Author: Flip van der Enden

Supermoon – Feel

Eerst wilden we het niet geloven, maar Supermoon is toch echt Hollands, Noord-Hollands om precies te zijn. Je zou echter zweren dat de band uit de V.S. komt, zo soepel loopt alles en zo makkelijk klinkt het. Dat is ook de reden dat we door de vingers zien dat Feel qua stijl op het randje zit en er dat wat plays betreft ook nog wel het een en ander te halen valt.

Die stijl is wat je noemt sophisticated, gelikt in het Hollands. Steely Dan lijkt een lichtend voorbeeld voor Supermoon, inclusief de jazzy gitaarsolo’s, barokke breaks en tempowisselingen. In het rijtje voorkeuren op Facebook ontbreekt Steely Dan overigens. Daar noemen de maanmannetjes namen als Porcupine Tree, The Meters en CS&N. De laatsten lijken van invloed op de zang van Feel, die mooi meerstemmig is en het countryrock verleden verraadt van een aantal bandleden.

Al met al een opvallende plaat dat Feel van Supermoon en vergeleken met de vorig jaar verschenen EP op alle fronten een enorme sprong voorwaarts. North Sea Jazz zou er verstandig aan doen de band een te gaan checken, en misschien Lowlands ook wel.

LIVEDATA: 30/5 Woodstock69, Bloemendaal. 8/6 Paradigm Shift festival, Arnhem. 9/6 Music In The Backyard, Zaltbommel. 15/6 Puddingpop, Leusden. 1/7 Muze Missie , Oss.

Chromatics – Black Walls

Chromatics is een geval apart. Niet alleen is het Amerikaanse duo na twee albums van stijl geswitcht van lo-fi hard-core punk naar mysterieuze synthi-pop ook heeft de band tot nu toe vooral succes geboekt met covers, van songs van Neil, Bruce en Kate Bush o.a. Het meest opmerkelijk is echter het verhaal dat de mannelijk helft van het duo -tevens producer- Johnny Jewel al twee keer de mastertapes van een beoogd album zou hebben vernietigd, omdat hij niet tevreden was met de opnames, de mix of whatever. 

Waar of niet waar, zo creëer je legendes. Nieuwe Chromatics single, Black Walls zou een nieuwe versie zijn van één van de songs van het geaborteerde en daarom legendarische Dear Tommy album, dat twee jaar geleden had moet verschijnen, maar nu dus echt uit lijkt te gaan uitkomen.  In november. 

De release van Black Wall  is echter niet meer terug te draaien. De nieuwe Chromatics single is zoals we de band het liefst horen; onderhuids en onderkoeld, mysterieus en magisch. Op een beheerste beat en begeleidt door hypnotiserende keyboards en minimalistische gitaren zing Ruth Radelett alsof ze ijspegels op haar stembanden heeft. Meer van dit moois dus in het najaar, hoewel het met Chromatics eerst zien is en dan geloven.

Mitski – Geyser

Mitski is inmiddels geen onbekend meer. Geyser is het vierde nummer van de Japans-Amerikaanse zangeres die onze playlist haalt. Toen we haar ‘ontdekten’ in 2014 was Mitski nog flink obscuur. Het zou niet hebben verbaasd als ze dat nog steeds zou zijn, want haar muziek ligt alles behalve makkelijk in het gehoor. Hoewel dat met Geyser wel mee valt. Misschien zijn we zijn aan elkaar gewend.

Mitski is haar voornaam, haar volledige naam luidt Mitski Miyawaki. Ze werd 27 jaar geleden geboren in Japan, waar haar vader – een Amerikaan- was gestationeerd. Ze studeerde compositie aan een conservatorium in New York, een stad die ze nu haar thuis noemt. Na twee in eigen beheer uitgebracht albums verscheen haar derde langspeler op een ‘echt’ label. Bury Me At Makeout Creek (2014) werd uitzonderlijk goed ontvangen.

Toen Mitski’s vierde album uitkwam, Puberty 2 was er dan ook sprake van iets als een gespreid bed. Het nummer dat de deuren definitief opende was Your Best American Girl, een solide indie hit, die ook ter ore kwam van Lorde en Iggy Pop. Zij namen haar mee  op sleeptouw als supportact, wat haar actieradius rigoureus vergrootte. Album vijf, Be The Cowboy staat voor release op 17 augustus. Geyser is alvast vooruit gestuurd om de aandacht te vestigen op dat heugelijke feit.

LIVEDATUM: 2/10 Tolhuistuin, Amsterdam.

Black Orchid Empire – My Favourite Stranger

Het rijk van de zwarte orchidee, het klinkt als de titel van een spannende film. Mocht die film er ooit komen, weten wij wel een kandidaat voor de soundtrack,  My Favourite Stranger, de nieuwe single van de drie hard rockende Britten die als Black Orchid Empire een spoor van verrukking achterlaten.

