Parquet Courts – Total Football

De Parquet Courts singles volgen elkaar in punk tempo op. Te snel om bij te houden eigenlijk, maar deze kunnen we niet laten liggen. Met het wereldkampioenschap in volle gang is de timing natuurlijk perfect voor een liedje dat Total Football heet. En er speelt natuurlijk iets van nationale trots. Totaal voetbaal is tenslotte een Nederlandse uitvinding. Even voor wie niet zo goed is ingevoerd. Totaal voetbal is een systeem waarbij elke speler in principe op elke plek op het veld kan staan. Verdediger wordt aanvaller etc. Zelfs de keeper mag uit zijn doel koen als hij op een andere manier van nut kan zijn. Het is wat gecompliceerder dan dit, maar goed. Totaal voetbal is begin jaren 70 geïntroduceerd door bondscoach Rinus Michels met hulp van Johan Cruyff en heeft Nederland drie Europacups opgeleverd.

Jammer alleen dat Total Football niet echt over voetbal gaat. De nieuwe Parquet Courts single is een filosofisch betoog over collectivisme versus individualisme, echt. Totaal voetbal wordt opgevoerd als metafoor, als voorbeeld van een systeem waarin rolverwisseling een positief effect heeft op zowel het collectief als het individu. Het een hoeft het ander dus niet in de weg te staan, maar kan elkaar versterken. Parquet Courts refereert o.a. aan The Beatles als voorbeeld van vier talentvolle individuen, die in groepsverband tot nog betere prestaties zijn gekomen. Eerlijk gezegd zou je een onderwerp als dit eerder van Pink Floyd of zelfs van Green Day verwachten dan van een pretpunkband als Parquet Courts, maar het feit ligt er.

Hoe intellectueel de tekst ook moge zijn, de muziek is behoorlijk basic en past dan weer wel bij de vaak primitieve emoties die door een voetbalstadion gieren. Een en ander werpt wel de vraag op hoe een band uit een land waar voetbal een meisjesport is zo goed op de hoogte is van de ins en outs van onze nationale sport. Kan iemand ze het vragen als ze binnenkort hier zijn?

LIVEDATA: 6/9 Vera, Groningen. 16/7 Valkhof Festival, Nijmegen.  14/11 Paradiso, Amsterdam

Melody’s Echo Chamber – Cross My Heart

Cross My Heart van Melody’s Echo Chamber is misschien wel het vreemdste nummer dat ooit op onze playlist is verschenen. We hadden natuurlijk de single-edit kunnen kiezen, maar dan gaat er teveel verloren.

De albumversie van Cross My Heart is een bijan zeven minuten durende mini-popopera, een psychedelische medley, die de luisteraar van de ene verbazing in de ander doet vallen. In aard en uitvoering is Cross My Heart zo 60′ s als minimode en vrije liefde, maar het nummer is veel meer dan een nostalgische (lsd) trip terug in de tijd. Je hoort dwarsfluit solo’s, Afro-ritmes, scheurgitaren, strijkkwartetten, dansbeats, soul en close harmony koortjes en nog veel meer, dit alles  aaneengeregen door de zwoele stem van Miss Melody Prochet, die afwisselend in het Engels zingt en in haar moerstaal Frans.

Al zijn de Amerikaanse invloeden niet van de lucht, Cross My Heart en het bij behorende nieuwe, tweede album van Melody’s Echo Chamber is in essentie Europees, een samenwerking tussen Fransen en Zweden. Parisienne Melody Prochet is een muzikale nazaat van Serge Gainsbourg en  een geestverwant van Daft Punk en Air, terwijl haar producers uit het land van Abba en Lykke Li komen. Cross My Heart is het openingsnummer van het nieuwe Melody album, daarna begint de muzikale reis pas echt. Albumtitel Bon Voyage is dan ook zeer goed gekozen.

Foxing – Slapstick

Het is (gelukkig) niet meer te horen, maar Foxing begon ooit als emo-band. Dat was in 2013. Nu bijna 3 albums verder is er geen etiket meer dat de lading helemaal dekt. Foxing anno 2018 is arty, maar niet gekunsteld. Amerikaans, maar niet typisch. Complex, maar toegankelijk.

