Author: Flip van der Enden

Rayland Baxter – Strange American Dream

We willen je graag voorstellen aan Rayland Baxter, een singer-songwriter uit Nashville. Wie een beetje muzikaal onderlegd is denkt bij Nashville gelijk aan country. Klopt. Baxter beweegt zich in country kringen, maar dan wel van het alternatieve soort. Je zult hem niet snel horen zingen over sixpacks, four wheel drives en pretty girls in tight fitting jeans. Er zit weliswaar een twang in zijn muziek, maar ook gitaarsolo’s, die rechtsreeks uit het arsenaal van Neil Young komen. Baxter is net zo country als Wilco, Band Of Horses en The Manchester Orchestra.

Rayland Baxter groeide op in een muzikaal nest. Zijn vader William ‘Bucky’ Baxter is een veelgevraagd steelgitarist die o.a. te horen is op platen van Bob Dylan, R.E.M en Ryan Adams.

Baxter junior was 9 toen hij zijn eerste gitaar kreeg. In 2010 vond hij zichzelf goed genoeg om in de voetsporen van senior te treden en professioneel muzikant te worden. Twee jaar later bracht hij zijn eerste album uit, een kritisch en commercieel succes. Het zelfde geldt voor zijn tweede langspeler. Inmiddels bereikt Baxter meer dan een miljoen luisteraars per maand. Zijn nieuwe album, Wide Awake is o.i. de beste van de drie, steviger en veelzijdiger dan de voorgangers.

Zoals een echte singer-songwriter betaamt is Rayland Baxter een gevoelig mens en maakt hij zich zorgen over de toestand van de wereld. Daar gaat zijn nieuwe single over. ‘Maybe I was Born Sick’ zingt hij in Strange American Dream. Het is de openingsregel van een zwaar overtuigende song over het verschil tussen hoe hij de wereld zag als kind, de harde werkelijkheid en de ongewisse toekomst. Naast de sterke tekst vallen vooral de gitaren op in Strange American Dream, die doen nog het meest denken aan het gitaarspel van George Harrison op Abbey Road. De productie van Butch Walker (Pink, Weezer en Frank Turner) is zowel bescheiden als meeslepend.

Rayland Baxter maakt dus niet het soort indie dat we normaal serveren, maar we menen in hem een ‘echte’ artiest te herkennen, een genre-overstijgend toptalent, waar we nog heel veel van gaan horen. Te beginnen hier bij Pinguin radio.

The Lemon Twigs – Small Victories

Sprokkelpop zo zou je de muziek van The Lemon Twigs kunnen noemen. Je ziet het zo voor je, de muzikale broertjes die grasduinen door de uitgebreide collectie platen die hun vader verzamelde vanaf de late jaren zestig tot ongeveer halverwege de seventies. D’addario senior vindt de belangstelling van zijn zoons niet alleen leuk, hij moedigt ze ook aan. Zelf droomde hij van van een loopbaan in de muziek, heeft zelfs platen gemaakt, maar helaas is zijn carrière nooit van de grond gekomen. Waarschijnlijk gaf hij midden jaren zeventig de moed op en stopte hij ook met verzamelen.

Hoe papa Twig klonk is onbekend, maar afgaande op zijn smaak die doorklinkt in de muziek van zijn kroost was het goed geproduceerde powerpop met als ijkpunten. Big Star, Badfinger en Todd Rundgren.

De derde single single van het tweede album van Brian en Michael is hun meest ambitieuze productie to nu toe, meer een medley of mini-opera dan een conventionele popsong. In zijn veelzijdigheid, oog voor detail en complexiteit doet Small Victories aan de vroege 10cc denken, dat in hun tijd weer met The Beach Boys werd vergeleken. Small Victories is een gedurfde productie, een weerspiegeling van de snelle ontwikkeling, die de band van de broers doormaakt.

Het aanstaande album van The Lemon Twigs gaat Go To School heten en is een 15 tracks tellend conceptalbum over een chimpansee die -inderdaad- naar school gaat. Afgaande op het zonnige en optimistische karakter van Small Victories -en de songtitel- heeft het verhaal een happy end.         Release 24 augustus.

Metric – Dark Saturday

Het Canadese Metric kondigt hun nieuwe album uit met Dark Saturdays. Een duister synthi-popliedje met een new waverandje. Het is de eerste nieuwe muziek van de band van Emily Haines in drie jaar.

De release van het zevende album van Metric markeert het twintigjarige bestaan van de band. Een handvol albums in twee decennia klinkt niet veel, maar als je weet dat miss Haines ook actief lid is van Broken Social Scene en vorig jaar een soort van soloplaat maakte met The Soft Skeleton valt het wel weer mee.

Producer van het nieuwe werkstuk van de band die wereldfaam verwierf met indie-evergreens als Help I’m Alive en Black Sheep is Justin Meldal Johnsen bekend van zijn bemoeienissen met o.a.s Nine Inch Nails, Beck en M83. Een titel heeft het nieuwe album van Metric nog niet wel een releasedatum, 21 september.

