lenige stem en bitterzoete timbre. Voeg daar de meeuwen aan toe die de song in en uit luiden en je hebt een juweel van een nieuwe single.

Afgaande op de drie songs die Connor O’Brien vooruitgestuurd heeft, is het nu al veilig om te zeggen dat het vierde Villagers album The Art Of Pretending To Swim een plaat wordt om te koesteren, een die wezenlijk anders is dan de voorgangers. En zo hoort het.

LIVEDATA 01/11 La Madeleine, Brussel (BE) 12/11 Doornroosje, Nijmegen 13/11 Melkweg, Amsterdam 28/11 TivoliVredenburg, Utrecht

The Smashing Pumpkins – Silvery Sometimes (Ghost)

Goed maar niet geweldig was Solara, de comeback single van The Smashing Pumpkins dat weer voor ¾  in de oorspronkelijke opstelling speelt.

De verwachtingen waren dan ook laag gespannen. Misschien is dat de reden dat het tweede nieuwe nummer van de veteranen wel goed valt. Zo van stel je het ergste voor dan kan het alleen maar meevallen. Maar misschien is Silvery Sometimes (Ghost) gewoon wel echt goed. De tijd zal het uitwijzen, maar vooralsnog zijn we behoorlijk in onze sas met de nieuwe Pumpkins single.

Billy is goed bij stem en er zit spanning in de compositie. Silvery Sometimes (Ghost) is ook geen herhaling van zetten, geen poging om te klinken als ‘in the good old days’ van Mellon Collie, maar laat een ontwikkeling horen. Je hoort dat het The Smashing Pumkins zijn aan de stem van Billy, maar het is  nieuw terrein dat hier wordt betreden.

Het is verleidelijk om producer Rick Rubin de schuld te geven van het welslagen van Silvery Sometimes (Ghost). Hij heeft keer op keer bewezen precies te weten wat de kracht is van de (oude) acts waarmee hij in zee gaat en dat hij in staat is om die sterke punten weer naar boven te halen. Maar het materiaal waarmee Rubin zijn producties opbouwt moet natuurlijk nog wel aanwezig zijn,. En dat is dus duidelijk het geval. Plotseling lijkt de wederopstanding van de originele The Smashing Pumpkins minus D’Arcy een belangrijkere gebeurtenis te worden dan we in eerste instantie dachten.

The Blinders – Brave New World

The Blinders is een nieuwe Britse band die ouderwetse- of liever tijdloze- bluesrock maakt, met een punky energie. In geval van Brave New World klinkt de band als een kruising van Black Keys en Royal Blood.

De titel Brave New World komt natuurlijk van het gelijknamige boek van George Orwell, de schrijver van verschillende romans waaronder het roemruchte 1984, waarin een angstaanjagend -en denkend aan Donald Trump- profetisch toekomstbeeld wordt geschetst. Inderdaad The Blinders is een betrokken band.

Het trio -oorspronkelijk afkomstig uit de Britse kolenmijnstreek in zuid Yorkshire, maar nu gevestigd in Manchester heeft zich eerst in het live circuit bekwaamd alvorens de studio in te gaan. En dat hoor je. De jonge discipelen van Nick Cave, Iggy Pop en Kanye West klinken volwassen en vol zelfvertrouwen. Brave New World is de derde single van The Blinders. Een album – Colombia- is klaar voor release later deze maand.

Husky Loops – 20 Blanks

Het lijkt wel of de leden van Husky Loops voordat ze 20 Blanks opnamen wisten dat het nummer geselecteerd zou worden voor de soundtrack van FIFA 19, de extreem populaire voetbal game. Zo geïnspireerd klinkt de nieuwe single van de uit Bologna stammende, maar in Londen werkende trio.

Danio (zang/gitaar) , Pietro (drums/samples) en Tomasso (bas) kennen elkaar van school thuis in Italië.  Met zijn drieën zijn ze naar Londen vertrokken om te gaan studeren aan The Royal College Of Art. In 2015 zetten ze hun eerste ‘probeersel’ online.

‘Dead’ viel zo goed dat de expats een band begonnen, Husky Loops genaamd en dat zijn ze nog steeds.  Het springerige 20 Blanks is niet echt representatief voor de stijl van Husky Loops, dat doorgaans donkere indie-rock maakt. De luchtige productie met zijn cheerleaders koortje en kromme gitaarsolo maskeert een (met een licht accent gezongen) tekst over leegte en oppervlakkigheid.

