Flip van der Enden, auteur op Pinguin Radio

Sam Fender – Dead Boys

Met een naam als Sam Fender kan je bijna niet anders dan gitaar gaan spelen. Fender is de fabrikant van een van de meest iconische gitaren uit de pophistorie, de Stratocaster, het wapen van keuze van Hendrix t/m Harrison en van Ty Segall t/m Khruangbin.

Eerlijk gezegd weten we niet op wat voor gitaar Sam speelt. Erg belangrijk is dat ook niet, want zijn gitaarspel is niet de reden om naar hem te gaan luisteren. Het is de combinatie van stem, sound en teksten, die van Sam Fender een belangrijke nieuwkomer maken. Hij was een van de ontdekkingen van LL18.

De elektrische gitaar is wel sfeerbepalend voor zijn muziek. Sam is een singer-songwriter, die inplugt en meestal met een ritmesectie werkt. Dat geeft zijn songs meer body dan die van de collega’s, die solo en akoestisch spelen.

Sam Fender schrijft geëngageerde teksten. Hem een protestzanger noemen gaat misschien wat ver, maar voor liedjes over de liefde hoef je bij hem niet aan te kloppen.

Nieuwe single Dead Boys gaat bijvoorbeeld over de zelfmoordepidemie onder Britse mannen. Gemiddeld beroven zo’n 84 mannen per week zich van het leven in Engeland. Sam verbaast/ergert zich er over dat dit gruwelijke feit nauwelijks aandacht krijgt in Engeland. Dead Boys is zijn zevende single, een album ligt nog in het verschiet, net als een glanzende toekomst voor de 22-jarige Brit.

LIVEDATA 18/09 Paard, Den Haag 19/09 Indiestadt @ Paradiso, Amsterdam 22/09 Kadepop, Groningen 23/09 Van Alleen Naar Zachter, Amsterdam

Villagers – Fool

Ook de tweede single van het nieuwe Villagers album stelt niet teleur. Fool is een bitterzoete ballad door Connor O’ Brien gezongen met net de juiste mengeling van hoop en verdriet.

De kracht van Villagers is tijdloze songs eigentijds te laten klinken. De band van de sympathieke en zoetgevooisde O’Brien is een product van de lange en rijke Ierse folktraditie, maar zijn songs lenen zich niet voor de haak maar in en brul maar mee manier waarop die traditie leeft in Ierse pubs. Eenzaam op de rand van je bed is een betere omgeving om de muziek van Villagers te ondergaan met een glas Ierse whiskey i.p.v. een pint Guinness.

Meer van dit moois vanaf 21 september op het album The Art Of Prfetending To Swim. Die week ook is Connor O’Brien onze Stationschef!

LIVEDATA: 12/11 Doornroosje, Nijmegen. 13/11 Melrkweg, Amsterdam

The Wombats – Bee-Sting

Wie The Wombats op LL18 heeft gezien weet dat de band van Matthew Murphy (weer) de geest heeft.

In het verleden deed het trio uit Liverpool toch al gauw een jaar of vier over een nieuw album. Het eerder dit jaar verschenen Beautiful People Will Ruin Your Life is echter nog warm terwijl er nu al weer een nieuwe single voor handen is. Nieuw als in op geen enkel album.

Het kan zijn dat Bee-Sting een overblijfsel is van Wombats album 4, maar zo klinkt het niet. Bee-Sting is Wombats op zijn best, een energieke, enthousiasmerende Britpopsong met een sterke spanningsopbouw, een plakkend refrein en een ton gitaren. Bee-Sting is een van de drie nieuwe tracks, die deel uitmaken van de luxe rerelease van het Beautiful People Will Ruin Your Life album, die begin november moet gaan uitkomen.

Waltzburg – So Long See Ya

De songs van Waltzburg zijn geschreven -lezen we op Spotify – ‘door een pessimistische slaapkamerproducer en worden door hem uitgevoerd en tot leven gewekt samen met zijn beste vrienden’. De pessimist is Menno Krivokutya en zijn beste vrienden zijn Luc, Nicole, Jesse, Joost en Timmer.

Als het om de band gaat heeft Menno weinig reden om pessimistisch te zijn. Ze delen een manager met Kensington en hebben tijd lang in de Kytopia studio gebivakkeerd met topproducer Simon Akkermans (Bombay/Dazzled Kid/Blinkbeats). Daarnaast heeft de Nijmeegse band al Popronde gedaan, op Noorderslag gestaan en dit jaar Sziget aangedaan.