Bendeleider Paul Visser*, basbeest Dave Ferguson en drumdier Billy Freedom halen hun mosterd in de jaren 90 toen de zware muziek grotendeels uiteenviel in grunge en telrock. Black Orchid Empire smeedt deze metal-varianten om tot een eigen geluid, dat we bij gebrek aan een betere vergelijking zullen omschrijven als Alice In Chains meets Tool.

Beroemd zijn de Britten nog lang niet, maar wat niet is kan komen. Het tweede Black Orchid Empire album, Yugen is nog geen week uit, en met songs als My Favourite Stanger lijkt erkenning slechts een kwestie van tijd.

* we hebben het nergens kunnen vinden, maar met Visser als achternaam zou Paul best wel eens uit Nederland kunnen komen.

Phantastic Ferniture – Fuckin ‘N’ Rollin

Als je Google hebt kunnen overtuigen dat je toch echt op zoek bent naar Phantastic Ferniture en niet naar fantastic furniture dan stuit je op de volgende informatie. Phantastic Ferniture komt uit Sydney. De band begon als grap. Ze boekten hun eerste optreden voordat ze nog maar één song hadden geschreven. Op de poster stond “The Phantastic Ferniture Christmas Extravaganza First and Last Gig! Dat was twee jaar geleden.

Je voelt hem al aankomen, de band is nooit meer uit elkaar gegaan en is nu een van de leidende lichten van de Australische indie-scene. Daar zijn ze momenteel dolenthousiast over de nieuwe single van de band. Wij willen bij het begin beginnen, bij debuutsingle Fuckin’ n Rollin. Als je het snel uitspreek klinkt het als rockin’ and rollin’, maar het is toch echt fuckin wat er staat en wat ze zingen. De airplay in Engels-talige landen valt dan ook tegen.

Dat Phantastic Ferniture als grap is begonnen, wil niet zeggen dat hun songs wegwerp zijn. Ondanks de ludieke titel is Fuckin’ n Rollin een sterk stukje werk. Zangeres Julia Jacklin kan niet alleen heel goed zingen, maar is ook behept met een fijn stemgeluid. Haar zang plus de prettig gestemde gitaren maken dat Fuckin’ n Rollin een beetje klinkt als een indie- Fleetwood Mac.

Als je denkt de naam Julia Jacklin komt me bekend voor dan klopt dat. Onder eigen naam maakt ze namelijk ook muziek en met succes. Vorig jaar stond Julia op onze playlist met Cold Caller.

Een teken dat Phantastic Ferniture zichzelf -of in ieder geval hun manager- nu wel degelijk serieus neemt, leiden we af uit het feit dat de zelf geproduceerde single naar de V.S. is gestuurd om te laten masteren door Brian Lucy, die dat eerder met goed gevolg deed voor o.a. The Black Keys, Liam Gallagher, Triggerfinger en Royal Blood. 

White Denim – Magazin

White Denim is niet voor één gat te vangen. Was het vorige album van het viertal uit Austin, Texas een hard rockende affaire en die daarvoor deels gevuld met ballads. Afgaande op  nieuwe single Magazin tapt de band dit keer weer uit een ander vaatje.

Magazin is lomp en funky tegelijk, zit best wel ingewikkeld in elkaar -psychedelisch kan je het ook noemen- en heeft dankij een prominent blazersarrangement een jazzy karakter. Wat vrijwel alle up-tempo White Denim tracks delen is de energie van een stoomlocomotief. Ook Magazin walst weer op een prettige manier over je heen. Met de release van de single kondigt White Denim de komst aan van hun zevende langspeler in tien jaar. De opvolger van Stiff komt onder de titel Performance on line en in de winkels op 24 augustus.

LIVEDATA: 31/8 Into The Great Wide Open, Vlieland. 10/11 Paradiso, Amsterdam. 11/11 Doornroosje, Nijmegen.

Tape Toy – Crazy Bae

Fris, vrij vrolijk en goed gek, dat is Crazy Bae, de debuutsingle van Tape Toy, een nieuwe naam uit de hoofdstedelijke indie-scene. De zangeres begint Crazy Bae bijna fluisterend, maar ontpopt zich snel als licht bezeten. De ritmesectie houdt haar in toom met een strakke beat, maar wordt tegengewerkt door de gitarist die met zij opruiende riffs maar net binnen de lijntjes blijft.

Er zijn vier Tape Toys, Roos de zangeres, Wesley de gitarist, Marc de drummer Marc en Maurice de bassist. Tape Toy won vorig jaar de prestigieuze Amsterdam popprijs net als o.a. Mister & Mississippi en Radio Eliza voor hen.

Je zult de band waarschijnlijk deze zomer wel tegenkomen op een festival bij jou in de buurt, zorg dan dat je we bij bent, want Tape Toy wil je niet missen.

LIVEDATA: 26/5 Patronaat, Haarlem. 7/6 Victorie, Alkmaar. 16/6 Minirok, Stamproy. 21/6 Zomerfeest, Amsterdam. 23/6 Op de Töffel, Vierlingsbeek. 14/7 Hongerige Wolf, Groningen. 15/7 Vondelpark, Amsterdam. 21/7 Haarlemmerhout, Haarlem. 29/7 Uit Je Bak Festival, Castricum.