20 Blanks is de eerste release van Husky Loops op 30th Century, het label van Danger Mouse. Niet duidelijk is of hij de song ook heeft geproduceerd, maar zo klinkt het wel. Half oktober volgt een EP met de titel Spool.

EUT – Sour Times

Grote kans dat als je deze zomer een festival hebt aangetikt je EUT hebt zien spelen. De Amsterdamse band leek wel alom aanwezig! Dat heeft zo z’n redenen. Behalve een goede boeker en een voorraad topsongs heeft EUT in de persoon van Megan ook nog eens een frontvrouw om smoorverliefd op te worden.  

‘Een belachelijke berg podium charisma’, schreef de Volkskrant begin dit jaar na het zien van EUT op Paaspop’, ‘en de vier naast haar op het podium waren stuk voor stuk uitstekende muzikanten’.

EUT is overal welkom vanwege van hun enerverende liveshows. Met Sour Times laat de band horen dat ze ook ‘gekooid’ in een studio prima presteren. Niet dat dat nieuws is. Eerdere singles als Supplies en Bad Sweet Pony mogen er ook zijn, maar Sour Times is misschien wel de beste van het stel.  t.

Sour Times is EUT op standje pop, een glanzende gitaarsong met heldere coupletten en een mooie brug naar een stootvast refrein.  De nieuwe single is de aankeiler van ‘Fool For The Vibes’, het langspeeldebuut van EUT, dat vanaf  5 oktober aanklikbaar is en  tegen vergoeding in fysieke vorm te halen bij je dealer.  

LIVEDATA: 25/10 Paradiso Noord, Amsterdam. 29/11 Willem II, Den Bosch. 30/11 t Beest, Goes. 8/12 Victorie, Alkmaar. 13/12Ekko, Utrecht. 14/12 Metropool. Hengelo. 15/12 Simplon, Groningen. 19/12 Merleyn, Nijmegen. 20/12 Bibelot, Dordrecht. 18/12 Hall Of Fame, Tilburg.

She Drew The Gun – Resister

She Drew The Gun is de band van Louisa Roach, een zangeres-gitariste uit Liverpool, die drie jaar geleden de band van Fink verliet om voor zichzelf te beginnen. Haar start werd een vliegende toen ze uit 5000 gegadigden werd gekozen tot ‘aanstormend talent’ in een door het Glastonbury festival georganiseerde competitie. Vorig jaar bracht ze haar debuutalbum uit, tot genoegen van velen.

She Drew The Gun maakt elektrische tekstrock, waarin de kenner invloeden kan horen van o.a. PJ Harvey en Patti Smith. Waren de meeste songs op het debuutalbum low en mid-tempo luisterliedjes, afgaande op nieuwe single Resister heeft Louisa het energieniveau op haar nieuwe album flink opgevoerd. Ook de albumtitel, Revolution Of The Mind voedt het vermoeden dat het nieuwe She Drew The Gun album alles behalve vrijblijvend wordt.

Op Resister (wat je kunt vertalen als verzetster) betuigt Louisa over een opgevoerde sequencer beat haar steun aan mensen, die vertoeven aan de rand van de maatschappij. Een vervormde gitaarsolo geeft wat lucht, maar niet veel. Revolution Of The Mind verschijnt op 5 oktober en is geproduceerd door James Skelly van The Coral.

Nonpoint – Chaos and Earthquake

Nonpoint is een 20 jaar oud metal fenomeen, waar ondanks de gevorderde leeftijd nog geen randje roest aanzit. De band uit Florida onderscheidt zich van het metalpeleton door hun songs te serveren met een stevige groove. Regelmatig ook -zoals in Chaos and Earthquake– toont frontman Elias Soriaro zich een rapper, die goed van de tongriem gesneden is.

Net als oerraprockband RATM maakt ook Nonpoint linksdraaiende muziek. Het moddervette Chaos and Earthquake, de eerste single van het vers verschenen X (inderdaad het tiende album van Nonpoint) gaat over corruptie en verval en zal zeker geïnspireerd zijn door de huidige bewoner van het witte huis. Behalve de oprechte woede van Soriaro, die bijna je speakers uitspringt met zijn tirade tegen de schuldige partij is ook het bevlogen gitaarwerk van zijn kwade broeders Racheed Thomas en BC Kochmit een reden om opgewonden te raken. Helemaal mooi zijn hun dubbele gitaarpartijen, momenten waarop de band klinkt als een kruising tussen Slayer, Public Enemy en Lynyrd Skynyrd.