Van de Kytopia-sessies zijn nu vier nummers verschenen inclusief So Long See Ya. Het nummer laat een band horen, die met een conventionele opstellin; drums, bas en gitaren verrassend eigenzinnige muziek maakt, speels en vol karakter.

Nieuwe single So Long See Ya is een sterk staaltje Waltzburg. De tekst gaat over een jongen die zich groot houdt na een stukgelopen relatie. Op een straffe beat en omringd door bijna Afrikaans aandoende gitaren doet de zanger alsof de breuk hem koud laat en zingt hij met een lekker nonchalante, Amerikaans aandoende drawl, ‘I Don’t Feel A Thing, Not Anymore’. Ja ja.

So Long See You en de drie andere tracks van de Latest News EP rechtvaardigen een reprise van het optreden van Waltzburg op Noorderslag. En als de band toch naar Groningen gaat, waarom dan niet een paar dagjes eerder vertrekken voor een showcase op Eurosonic?

LIVEDATA: 14/9 Altstadt, Eindhoven. 20/9 Paardcafe, Den Haag. 21/9 Luxor Live, Arnhem. 23/9 Cinetol, Amsterdam.

Haru Nemuri – Kick In The World

Vanwege de taalbarrière weten we weinig van Haru Nemuri. Wat we wel weten is dat ze uit Yokohama komt in Japan en muziek maakt, die op zijn minst interessant is.

Haru zingt en rapt op een bed van rock met stevige gitaren en tegen het einde van Kick In The World ook een synthesizerriedel, die verwant is aan het intro van The Who’s Won’t Get Fooled Again. Dat kan toeval zijn, maar ook weer niet. Haru‘s debuutalbum heet Atom Heart Mother, net als een oude de plaat van Pink Floyd. Dus. Waar Haru over rept weten we helaas niet, maar aan haar toon en drive te horen zijn het geen koetjes en kalfjes. Haar attitude is punky en haar mix van gescandeerde lyrics en organische rock geïnspireerd.

De kans dat de Japanse artieste naam zal maken in het westen is nihil. Dat is waarschijnlijk ook helemaal niet haar ambitie, maar om aan te geven dat het verre oosten meer te bieden heeft dan Made in Korea girlgroups en boybands leek het ons leuk om een keer een ander geluid te laten horen. Laat in de player maar weten wat je er van vindt. En mocht je interesse gewekt zijn, Miss Nemuri heeft twee albums uit boordevol met dit soort hard rockende rapsongs.

Muse – The Dark Side

Na drie wat mindere singles, die sterk de indruk wekken dat Muse muziek voor de massa wil maken is er nu een track, die de fans weer wat vertrouwen geeft.

Ook The Dark Side doet sterk aan Queen denken- de gitaarsolo citeert bijna letterlijk uit A Crazy Little Thing Called Love, maar er is weer sprake van enige spanning en avontuur. En er zijn weer gitaren in beeld.

The Dark Side is een van de 11 nummers, die tezamen het Similation Theory album zullen vormen. Het 8ste Muse album wordt op zijn minst een afwisselend geheel. De band heeft gewerkt met maar liefst vier verschillende producers waaronder hip hop reus Timbaland en de Zweedse hitmachine Shellback. Of The Dark Side het enige lichtpuntje is op het nieuwe album en Muse definitief is overgelopen naar the dark site weten we op 9 november.

#319 Festival van de Week – Psycho Mind!

Wie dacht dat het festivalseizoen met het korten der dagen ten einde loopt, vergist zich. We gaan gewoon indoors verder!

Bijvoorbeeld in Tilburg alwaar op 21& 22 september voor de 2e keer het Psycho Mind Festival wordt georganiseerd. Psycho Mind is een kleinschalig muziekevenement voor liefhebbers van psychedelische rock, garage, surf en fuzz. Voor fans dus van gitaarmuziek met een rafelrandje!

Plaats van delict is het centrum van Tilburg. Zo’n dertig bands uit eigen en diverse buitenlanden zullen hun opwacht maken in drie locaties, te weten V39, Het Patronaat en Cul De Sac.

Wie waar speelt en wanneer vind je op www.psychomind.nl.

Tickets koop je op https://shop.ikbenaanwezig.nl/tickets/event/psychomind.

Onze Psycho Mind Radio Special inclusief interview met mede-organisator Remco Bouwman zenden we uit op zaterdag (08/09) om 19:00 en op donderdag (13/09) om 22:00 uur.