Centraal staat zanger Conor Murphy, maar de drie andere bandleden zijn meer dan gewoon begeleiders. De kop boven een oud interview luidt ‘Foxing can’t agree on anything’. Daarom is de rol van producer belangrijk. De muzikale mediator die het opnameproces van Nearer My God, het nieuwe album van de band uit St Louis in goede banen leidde, was Chris Walla, voorheen van Death Cab For Cutie. De albumtitel betekent niet dat de band in de here is, maar is de titel van het laatste nummer dat het orkest speelde op de Titanic.

De song die de weg van de release van het nieuwe Foxing album moet effenen is Slapstick. De single is gebaseerd op de gelijknamige roman van Kurt Vonnegut. Slapstick is een intellectuele ballad, die wel aan Radiohead doet denken, met dit verschil dat zanger Conor Murphy anders dan Thom Yorke niet bang is om uit de muzikale band te springen. Nearer To God verschijnt op 19 augustus.

Culture Abuse – Dip

Het Amerikaanse Culture Abuse speelt leentjebuur bij zo’n beetje elke band van de laatste 40 jaar, die gitaar als hoofdwapen heeft en niet kijkt op een decibelletje meer of minder. Eclectisch kan je ook nomen. Omdat de band platen maakt voor Epitaph worden ze vaak als punk weggezet, maar zoals nieuwe single Dip duidelijk maakt, heeft Culture Abuse wel wat meer te bieden dan drie akkoorden en een boze zanger.

Er is nog een hardnekkig misverstand over Culture Abuse. Veel mensen die de band live zien , denken dat zanger David Kelling heeft overdreven met drank en drugs. Hij beweegt namelijk nogal ongecoördineerd. Helaas is het geen act of misbruik, maar heeft hij bij zijn geboorte een hersenbeschadiging (cerebrale parese) opgelopen waardoor zijn motoriek is aangetast. Aan Kelling’s spraakvermogen mankeert gelukkig weinig en zingen doet hij als de beste. Zijn leven als een minder valide is een van de onderwerpen waarover Kelling zingt (the cripple never gets the girl), maar tegelijkertijd is hij een trots rolmodel voor een bevolkingsgroep die meestal buiten beeld wordt gehouden.

David Kelling schrijft de songs van Culture Abuse, dat je het beste kunt plaatsen in de driehoek Ramones, Clash en Nirvana, zijn grote voorbeelden en voorgangers. Dip is onderdeel van Bay Dream, het tweede album van het vijftal uit San Francisco. Dip klinkt duidelijk Amerikaans, maar is met zijn hoor en wederhoor zang en zonnige melodie beslist geen doorsnee rawk.

LIVEDATA: 22/6 Graspop Dessel, België. 29/6 Summer Gloom, Antwerpen.

Nine Inch Nails – Shit Mirror

Trent Reznor is boos. Dat was hij altijd al, maar nu heeft zijn torn een andere, meer directe aanleiding dan het zinloze streven in dit ondermaanse bestaan. Trent is boos op Trump, kan zijn bloed wel drinken. In recente interviews zegt de Nine Inch Nails voorman dat hij het idee heeft dat hij de ondergang van de V.S. in real time aan het meemaken is. Hij is niet alleen.

Reznor is teveel kunstenaar om zijn walging van Trump en diens kornuiten expliciet tot onderwerp te maken van zijn muziek, maar de goede verstaander hoort wat hij zegt in de zeven song op Bad Witch, de nieuwste release van Nine Inch NailsBad Witch is het slotstuk van de Nine Inch Nails trilogie, die begon in 2016 met de EP Not The Actual Event en vorig jaar een vervolg kreeg met Add Violence. 

Openingstrack Shit Mirror zet de toon van Bad Witch, hard in tempo, sfeer, sound en volume. Stilistisch is Nine Inch Nails in hun 30 jarige bestaan niet essentieel veranderd. Toen de band debuteerde met Pretty Hate Machine was industrial rock een nieuw genre. Het nieuwe is er wel af en wat ooit avantgardistisch was is nu van deze tijd. Maar de urgentie, het kakofonische en het overdonderende van de muziek van Nine Inch Nails zijn misschien wel actueler dan ooit.  Ook hoor je de ontwikkeling van de techniek, de trucs die Reznor vroeger moest uithalen om zijn muziek futuristisch en averechts te laten klinken zijn nu standaard plug-ins. Maar waar het om gaat is wie er aan de knoppen draait . Wat Nine Inch Nails al drie decennia tot een onmisbaar en onontkoombaar orkest maakt zijn het talent, de drive en de verbeeldingskracht van Reznor en zijn partner in crime Atticus Ross.