LIVEDATUM: 15/11 TivoliVredenburg, Utrecht.

Cullen Omori – A Real You

New Misery heet het eerste soloalbum van Cullen Omori, die enige vorm van faam verwierf als lid van Smith-Westerns. De albumtitel bleek profetisch, want Omiro heeft sindsdien heel wat verse ellende over zich uitgestort gekregen waaronder een ongeluk met de bandbus en een stukgelopen relatie. Maar zolang je erg geen al te grote trauma’s aan overhoudt is een beetje lijden een pre voor een artiest, een bron van inspiratie.

En geïnspireerd klinkt Omori zeker op de tweede single van zijn nieuwe album. De opvolger van Four Years is een mid tempo powerpopsong met kamvuurkwaliteit. Meezingbaar dus en qua compositie sterk genoeg om alleen met gitaar te worden uitgevoerd. Omori heeft echter gekozen voor een barokke productie met blazers, achtergrondkoor en lekker veel galm. Beatelesque zou je kunnen zeggen maar dan meer a la George Harrison dan Lennon of McCartney. Cullen Omori langspeler #2 volgt half augustus en heet The Diet. Nu maar hopen dat hij na release geen eetproblemen krijgt.

Mini Mansions – Works Every Time

Mini Mansions is een supergroep van de categorie B. Dat is niet denigrerend bedoeld. De bands waarin de drie muzikanten spelen zijn wereldberoemd, alleen bewegen zij zich op de achtergrond, zijn ook niet officieel lid. Michael Shuman, Zach Dawes en Tyler Parkford zijn huurlingen met o.a. Queens of The Stone Age, Arctic Monkeys en The Last Shadow Puppters als werkgever. Sommige sessiemuzikanten willen en kunnen echter meer dan simpel begeleiden en doen wat de baas zegt. Dat geldt dus voor het genoemde trio dat in 2010 debuteerde als Mini Mansions.

Mini Mansions maakt indie-pop met de nadruk op pop. The Beatles en Elliot Smith worden vaak genoemd om de sound van het trio te omschrijven, vergelijkingen waarmee de band goed kan leven. Nieuwe single Works Every Time, het titelnummer van een binnenkort te verschijnen EP is weer een verzorgde, melodieuze en inventieve productie, in vergelijking met  doorbraakhit Vertigo iets minder retro. Alles klopt, de zachte drive, de spanningsboog, de zacht dwingende leadzang, de koortje en -last but not least- de vette gitaarsolo. Meer van dit moois volgt op 28 september.

Greta Van Fleet – When The Curtain Falls

Greta van Fleet kent zijn klassiekers. When The Curtain Falls begint met het openingsakkoord van A Hard Days Night van The Beatles om vervolgens te transformeren in een sterk staaltje klassieke Britse bluesrock. Denk aan Cream, denk aan Free, maar denk vooral aan Led Zeppelin. De stem van zanger Josh Kiszka lijkt zo ontzettend veel op die van Robert Plant dat de nieuwe singlevan de band uit Frankenmuth, Michigan klinkt als een nooit eerder verschenen bonustrack op een heruitgave van Led Zeppelin I of II.

Wat bijzonder is is dat de makers, de tweeling Josh en Jake, oudere broer Dan Kiszka en schoolvriend Danny Wagner millennials zijn. Zo rond de twintig. Het was dus veel logischer geweest zijn als ze waren gaan rommelen met keyboards en computers en hip hop of EMD-achtige muziek zouden maken. Maar net als de broertjes van The Lemon Twigs zijn de gebroeders Kiszka aangestoken door hun ouders, die beschikten over een uitgebreide blues en bluesrock verzameling.

Greta Van Fleet, genoemd naar de oudste inwoner van hun geboortedorp begon nog geen eens zo lang geleden als coverband. When The Curtain Falls laat horen dat de band nu al het punt heeft bereikt waarop ze hun helden  evenaren. Het zal niet lang meer duren voordat ze hun leermeesters  voorbijstreven en hun eigen weg gaan. Hopelijk wordt Greta van Fleet wereldberoemd en besmetten ze hun generatiegenoten ook met het rock & roll virus.

LIVEDATUM: 29/10 013, Tilburg

The Plot In You – The One You Loved

The Plot In You is een 8 jaar oude band uit de V.S. die al een tijdje op het punt van doorbreken staat. Dikke kans dat nieuwe single The One You Loved het laatste duwtje geeft.

Het zijn harde werkers de metalarbeiders uit Ohio, want ze hebben al vier albums op hun conto staan en meer optredens dan gezond kan zijn voor een normaal mens. The Plot In You beoefent een stijl die metalcore heet, een bruisende combi van punk en metal. In het metalcore spectrum houdt The Plot In You zich op aan de poppy kant. The One You Loved is een rocksong met een metalrandje, gespeend van extremiteiten en daardoor geschikt voor alle leeftijden. Het nummer klinkt als een classic rocksong met dit verschil dat er op drie kwart een break zit die geïnspireerd lijkt door de drops in moderne elektronisch dansmuziek. Het werkt, de stilte versterkt de storm die volgt. The One I Loved staat op het laatste en beste album van The Plot In You, het eerder dit jaar verschenen Dispose.

