Author: Flip van der Enden

The Frights – Crutch

The Frights is een stel sprokkelrockers uit San Diego. Nieuw kan je de band niet noemen, want ze bestaan sinds 2012 en hebben al twee albums op hun kerfstok. Tot nu toe is de faam van het trio echter beperkt gebleven tot de Amerikaanse westkust. In de loop van hun bestaan is The Frights echter zo goed geworden dat er geen houden meer aan is.

Geholpen door een nieuw label, het gerenommeerde Epitaph lijkt nu niets meer in de weg te staan van een mondiale zegetocht. Het eerste wapenfeit van The Frights heet Crutch. Het debuut voor Epitaph is een supersterke single die je zowel als punk, garage of surf zou kunnen bestempelen.

Volgens zanger Mickey Carnevale kwam het idee voor Crutch tot hem terwijl hij stond te douchen.  Met de shampoo nog in zijn haar rende hij de badkamer uit om de tekst op te schrijven. Crutch gaat over zijn ambivalente gevoelens voor de band, die hij tegelijkertijd ervaart als een bron van irritatie en het beste wat hem ooit is overkomen. Te vrezen valt dat beide gevoelens alleen maar zullen toenemen. No problem, zolang het maar topsongs oplevert als Crutch.

Parquet Courts – Mardi Gras Beads

Het wordt tijd om Parquet Courts niet meer als (post)punkband te presenteren, want het is nu wel duidelijk dat het New Yorkse kwartet wel meer noten op hun zang heeft.

Was vorige single Wide Awake een funky, new wave achtige song met Talking Heads trekjes, Mardi Gras Beads is een halve ballad met losse koortjes, een bak keyboards, waaier gitaren, en zelfs een gitaarsolo! Wat natuurlijk niet echt punk is.

Het nieuwe Parquet Courts album, Wide Awake is dus een veelzijdige plaat geworden. Daar zal producer Danger Mouse zeker een hand in hebben gehad. Met zijn staat van dienst kan dat ook moeilijk anders. Brian ‘Danger Mouse” Burton komt uit de hip hop, maar heeft onder heel veel meer producties gedaan voor o.a. Gorillaz, The Black Keys, de Peppers en zelfs Adele. Wide Awake is het zesde album van de voormalige punkband uit New York, het zevende als je hun door Jack White opgenomen livealbum, meerekent.

LIVEDATUM: 6/7 Vera, Groningen. 14-20/7 Valkhof Festival, Nijmegen.

Beach House – Black Car

Nog eentje dan en dan houden we er mee op. Misschien. Black Car is de derde single van het nieuwe Beach House album die we draaien binnen relatief korte tijd. De reden is tweeledig, Black Car is wederom een toptrack van een topband en hij is essentieel anders dan Lemon Glow en Dive.

De Black Car van Beach House rijdt op elektriciteit. Waar eerdere singles van het 7 album synthesizers combineerden met analoge instrumenten komt op Black Car zo goed als alles uit een doosje. Ook wat sfeer betreft biedt Black Car een andere smaak, de clou zit hem in het woord black.

Al met al mogen we vaststellen dat ook de zevende langspeler van Victoria Legrand en Alex Scally weer zeer de moeite waard is. Het duurt nog even, maar op vrijdag 12 oktober kan je heerlijk wegdromen bij Beach House in TivoliVredenburg.

LIVEDATUM: 12 oktober TivoliVredenburg, Utrecht.

Gaz Coombes – Walk The Walk

In de Britse krant The Guardian stonden onlangs een aantal tips voor oudere muzikanten hoe ze (een deel van) hun fans kunnen behouden. Veel rockers op leeftijd hebben ooit triomfen gevierd in beroemde bands, maar zijn nu om welke reden dan ook veroordeeld om solo verder te gaan. Met meestal een fractie van het ooit genoten succes. Denk aan Johnny Marr, de gebroeders Gallagher etc. Een van de tips is ‘probeer niet te concurreren met jongere acts’. Een ander is ‘blijf bij de stijl waarmee je naam hebt gemaakt’.

Als voorbeeld van hoe wel het moet wordt Gaz Coombes opgevoerd, de voormalige voorman van Supergrass. De nu 42 jarige Coombes trok in 2010 na 17 jaar de stekker uit zijn band. De reden? De gebruikelijke muzikale meningsverschillen. Twee jaar later debuteerde hij als solo-artiest. Eerder dit jaar bracht hij zijn derde solo-album uit.

