Author: Flip van der Enden

Breaking Benjamin – Red Cold River

Als ware zijn band een voetbalteam, zo vaak wisselt naamgever en aanvoerder Benjamin Burnley de leden van zijn band, Breaking Benjamin. De talloze personeelswisselingen hebben echter nauwelijks effect op de sound en het succes van de Amerikanen. Integendeel eigenlijk, de hits worden alleen maar groter net als de zalen en arena’s waar Benjamin en zijn huurlingen aantreden.

Red Cold River is het waarschuwingsschot voor een nieuw album. Ember wordt album no. zes van Breaking Benjamin, dat 2002 noteert als startdatum. Na een bedrieglijk soft begin gaan de poorten van de hel snel open en wordt duidelijk dat Breaking Benjamin met Red Cold River weer een sterk stukje edelmetaal heeft gesmeed. Verwacht het Ember album zo rond maart/april.

The Visual – No One Knows

Ondanks de naam maakt The Visual muziek, die misschien wel het best met gesloten ogen kan worden ondergaan. Zangeres-gitarist Anna van Rij heeft een buigzame stem met een donker timbre waarin je kunt verdrinken, terwijl keyboardspeler Timon Persoon tovert met toetsen.

No One Knows is representatief voor de stijl en de sound van The Visual; sober en serieus, muzikaal verwant aan The Doors, de eerste ‘ernstige’ rockband en aan Jeff Buckley, de meester van emotie en expressie. Ondanks het feit dat hun sombere en indringende songs niet voor een groot publiek bedoeld zijn, was The Visual een van de vaakst geboekte en meest gewaardeerde bands van de Popronde 2017. Er is dus hoop.

Phoebe Bridges – Motion Sickness

De tweede IJsbreker van het nieuwe jaar komt op naam van Phoebe Bridges, een 23 jarige singer-songwriter uit L.A. Met fans en vrienden als Ryan Adams en Cono Oberst heeft Phoebe een streepje voor, maar dat is niet de reden dat ze momenteel gaat als een komeet. Dat komt simpelweg omdat ze prachtige songs schrijft, die ze ook nog eens overtuigend weet te brengen.

Na wat losse liedjes bracht Phoebe in september vorig jaar haar debuutalbum uit, Stranger In The Alps. Centraal in alle songs staat Phoebe‘s stem, die ze regelmatig dubbel (double track) heeft opgenomen, een effect dat de nummers body en soul geeft.

Maar er is meer. Minsten zo sterk als haar zang en melodieën zijn haar teksten. Haar meeste nummers zijn (semi) autobiografisch, maar soms laat ze ook haar fantasie de vrije loop en duiken er figuren op in haar songs als David Bowie en Lemmy. What’s not to like? Met zijn prominente gitaarriff is Motion Sickness overigens een van de ‘zwaardere’ songs op het Strangers In The Alps album.

In de V.S. is er flink wat ophef over Phoebe Bridges, wat ons betreft is dat helemaal terecht.

LIVEDATUM: 13 maart in het voorprogramma van Pinegrove in Paradiso Noord.

Ball Park Music – The Perfect Life Does Not Exist

Ball Park Music is de zoveelste band uit Australië met de potentie om ook hier veel vrienden te maken. Dankzij het succes van acts als Courtney Barnett, DMA’s, King Gizzard & The Lizard Wizard, Rolling Blackouts Coastal Fever en uiteraard Tame Impala is de Europese grond erg vruchtbaar voor bands van down under. Wat natuurlijk ook helpt is dat elke release tegenwoordig meteen wereldwijd is. Zo kan iemand uit Zwolle net vaak de singles en albums van Ball Park Music streamen als iemand uit Brisbane, de stad van herkomst van de Ball Parkers.

The Perfect Life Does Not Exist is een poppy indie-song met folky inslag en mooie meerstemmig gezongen refreinen. De vijf leden kwamen zo’n tien jaar geleden bij elkaar, op initiatief van Sam Cromack, die begeleiders zocht voor zijn soloproject. Jennifer, Paul en de tweeling Dean en Daniel bleven hangen en zijn vier albums en de nodige singles later nog steeds bij elkaar. Zoals de meeste bands in Australië kreeg ook Ball Park Music een kontje van het radiostation Tripple J met uiteindelijk nationale faam als beloning. Of de band zelf al denkt aan internationale avonturen weten we niet, maar mocht men het voor februari geplande nieuwe album Good Mood ook boven de evenaar willen promoten, dan zijn ze hier meer dan welkom.

Khruangbin – White Gloves

Hipper dan Khruangbin hebben we ze niet momenteel. Het Texaanse trio oogt cool en klinkt hot. Bassiste Laura Lee ziet er uit als Miss Perzië 1970, gitarist Mark Speer lijkt zo weggelopen uit het Swinging Londen van de jaren zestig, terwijl drummer DJ Johnson zo door kan als boef in een spaghetti-western.