LIVEDATUM 30/09 Effenaar, Eindhoven 28/10 Zappa, Antwerpen (BE)

Tangarine – Lemonade Sky

We kennen Tangarine als een sympathiek duo dat vriendelijke, folky muziek maakt in de lijn van Simon & Garfunkel of om het iets verder terug te zoeken en de familieband te benadrukken, The Everly Brothers. De broers zijn er best bekend mee geworden, maar beroemd is anders. De meeste mensen kennen Tangarine als huisband van DWDD. Dat is  6 jaar geleden.

Vier albums hebben Sander en Arnoud Brinks nu op hun naam staan. De meest recente There And Back is twee jaar oud. Tijd voor een nieuwe dus. En iets nieuws lijkt de tweeling te hebben besloten. Zonder te willen spreken van een stijlbreuk is nieuwe single Lemonade Sky toch wel essentieel anders dan eerder behaalde successen als Things Go Like This Anyway of Motion Of Light. Het eerste verschil is dat de broers niet meer samen de leadzang verzorgen. Het tweede verschil is de doorlopende elektrische gitaar, die in zijn uitbundigheid sterk aan Neil Young doet denken zeker in de solo’s die Lemonade Sky doorspekken. En dat is er het nummer zelf, niks geen soft pop, folk of country, Lemonade Sky is – de titel verraad het al een beetje- een psychedelische rocksong.  

Lemonade Sky is -begrijpen we-   een muzikale weerslag van ontwikkelingen in het persoonlijke leven van de Brink broeders. De single is de voorbode van een nieuw album, Because Of You dat net als de voorganger werd opgenomen in een studio Tucson Arizona, waar ook bands als The Jayhawks en Calexico graag vertoeven.

Misschien is het overdreven om van Tangarine 2.0 te spreken, in ieder geval smaakt deze verandering van spijs uitstekend. En naar meer.

LIVEDATA: 23/9 Stortemelk, Vlieland. 26/8 Strawberry Fields, Dedemsvaart. 15/9 Ludens, Voorburg. 16/9 Kleine Komedie, Amsterdam. Oosterpoort, Groningen. 22/9 De Amer, Amen. 23/9 TivoliVredenburg (albumrelease) Utrecht.

The Struts – Body Talks

Een opgemaakte zanger maakt nog geen glamrevival, maar het zou zo maar kunnen dat The Struts andere bands over de streep trekt  en net als zij weer een beetje show in de business gaan brengen.  Het is wel weer eens tijd voor een beetje glans en glitter. Aan beiden geen gebrek bij Luke, Adam, Jed en Gethin van The Struts. Na negen jaar samen is er ook voldoende ervaring. Combineer dat met een fysiek, die zich leent voor strakke pakken en kekke kapsels plus een koffer vol songs met flair en je hebt je de voorwaarden voor een topband.

Vreemd genoeg hebben de Amerikanen dat eerder door dan de landgenoten van The Struts uit het oer Engelse Derby. Dat komt waarschijnlijk omdat Dave Grohl uitgesproken fan is. Foo Fighters heeft uitgebreid getoerd in de V.S. met The Struts als support act. De relatie gaat verder dan voetballen voor de optredens. Dave heeft zanger Luke, die in zijn vrije tijd gitaren beschildert ook gevraagd een paar van zijn instrumenten onder handen te nemen.

Body Talk is een uitstekende opwarmer voor het tweede album dat The Struts ook een beetje vastigheid in Engeland en Europa moet brengen.  De single heeft swing en schwung en lijkt dankij de stem van frontman Luke Spiller meer dan een klein beetje op Queen. Het tempo is in bruikleen van Iggy’s Lust For Life en de koortjes roepen prime time Stones in herinnering. Wie niet de neiging krijgt bij het horen van Body Talk van The Struts om op te springen en te gaan dansen is hier aan het verkeerde adres.

The Interrupters – Gave You Everything

The Interrupters is een punk/ska band uit L.A. met maar liefst drie broers in de gelederen, Kevin, Justin en Jesse Bivona. Het vierde lid en tevens baas van de band is Aimee Interrupter, die na een solocarrière, die maar niet van de grond wilde komen besloot om het in groepsverband te gaan proberen. Een wijs besluit blijkt, want de ster van The Interrupters is snel rijzende.

Gave You Everything komt van het nieuwe, tweede album van de band, Fight The Good Fight. Het nummer ontbeert de ska-beat, die de meeste songs van The Interrupters voortdrijft, maar is een pittig, pretentieloos punkpopliedje met een hoog Ramones gehalte en een melodie die familie is van het klassieke Rock Around The Clock. Origineel? Nee dus. Opwindend, zeker weten!