In Engeland is Gaz Coombes, dankzij zijn verleden nog steeds een gerespecteerd artiest. Hier hoor je niemand meer over hem. Een beetje jammer is dat wel, want de man maakt, zoals The Guardian opmerkte fatsoenlijke muziek, die past bij zijn leeftijd en zijn erfenis geen geweld aandoet. Walk The Walk is een mooi voorbeeld van Coombes‘ kunst, een sfeervolle mid tempo track met speelse koortjes, een fijne beat en smaakvolle gitaren. Een hit gaat het hier nooit worden, maar Walk The Walk is goed genoeg om een paar weken mee te draaien.

San Mei – Wonder

San Mei is de artiestennaam van Emily Hamilton, een nieuwkomer die vorig jaar in thuisland Australië een uitstekende eerste indruk maakte met haar debuut EP. Nieuwe single Wonder maakt duidelijk dat San Mei niet alleen een aardige voorraad sterke liedjes heeft, maar ook een eigen insteek.

In haar songs, met Wonder als mooiste voorbeeld tot nu toe contrasteert miss Mei zware gitaren met een lieve, naïeve meisjes stem. Dat levert muziek  op die met een been in de garage staat en met de ander in de meisjeskamer. Met haar stem en voorkomen zit het er dik in dat meisje Mei een popidool wordt en verloren raakt voor de goede zaak, maar vooralsnog is ze meer dan welkom in indie-land.

DeWolff – Big Talk

Het is niet iedere band gegeven de release van een nieuw album te vieren in een uitverkocht Paradiso. DeWolff dus wel. En het spreekwoordelijke dak ging er af. DeWolff is begonnen aan het elfde jaar van hun bestaan, maar vertoont nog geen enkel teken van slijtage. Thrust heet het nieuwe werkstuk, dat als DeWolff studioalbum nummer zes de boeken ingaat.

Pablo, Luka en Robin klinken op Thrust misschien nog wel gretiger dan ooit. De songs zijn compacter en lijken meer het resultaat van ambachtelijk componeren en arrangeren dan van jammen en kijken wat er uitkomt. Ook is er engagement geslopen in de songteksten. De plaat telt verschillende maatschappijkritische tracks, niet in de laatste plaats, nieuwe single Big Talk, waarin -zonder dat hij bij naam genoemd wordt- Geert Wilders een veeg uit de pan krijgt. Wat niet is veranderd is de bron waaraan de band zich laaft, die bevindt zich in het zuiden van de V.S, niet ver van de stad Macon in de staat Georgia.  Daar zetelde ooit het befaamde Capricorn label met een stal vol paradepaarden, waaronder Wet Willie, The Marshall Tucker Band en The Allman Brothers, die het traject uitstippelden dat DeWolff al weer ruim een decennium met succes volgt.

Lees hier ons interview met DeWolff.

LIVEDATA 19/05 Poppodium Volt, Sittard 24/05 De Oosterpoort, Groningen 25/05 013, Tilburg 24/06 Parkpop, Den Haag 22/07 Kneistival, Knokke Heist (BE) 28/07 Bostheater Ommen, Ommen 03/08 Zeverrock Festival, Gent (BE) 04/08 Swingin’ Hulsen, Hulsen (BE) 18/08 Lowlands, Biddinghuizen 25/08 Once In A Blue Moon Festival, Amsterdam 17/11 Helldorado Festival, Eindhoven 29/12 TivoliVredenburg, Utrecht

Alice In Chains – The One You Know

Alice In Chains tart alle wetten van de natuur door met een uitstekende nieuwe single op de proppen te komen. Het is namelijk niet normaal dat een band die 31 jaar geleden voor het eerst van zich liet horen nog steeds relevante muziek maakt. Of weer eigenlijk, want de grungers hebben in een diep artistiek dal gezeten.

De reden van de wederopleving van Alice In Chains is tweeledig; de band grijpt met The One I Know terug op het befaamde en dus nog lang niet uitgewerkte recept van Dirt en gitarist Jerry Cantrell heeft weer de geest. Het zijn zijn snijdende gitaarpartijen die van The One You Know een feest maken. Cantrell’s inspiratie voor de nieuwe Alice single zal je misschien verbazen, maar ook herkennen. Dat was Fame van David Bowie. Na vijf jaar verschijnt er ook eindelijk weer een nieuw album van de mannen uit Seattle, maar aangezien de plaat nog niet af is, zijn er nog geen titel en releasedatum bekend. Dat zal ook nog wel even duren, want Alice In Chains is momenteel op tournee.

