Author: Flip van der Enden

Not A Boys Name – Hazard Perception Test

Je kunt er niet vroeg genoeg bij zijn. Toch? Not A Boys Name is nog zo vers dat de ‘band’ nog maar één liedje uitheeft en de enige bron van informatie Facebook is. Daar lezen we dat Not A Boys Name het geesteskind is van David Jenkins jr uit Sydney, Australië.

Debuutsingle Hazard Perception Test is om het voorzichtig te zeggen veelbelovend. Het is zo’n nummer dat aan veel doet denken maar waaraan precies is moeilijk te zeggen. De productie is weelderig met zowel tokkelende als scheurende gitaren. Bij het refrein krijgt David charmante assistentie van een paar dames. David heeft overigen een lage stem en croont meer dan dat hij zing. En tegen het eind bloeit er plotseling een bos violen op. Opvallend ook zijn de vele tempowisseling, die vormen echter geen hinder voor het rustige verloop van het nummer. Kortom. Hazard Perception Test van Not A Boys Name is een welgemikte eerste klap.

Bring Me The Horizon – Mantra

Bring Me The Horizon is een uitzondering die een paar regels bevestigt. Een zo’n regel is dat metal een oude mannen sport is. Een andere regel is dat metal anno nu een randverschijnsel zou zijn. Bring The Me The Horizon wordt gevormd door een handvol (relatief) jonge Britse honden. En de band is  enorm populair.

Op de radio zal je Bring Me The Horizon niet snel horen, tenzij je in Engeland woont waar men trots is op de eigen teelt of regelmatig naar Pinguin On The Rocks luistert. Bijzonder is dat de band is doorgebroken zonder veel water in de metalwijn te doen, eerder benzine. Hun songs zijn niet zelden complexe composities, vol tempo en stemmingswisselingen terwijl hun riffs vaak mathematisch van aard zijn. Aan de andere kant heeft de band een prima oor voor poppy refreinen.

BMTH, zoals fans de band noemen is ook alles behalve retro. De band heeft zijn roots in de New Wave of British Heavy Metal van illustere voorgangers als Judas Priest en Iron Maiden, maar in hun songs schemeren invloeden door als grunge, nu metal en zelfs en funk.

Mantra is nieuw en opwindend. De aanjager van het nieuwe album Amo (kort voor ammunitie) heeft alles wat BMTH zo sterk maakt. Mantra is een metaltrack in schaapskleren, scherp en opwindend, energiek genoeg voor de mosh pit en voldoende poppy voor de wat avontuurlijke radiostations. Het duurt overigens nog wel even voordat Amo uitkomt. Zonder tegenbericht verschijnt album 6 van Bring Me The Horizon op 11 januari. 2019.

LIVEDATUM: 20/11 ASAF Live, Amsterdam

Kurt Vile – Loading Zones

Om welke reden ook Kurt Vile The War On Drugs heeft verlaten, het zal niet vanwege muzikale meningsverschillen zijn geweest. Kurt‘s nieuwe single. Loading Zones is misschien iets poppier (lees korter en minder serieus) dan het werk van zijn goede vriend Adam Granduciel, maar zou verder prima passen op een W.O.D. album.

Met Loading Zones kondigt Kurt (waarschijnlijk) de komst aan van zijn nieuwe album. De vorig jaar verschenen duetplaat met Courtney Barnett meegerekend wordt het album 8 van de man, die in 2003 voor het eerst van zich liet horen.

Het The War On Drugs-verhaal is een tikkeltje ingewikkeld. Kurt en Adam zijn dikke vrienden. Adam speelt op Kurt-platen en vice versa. Samen richten ze in 2005 The War On Drugs op en maken ze twee albums. Kurt is echter ook solo actief. In 2008, zo rond de tijd dat The War On Drugs groter begint te groeien, verschijnt zijn eerste langspeler, Constant Hitmaker. Het lijkt hem verstandig om niet op twee paarden tegelijk te wedden en zich te concentreren op zijn eigen winkel. Met Adam is hij even goede vrienden, die blijft gewoon lid van zijn begeleidingsband The Violators.

En dan verschijnt in 2013 de single Red Eyes van The War On Drugs en heeft Kurt het nakijken. Een jaar later is zijn oude band één van de grootste attracties van indieland en hij een aardige middenmoter.

In 2015 slaat Kurt met Pretty Pimpin’ een inhaalslag en scoort hij zijn eerste wereldwijde succes. Maar W.O.D. Heeft ook niet stilgestaan en is ondertussen mega geworden. Ter vergelijking Kurt staat binnenkort in Paradiso en The War On Drugs in de Ziggo Dome. Waarschijnlijk vindt hij het wel best zo. Op een houtje te bijten hoeft hij al lang niet meer en last van een hete adem in zijn nek van promotors en platenbazen, die meer en groter willen heeft hij ook niet.  De eigentijdse hippie maakt gewoon lekkere muziek in zijn tempo en op zijn manier, zoals het zacht vloeiende en rijkelijk met gitaar bestrooide Loading Zones, een song met een universeel thema; het vermijden van parkeerboetes.Dat optreden van Kurt Vile in Paradiso vindt trouwens plaats op 1 november. Koop snel je ticket als je wilt gaan, want het optreden gaat zeker uitverkopen. Dat dan weer wel.