Easy Life – Ice Cream

Easy Life is een nieuwe band uit het Leicester. Het vijftal debuteerde een tijdje geleden met een EP die niet een twee drie te plaatsen is. De zangstijl zit tussen praten en zingen in. Lijkt op rap maar is het niet echt. De backing tracks hebben een duidelijke beat, maar het is niet echt dansmuziek wat Easy Life maakt. Om toch een indruk te geven van de stijl van de band, stel je een kruising voor tussen The Streets en Superorganism. Met blazers.

De naam Easy Life kan niet anders dan ironisch bedoeld zijn net als de opmerking op twitter dat ze de beste band ter wereld zijn. Zo ver is het nog lang niet, maar ambitie is niet verkeerd en talent is duidelijk aanwezig. De zelfverzekerdheid zal ook komen omdat de kern van de band, zanger-gitarist Murray en bassist-saxofonist Sam als sinds de middelbare school samen muziek maken, terwijl ook de rest van Easy Life al langere tijd met het muzikale bijltje hakt.

De debuut EP van Easy Life heet Pockets, telt 6 tracks waarvan het titelnummer een hitje was in de UK en Ice Cream onze favoriet. Ice Cream is een redelijk raar liefdesliedje met toeters en geluidseffecten en het ritme van een strandwandeling. Optreden doet Easy Life nog niet zo veel, hier en daar een festival en onlangs stond de band in het voorprogramma van Liam Gallager. Dat we ongetwijfeld nog heel veel van Easy Life gaan horen is wel duidelijk als je weet dat de grootste platenmaatschappij ter wereld zich over de band heeft ontfermd.

The Frights – Crutch

The Frights is een zooitje ongeregeld uit San Diego. Nieuw kan je de band niet noemen, want ze bestaan sinds 2012 en hebben al twee albums op hun kerfstok. Tot nu toe is de faam van het trio echter beperkt gebleven tot de Amerikaanse westkust. In de loop van hun bestaan is The Frights echter zo goed geworden dat er geen houden meer aan is.

Geholpen door een nieuw label, het gerenommeerde Epitaph lijkt nu niets meer in de weg te staan van een mondiale zegetocht. Het eerste wapenfeit van The Frights heet Crutch. Het debuut voor Epitaph is een supersterke single die je zowel als punk, garage of surf zou kunnen bestempelen.

Volgens zanger Mickey Carnevale kwam het idee voor Crutch tot hem terwijl hij stond te douchen.  Met de shampoo nog in zijn haar rende hij de badkamer uit om de tekst op te schrijven. Crutch gaat over zijn ambivalente gevoelens voor de band, die hij tegelijkertijd ervaart als een bron van irritatie en het beste wat hem ooit is overkomen. Te vrezen valt dat beide gevoelens alleen maar zullen toenemen. No problem, zolang het maar topsongs oplevert als Crutch.

Arctic Monkeys – Four Out Of Five

Alex Turner heeft zijn Arctic Monkeys op het nieuwe album van de band een andere richting opgeleid. In plaats van de bekende en gewaardeerde pittige powerpop staan er op het album songs, die meer lijken op wat Turner samen met Miles Kane maakt als The Last Shadow Puppets.

De grommende gitaren zijn vervangen door kabbelende keyboards, het tempo is zo’n beetje gehalveerd en waar Turner ooit bijna bijtend zongt, croont hij nu in zijn beste David Bowie imitatie. De reacties op de plaat zijn op zijn zachtst gezegd gemengd. Terwijl Turner’s bereidheid om van het pad af te wijken zeker wordt gewaardeerd, is men –de muziekpers- het er wel over eens dat de songs nogal mager zijn. De vorm heeft het gewonnen van de inhoud. De album titel, Tranquility Base Hotel & Casino geeft al aan dat de beste plek om de nieuwe muziek van Arctic Monkeys te consumeren liggend is of hangend in een lounge of aan een zwembad en niet zoals tot nu toe gebruikelijk in een club, op een festivalweide of op de dansvloer.De uitzondering -het enige nummer dat modern is en toch leuk-  is het op single verschenen Four Out Of Five.

Het is het aloude dilemma van de schoenmaker en zijn leest. Mogelijk heeft Turner het roer gewoon te laat omgegooid, pas na vijf albums die min of meer in elkaars verlengde liggen. Ook kan je stellen dat hij zijn andere ei niet met The Last Shadow Puppets had moeten leggen, maar met zijn eigen band. Desondanks is het zeker te waarderen dat Alex Turner een gok durft te nemen. ook al kleunt hij dus mis. De vraag is nu wat gaat Arctic Monkeys live doen? Een antwoord op die vraag krijgen we binnenkort als de band op Best Kept Secret staat.

LIVEDATUM: 8 juni Best Kept Secret.