LIVEDATA: 27/6 AFAS Live. 8/7 Rock Werchter, België.

Slaves – Cut & Run

Het is alweer drie jaar geleden dat Slaves de handen op elkaar kreeg met een serie sterke singles en een prima debuutalbum. Wie kent ze niet nummers als Sockets en Cheer Up London? Langspeler twee viel -ondanks het feit dat hij was geproduceerd door Beastie Boy Mike D- een beetje tegen, maar bevatte met Lies en Spit It Out wel een paar lichtpuntjes.

Tussen Take Control en Are You Satisfied zit net een jaar. Zelfs voor een punkband blijkt haastige spoed zelden goed. Die fout maakt het duo uit Kent dus geen tweede keer. Daarom heeft Slaves  nu bijna twee jaar uitgetrokken om een album te maken.  De band kan zich geen zeperd veroorloven.

Eerste single Cut & Run is een daalder waard, het is een opwindende bundeling van melodie en energie gebracht met die heerlijke bluf die alleen Britse bands eigen is. Cut & Run ligt in het verlengde van eerder behaalde successen, maar laat ook een band horen die heeft opgelet en bijgeleerd. Nog steeds is Slaves (de naam is gekozen omdat hij lekker klinkt en controversieel is) een projectiel, maar niet meer zo ongeleid als vroeger. Veel is er nog niet bekend over album 3, behalve dat de band weer in zee is gegaan met Jolyon Thomas, die ook tekende voor de productie van het debuut van Slaves en sindsdien ook in de weer is geweest voor U2, Royal Blood en rapper Kendrick Lamar. Meer details volgen. 

Gorillaz – Fire Flies

Fire Flies is song 4 van Gorillaz album 7 (8 als je de live-plaat meerekent), The Now Now. Dat betekent dat nu een iets meer dan een derde (er staan 11 nummers op) van het nieuwe album beschikbaar is, genoeg om een voorlopig oordeel te vellen. Fans van Blur en Damon Albarn zullen in hun nopjes zijn met The Now Now, want hun held zingt zo goed als alle songs. Dat doet hij met zijn vertrouwde vette Britse accent en zijn gepatenteerde luie timing. Instrumentaal lijkt The Now Now een typische Gorillaz plaat te worden met door reggae, hip hop en Afro geïnspireerde beats en begeleiding.

Met zijn Bootsy-achtige bubbelbas en onthaastte tempo is Fire Flies de ideale soundtrack voor een zoele zomeravond, met de belofte van een korte maar heftige onweersbui die voor de verlangde verkoeling zorgen zal. The Now Now is niet zozeer in alle haast, maar wel met enige spoed opgenomen zodat de plaat klaar zou zijn voor het festival seizoen in alle hevigheid begint. Dat is niet helemaal gelukt, want de zegetocht van Gorillaz is al begonnen. Toch is everybody happy,  de fans met sterk nieuw werk, de band met nieuwe uitdagingen. Op Lowlands speelt Gorillaz overigens het laatste optreden van hun Europese tour. Daarna nemen ze een maand rust voordat naar Amerika vertrekken. De fysieke en digitale release van The Now Now is 29 juni.

LIVEDATUM: 5/7 Rock Werchter, België. 17/8 Lowlands, Biddinghuizen.

Anna Calvi – Don’t Beat The Girl Out Of My Boy

Don’t Beat The Girl Out Of My Boy, de titel van de nieuwe single van Anna Calvi laat weinig te raden over. De eerste release van de Engelse zangeres sinds Strange Weather, haar ijzersterke duet EP met David Byrne gaat over de opvoeding van kinderen, die vanaf dag één in het keurslijf van hun biologische geslacht worden geduwd, zonder rekening te houden met hun eventuele geaardheid. Seksuele identiteit, dat is het thema van Anna’s derde album Hunter, de opvolger van One Breath (2013).