LIVEDATUM 01/11 Paradiso, Amsterdam.

Arctic Monkeys – Tranquility Base Hotel & Casino

Je kunt er op wachten dat we klachten krijgen over Tranquility Base Hotel & Casino. De hard core Arctic Monkeys fans vinden het nieuwe album van de band namelijk niks.

Ze hebben niet helemaal ongelijk, maar als je even vergeet dat Tranquility Base Hotel & Casino een song is van Arctic Monkeys en doet alsof het een single is van een nieuw band. Dan is er weinig mis mee.

Zo als de songtitel al aangeeft is Tranquility Base Hotel & Casino een luxueuze affaire, cocktail indie, het liefst te consumeren bij zonsondergang in de buurt van water en met sterkere drank dan bier. Alex Turner croont eerder dan dat hij zingt en dat doet hij met verve. Misschien had Turner het Tranquility Base Hotel & Casino album onder eigen naam moeten uitbrengen en niet als het werk van Arctic Monkeys. Wellicht waren de diehard fans dan wel bereid geweest om even aandachtig te luisteren. Ze zouden dan een uitstekend album hebben ontdekt, waarop het weliswaar moeilijk stagediven is, maar die uitstekend voldoet als soundtrack van een heerlijk avondje onderuit kunt hangen nippend aan een daiquiri, een rob roy of een white russian. 

Van Common – Moonlight Blue

Moonlight Blue is de tweede single van Van Common, de schuilnaam van Sebastiaan van Ravenhorst, die tot voor kort het veelbelovende Blue Paint aanvoerde. Helaas is die band gesneuveld. Het gemis wordt echter meer dan goed gemaakt door Van Common, dat veel is maar niet common.

De opvolger van This Afternoon is een schemerende, licht weemoedige popsong met een klaterend gitaargeluid dat doet denken aan dat van The Byrds. Ook Van’s vocals hebben een sixties West-Coast sound. Moonlight Blue is een mooie, moody, Hollandse variant van het miskende sunshine pop genre, dat in de jaren zestig ontstond in sunny California en beoefend werd door legendarische bands als als The Association, Harper’s Bizarre en The Beach Boys. Van Common gaat op Popronde in het najaar en is een bezoekje zeker waard.

Electric Company – Mathilda

Electric Company is de vanuit Utrecht opererende band rond  Neder-Brit Zac Chapman. De informatie is schaars, maar we menen te begrijpen dat de band al een tijdje bezig is, Popronde heeft gedaan, opgetreden in DWDD en support heeft verzorgd voor DMA’s .

Op Facebook beschrijft Electric Company hun muziek als psychedelic indie pop. Dat zal best zo zijn, maar die vlieger gaat niet op voor Mathilde. De nieuwe versie van het nummer dat al geruime tijd op het repertoire van Electric Company staat is volgens onze popprofessor een sterk staaltje southern rock. In deze mix klinkt Mathilde als een nichtje van de Rambling man van the Allman Brothers Band. Zanger Zac mag dan een Britse tongval hebben, aan de gitaren kleeft klei van de Mississippi. Nu maar hopen dat de live-versie zeven minuten duurt.

Death Cab For Cutie – I Dreamt We Spoke Again

I Dreamt We Spoke Again, single # 2 van Death Cab For Cutie album #9 is weer een schot in de roos. De opvolger van Gold Rush laat een band horen op de top van hun kunnen. 90 % van de popsongs gaan over de liefde, I Dreamt We Spoke Again is daarop geen uitzondering, maar het is chef Cutie Ben Gibbard gelukt om een slimme en persoonlijke draai aan het thema te geven.

De dame in kwestie moet wel van hout zijn, wil ze niet smelten voor de verleidelijke en mooi vorm gegeven ballad van de band uit Bellingham uit de staat Washington. Met twee treffers lijken we ons geen zorgen te maken over de mutaties die hebben plaatsgevonden in het Death Cab  kamp.

Thank You For Today is het eerste Death Cab For Cutie album zonder lid van het eerste uur Chris Walla, die de band verlaten om zich volledig te kunnen richten op zijn loopbaan als producer. Vervanging is gezocht en gevonden in de twee muzikanten, die de band altijd al op de bühne versterkten. Het nieuwe album komt als snel, al op 17 augustus.

LIVEDATUM 05/02/2019 TivoliVredenburg, Utrecht

Scram C Baby – Elephant

Waarom Scram C Baby na 8 jaar stilte plotseling weer de geest heeft? Geen idee. Maar wat maakt het uit zolang de hoofdstedelijke rockers met sterk nieuw werk komen als de single Elephant. Het is gelukkig niet zo dat de band doet alsof de tijd stil is blijven staan. In het laatste decennium van de vorige en het eerste van deze eeuw maakte Scram C Baby naam met begeesterde rammelrock van het soort dat we nu garage noemen. Soort van tijd vooruit dus, als je bedenkt dat garage nu een populair genre is bij de jongste generatie Neder-rockbands.