De Psycho Mind Playlist.

Equal Idiots – Put My Head To The Ground
Equal Idiots – Hippie Man
Charlie & The Lesbians – Reefer Madness
Jelephant & The Phantoms – I Made My Padded Cell My Home
Jelephant & The Phantoms – TV
Tony Clifton – All You Gotta Do
Mozes & The Firts Born – I Got Skills
Mozes & The First Born – All Will Fall To Waste
KIEFF – Kieff Richards
KIEFF – Yr Monkey
Mind Rays – Still All
Mind Rays – Demuie
The Blank Tapes – Other Places
The Black Cult – Find A Way
Venhill – #19
16. Pip Blom – I Think I’m In Love
Richie Dagger – City Dweller
Richie Dagger – Doomstruck
Estrons – Call You Mine
Estrons – I’m Not Your Girl
Lewsberg – Terrible

Boston Manor – England’s Dreaming

Wiki noemt Boston Manor een pop punkband. Laat dat punk maar weg en dat pop mag naar de achtergrond. Metamorfose is misschien een groot woord, maar op hun nieuwe album klinken de Britten nogal anders dan op hun debuut.

Plotseling kan je horen dat Boston Manor uit het land komt van Black Sabbath, Judas Priest en Iron Maiden. Het vijftal uit Blackpool (en dus niet uit Boston) maakt nu metal, niet verschrikkelijk heavy, maar wel met een aardig soortelijk gewicht.

Nieuwe single England’s Dreaming is dreigend en meeslepend en gebouwd op een riff die even simpel als doeltreffend is. De zang en de tekst -over liefde (of is het de Brexit?)- zorgen er voor dat Boston Manor aan de poppy kant van het metal spectrum blijft, maar zoals sommige songs op het nieuwe Welcome To The Neighbourhood album laten horen kan dat zo maar veranderen. Zeker live is het voortaan aan te raden om oordoppen mee te nemen. Of juist niet natuurlijk.

Still Corners – The Message

Wegens succes gepromoveerd! Nou ja succes. Dat is misschien wat voorbarig, maar na twee weken te hebben meegedraaid is The Message van Still Corners gaan groeien en bloeien en denken we dat we heel veel luisteraars een plezier doen door ze te attenderen op het bestaan van deze prachtlaat. Dus hijsen we Still Corners op het schild en roepen we The Message uit tot IJsbreker!

Still Corners is een fluisterpopduo uit Londen, dat hun 10 jarige samenwerking viert met een vierde album, Slow Air geheten. Greg Hughes en Tessa Murray zijn op hun best als het tempo traag is en de stemming in mineur. The Message is een song over autorijden, maar dan wel in een open cabriolet bij maanlicht op een lonesome highway.

Muzikaal wijkt The Message enigszins af van de gebruikelijke Still Corners sound waarin synthesizers de sfeer bepalen. Hier zijn het de gitaren – met een sound ergens tussen Neil Young en Chris Isaak in – die de toon aangeven. Net als de weg die Still Corners bezingt wil je dat het nummer nooit ophoudt. Gelukkig is er de repeatknop.

LIVEDATA 06/12 Vera, Groningen 07/12 Paard, Den Haag 08/12 Q-Factory, Amsterdam

Thom Yorke – Suspirium

Na enige aarzeling heeft Thom Yorke toch ja geantwoord op de vraag van de Italiaanse regisseur Luca Guadagnino van de horrorfilm Suspiria of hij de soundtrack wilde componeren.

Yorke heeft eerder muziek gemaakt voor film en theater, maar nooit een volledige score. Vandaar misschien zijn aarzeling. De soundtrack komt volgende maand uit, deze week verscheen alvast het ‘titelnummer’ online.

Suspirium is een modern klassieke compositie voor (zijn) stem en piano en (op de achtergrond) fluit. Aan de song is niet af te horen dat het onderdeel is van een griezelfilm, maar grote kans dat de melancholieke melodie in combinatie met ijselijke beelden precies het gewenste effect sorteert.

Het relatief kale Suspirium is overigens niet representatief voor de soundtrack van Suspiria. De Radiohead voorman heeft zijn filmscore grotendeels opgenomen met het London Contemporary Orchestra and Choir en zijn zoon Noah Yorke op drums. Inspiratie putte hij uit muziek van de film Bladerunner van Vangelis en uit de stad waar Suspiria zich afspeelt, het Berlijn van de late jaren 70.

De volledige soundtrack verschijnt op 16 oktober.