Don’t Beat The Girl Out Of My Boy begint vrij luchtig met een meidenkoortje dat doet denken aan dat van Lou Reed’s Walk On The Wild Side (ook een song waarin gender identity een thema is). De productie ontpopt zich als groots en meeslepend met sporen van Phil Spector’s latere werk.  De climax bestaat uit lange, spannende en indringende uithalen, die duidelijk maken dat Anna Calvi behalve een uitstekende songschrijver ook een weergaloos goede zangeres is. Miss Calvi nam haar nieuwe album op met hulp van o.a. Nick Cave side-kick Nick Calvi en Adrian Utley van Portishead. De release van Hunter staat voor 31 augustus.

LIVEDATA: 24/10 De Helling, Utrecht. 23/1 De Melkweg, Amsterdam.

Father John Misty – Hangout At The Gallows

John Tillman a.k.a. Father John Misty heeft weer heel wat zieltjes gewonnen op Best Kept Secret. Het volgens velen hoogtepunt van zijn optreden was Hangout At The Gallows, het openingsnummer van zijn nieuwe album. Laat dat nou ook het mooiste nummer zijn van God’s Favorite Customer. Ten minste als je het ons vraagt.

Father John Misty is nog steeds niet vies van een woordspeling of twee, zie de titel van Hangout At The Gallows en ironie en parodie zijn nog steeds de belangrijkste wapens waarmee hij de luisteraar op afstand houdt. Toch kan je zeggen zeggen dat hij op zijn vierde album iets minder lollig is dan voorheen. Zijn tong komt zelden in zicht, maar zijn harnas vertoont scheuren. Die werpen een blik op John Tillman, de man achter het masker, die bij tijd en wijle doodongelukkig blijkt te zijn, suïcidaal zelfs. 

Lang was het taboe voor artiesten om te praten over hun psychische problemen. Na de zelfmoord van prominenten als Chris Cornell en Anthony Bourdain lijkt dat taboe doorbroken. Ook Tillman’s voormalige collega van Fleet Foxes, Robin Pecknold spreekt nu vrijuit over zijn depressiviteit terwijl Kanye West en public probeert een deugd te maken van zijn bipolariteit. 

Tillman verpakt zijn ironische, (semi)autobiografische en beschouwende songs in een jasje van 70’s snit. Hangout At the Gallows is een weelderig geproduceerde ballad, die niet had misstaan op een album van Elton John, Billy Joel of Sir Paul. Het intrinsieke doel van zijn songs doet echter denken aan John Lennon, die met zijn solodebuut in 1970 misschien wel het eerste zelftherapie album ooit maakte.

LIVEDATA: 2/11 Effenaar, Eindhoven. 3/11 Take Root festival, Groningen 5/11 Paradiso, Amsterdam.

Polo & Pan – Arc-en-Ciel

Af en toe laten we een vreemde eend toen in de Pinguin bijt. Dit keer is dat een Frans dansduo dat luistert naar de naam Polo & Pan. Van hun afkomst maken de heren geen geheim, ze zingen in hun moerstaal. Arc-en-Ciel is een in Frankrijk populaire naam voor vakantiehuizen en campings. Dat past bij het zomerse karakter van de zo genoemde song, die stilistisch het midden houdt tussen Franse chansons en Braziliaanse samba.

Arc-en-Ciel begint akoestisch, maar wiegt zich langzaam maar zeker naar een elektronisch einde toe met als moment suprême een dwarsfluitsolo! Wie dan nog niet spontaan in dansen is uitgebarsten is geen doelgroep. Polo is de nom de plume van Paul Armand Delille, Pan het alias van Alexandre Grynszpan. Het duo komt uit Parijs en past in de lijn die ooit is uitgezet door Daft Punk en Air, fantasierijke en verzorgde muziek met een beat en opvallend mooie sounds.

Polo & Pan zijn nog maar een jaar of vier bezig. Het duo is zeer in trek als live-dj’s. Met hun eerste releases mikten ze dan ook vooral op de dansvloer, tegenwoordig maken ze muziek die ook geschikt is voor thuisgebruik zoals nieuwe single Arc-en-Ciel.

 

LIVEDATA: 11-15/7 Dour, België.