Vergeleken met uitslaande bermbrandjes als Kisses Suziki (1996)  en Earstruck (2010) is nieuwe single Elephant het toonbeeld van beheersing, een in een Berlijnse Bowie saus gedipte bolero, een slowburner met een gradueel opgevoerde spanning en de dreiging van een naderend onweer.

Het zou kunnen zijn dat de verandering van stijl is ingegeven door het besef dat de veteranen als het gaat om onstuimige energie het zullen moeten afleggen tegen de jeugdige overmoed van jonge hondenbands als Korfbal en Canshaker Pi (waarin de zoon van de zanger SCB speelt). Scram C Baby is  ouder en wijzer en anders en terug. En dat is goed nieuws.

Parcels – Bemyself

Zoals de eigentijdse r&b wordt gedomineerd door de auto-tune zo is de falset stem al weer enige tijd de toonaangevende factor in indie-land. Wie er mee begonnen is, is niet makkelijk meer te achterhalen Misschien Thom Yorke wel, maar feit is dat de kopstem momenteel het bepalende geluid is in de indie-scene.

Het Australische Parcels doet aan de mode mee, maar komt zo goed uit de hoek dat je de band moeilijk kunt beschuldigen van opportunisme. Bemyself is Parcels ten voeten uit. De zongedroogde nieuwe single van de band is een klasse productie, die doet denken aan de gouden periode van the Beach Boys, soft en harmonieus, gestroomlijnd maar niet glad, poppy maar niet plat.

Parcels is gespecialiseerd in dit soort sophisticated indiepop, zij het dat hun songs meestal een iets prominentere beat hebben dan het rustig voort dobberende Bemyself. Behalve Beach Boys is Parcels ook onder invloed van Hall & Oates, Alessi en andere seventies/eighties yachtrock acts. Invloeden die je ook terughoort in de muziek van collega’s als Phoenix, The xx en Daft Punk. Die laatsten produceerden Overnight (2017) de grootste Parcels hit tot nu toe.

De Australiërs zijn nu vier jaar bezig en hebben to nu toe alleen nog maar losse liedjes uitgebracht, die als je ze zelf in een playlist sleept een perfecte soundtrack vormen voor de zomer. Tot slot, dat Parcels hun tot drie cijfers achter de komma verzorgde sound ook live kan waarmaken, zie je op bijgevoegde clip waarin de band in navolging van The Beatles hun ding doen op een dak.

Rayland Baxter – Strange American Dream

We willen je graag voorstellen aan Rayland Baxter, een singer-songwriter uit Nashville. Wie een beetje muzikaal onderlegd is denkt bij Nashville gelijk aan country. Klopt. Baxter beweegt zich in country kringen, maar dan wel van het alternatieve soort. Je zult hem niet snel horen zingen over sixpacks, four wheel drives en pretty girls in tight fitting jeans. Er zit weliswaar een twang in zijn muziek, maar ook gitaarsolo’s, die rechtsreeks uit het arsenaal van Neil Young komen. Baxter is net zo country als Wilco, Band Of Horses en The Manchester Orchestra.

Rayland Baxter groeide op in een muzikaal nest. Zijn vader William ‘Bucky’ Baxter is een veelgevraagd steelgitarist die o.a. te horen is op platen van Bob Dylan, R.E.M en Ryan Adams.

Baxter junior was 9 toen hij zijn eerste gitaar kreeg. In 2010 vond hij zichzelf goed genoeg om in de voetsporen van senior te treden en professioneel muzikant te worden. Twee jaar later bracht hij zijn eerste album uit, een kritisch en commercieel succes. Het zelfde geldt voor zijn tweede langspeler. Inmiddels bereikt Baxter meer dan een miljoen luisteraars per maand. Zijn nieuwe album, Wide Awake is o.i. de beste van de drie, steviger en veelzijdiger dan de voorgangers.

Zoals een echte singer-songwriter betaamt is Rayland Baxter een gevoelig mens en maakt hij zich zorgen over de toestand van de wereld. Daar gaat zijn nieuwe single over. ‘Maybe I was Born Sick’ zingt hij in Strange American Dream. Het is de openingsregel van een zwaar overtuigende song over het verschil tussen hoe hij de wereld zag als kind, de harde werkelijkheid en de ongewisse toekomst. Naast de sterke tekst vallen vooral de gitaren op in Strange American Dream, die doen nog het meest denken aan het gitaarspel van George Harrison op Abbey Road. De productie van Butch Walker (Pink, Weezer en Frank Turner) is zowel bescheiden als meeslepend.

Rayland Baxter maakt dus niet het soort indie dat we normaal serveren, maar we menen in hem een ‘echte’ artiest te herkennen, een genre-overstijgend toptalent, waar we nog heel veel van gaan horen. Te beginnen hier bij Pinguin radio.