LIVEDATUM: 6/7 Rock Werchter, België

Johan – What A Scene

Ook het nieuwe album van Johan gaat er bij muziekminnend Nederland weer in als jenever in een ouderling. Al hebben we lange tijd – zo’n jaar of 8- niks van de band van Jacob De Greeuw vernomen, vergeten zijn we ze zeker niet. Johan vult met gemak de A-locaties van het clubcircuit en geen festival dat de band niet hebben wil.

Pull Up heet album Johan album nummer vijf dat vooraf werd gegaan door het niet zonder ironie getitelde About Time. De tweede officiële single van het album is What A Scene. What A Scene is Johan op zijn best, beheerst van tempo, subtiel van opbouw en vol prachtige details. En, niet op de laatste plaats; wonderlijk mooi gezongen. Het is geen geheim dat De Greeuw niet altijd even makkelijk in het leven staat, maar ook zonder die wetenschap voel je en hoor je dat hier een serieus artiest aan het werk is, schepper van tijdloze muziek. 

Als een band na 8 jaar stilte eindelijk weer eindelijk weer eens iets van zich laat horen, spreek je van een comeback. In geval van Johan is het gebruikelijk dat de band meerjarige witjes laat vallen. Semantisch gezien zijn dus alle Johan albums (op de eerste na dan) comeback-platen. Zo wordt het echter niet ervaren. Als er een nieuwe Johan album verschijnt lijkt het alsof de band nooit is weggeweest. Dat komt ook omdat de sound van Johan in al die jaren niet echt is veranderd. De ene keer heeft de producer wat meer invloed dan de andere, maar waar het om draait zijn de songs van De Greeuw. Die vallen onder de noemer powerpop, zijn zonder uitzondering fraai van melodie en melancholiek van toon. De Johan albums vormen zo’n coherent oeuvre dat et niet uitmaakt dat ze met lange tussenpozen verschijnen.

LIVEDATA: 18/5 Oosterpoort, Groningen. 29 & 30/5 Paradiso, Amsterdam. 1/6. Eiland Buitenvest, Hulst. 2/6 TivoliVredenburg, Utrecht.

Blossoms – There’s A Reason Why (I Never Return Your Calls)

Het Britse Blossoms neemt de horde van ‘het moeilijke tweede’ album met een gemak waar heel wat collega’s jaloers op zullen zijn. Zonder al te grote veranderingen in te voeren, is er op Cool Like You wel degelijk sprake van ontwikkeling. Op het naar de band vernoemde debuutalbum was de 90’s Britpop de voornaamste bron van inspiratie. Op de nieuwe plaat gaat de band iets verder terug in de tijd en komen ze uit in de jaren 80 voor ideeën en inspiratie. (Denk Tears For Fears, maar ook Prince en Duran Duran). Een beetje retro dus, maar niet hinderlijk. Daarvoor heeft Blossoms te veel flair en mede dankzij zanger Tom Ogden een onmiskenbaar eigen geluid.

There’s A Reason Why (I Never Return Your Calls) is de opvolger van I Can’t Stand It, een van de grotere Britse indie-hits van 2018 tot dusver. De nieuwe single begint met een keyboard-riedel, die opereert op het snijvlak van kunst en kitsch. Wat volgt is een uitbundige song met licht droevige nasmaak. Dat donkere randje past bij de tekst, die gaat over een gebroken relatie. Het antwoord op de in de titel gestelde vraag is dat de zanger bang is dat als hij opneemt duidelijk wordt dat hij nog steeds verliefd is. De video van There’s A Reason Why (I Never Return Your Calls) is verwijzing naar de film A Hard Days Night van de band, zonder wie er waarschijnlijk nooit een Britse muziekscene geweest zou zijn.

LIVEDATUM 04/10 Melkweg, Amsterdam

Skeggs – Up In The Cloud

Up In The Cloud is een prima punky popsingle van het Australische Skeggs, dat nog niet zo heel lang geleden het zweet van de muren deed druipen in de kleine zaal van Paradiso tijdens London Calling. ‘Klaar voor de grote zaal’, was het oordeel van onze vrienden van The Daily Indie.

Er zijn drie Skeggs, zanger-gitarist Benny Reed, bassist Toby Cregan en drummer Jonni Lane. Hun standplaats is Byron Bay, een stadje dat is gelegen aan de meest oostelijke punt van het Australische continent. De punk van Skeggs is van het melodieuze soort en doet mede vanwege het nasale stemgeluid van Reed en de geringe lengte van de song wel aan The (late) Ramones denken.

Skeggs heeft nog geen album uit, maar daar wordt aangewerkt. Momenteel is Skeggs op tournee door Engeland. Helaas steken ze dit keer het kanaal niet over, hopelijk doen ze dat wel in het najaar als hun debuutalbum er is.