Zo archaïsch en intrigerend als het trio er uit ziet, zo klinkt ze ook. Qua periode blijven de invloeden beperkt tot de jaren zestig, maar de bronnen waaruit wordt geput variëren van Thaise funk via Turkse Psychedelica en Franse yé yé tot en met Californische surf, eerste generatie garagerock en niet op de laatste plaats klassieke soul. Khruangbin (Thais voor vliegtuig) specialiseert zich in midtempo instrumentals, slecht twee songs op het debuutalbum, zijn gezongen en maar één is een echte ballad, het als single geselecteerde White Gloves.

Dat debuutalbum stamt overigens al uit 2015, maar begint nu pas op stoom te komen. Dat geldt ook voor de populariteit van het trio dat binnenkort uitgebreid door Europa gaat toeren. Vooralsnog staan er drie shows gepland in de lage landen. Eerst komt Khruangbin naarEkko, Utrecht  en dan naar Paradiso Noord . Beide shows zijn uitverkocht.  Begin juni komen ze terug voor een optreden op Best Kept Secret.

 

LIVEDATA: 10/2 Ekko, Utrecht. 27/2 Paradiso Noord, Amsterdam. 8-10/6 Best Kept Secret, Hilvarenbeek.

Phoebe Bridges – Motion Sickness

Phoebe Bridges is een 23 jarige singer-songwriter uit L.A. die met een beetje hulp van vrienden als Ryan Adams en Cono Oberst begonnen is een naam voor zichzelf te maken. Na wat losse liedjes bracht Phoebe in september vorig jaar een uitstekend debuutalbum uit, Stranger In The Alps. Centraal in alle songs staat de stem van Phoebe, die ze regelmatig dubbel (double track) heeft opgenomen om zo een optimaal harmonieus effect te krijgen.

Naast een uitstekende zangeres is Phoebe ook een bovengemiddelde tekstschrijfster. De meeste songs zijn (semi) autobiografisch, maar soms laat ze ook haar fantasie de vrije loop en duiken er figuren als David Bowie en Lemmy in haar songs op. Met zijn prominente gitaarriff is Motion Sickness is een van de ‘zwaardere’ songs op een album dat kale folksongs afwisselt met eigentijdse producties. In de V.S. is er flink wat ophef over Phoebe Bridges, wat ons betreft is dat helemaal terecht.

Francis & The Lights – Just For Us

De lijst met wapenfeiten en wetenswaardigheden van Francis Farewell Starlite is net zo divers als imposant. Hij heeft hits (mee)geschreven voor Drake, Ed Sheeran en Birdy, tracks geproduceerd voor Frank Ocean en Chance The Rapper, is bevriend met de twee leden van MGMT bij wie hij op school zat, close met Kanye West en dik met Bon Iver, die te horen was op zijn doorbraakhit Friends en die ook nu weer van de partij is.

Voorwaar geen kleintje, die Francis Farewell Starlite (niet zijn echte, wel zijn officiële naam) die 38 jaar geleden ter wereld kwam in Oakland, Californië. Op de valreep van 2017 brachten Francis & The Light een tweede album uit,  Just For Us, de opvolger van zijn debuut, Farewell Starlite uit 2016.

Francis produceerde de plaat zelf met hulp weer van o.a. Bon Iver, die ook als zanger te horen is op het als single verschenen titelnummer van de plaat.  Oudere popliefhebbers zullen zweren dat het Peter Gabriel is die Just For Us zingt en niet onze Francis, zoveel lijken de stemmen op elkaar. Met zijn retro-synthesizer sounds lijkt Just For Us ook wel een beetje op Sledgehammer.

De scheidslijnen tussen pop en indie, mainstream en underground beginnen steeds meer te vervagen, omnivoren en alleskunners als Justin Farewell Starlite spelen een grote rol in die crossovers, die lang niet altijd geslaagd of welkom zijn, maar in dit geval dus wel.

Papa Roach – Traumatic

De eerste Breekijzer van het nieuwe jaar komt op naam van Papa Roach, een band die inmiddels alweer zo lang meeloopt dat ze door sommige fans liefkozend Grandpapa Roach worden genoemd. Deze volume vretende veteranen hebben sinds hun debuut in 1997 een constante stroom albums op ons afgevuurd, de een beter dan de ander, maar nooit ruk.

Album 8, Crooked Teeth dat in mei vorig jaar het daglicht zag bevatte met Traumatic een van de betere Papa tracks van de jaren 10. Waarom Jacoby Shaddix en de zijnen zo lang hebben gewacht om het nummer als single uit te brengen is een raadsel, maar nu het lekker doordenderende Traumatic alsnog in de losse verkoop is gegooid en voorzien van een clip zal je ons niet horen klagen. Integendeel, we gaan hem gewoon lekker vaak draaien

King Gizzard & The Lizard Wizard – Beginner’s Luck

Begin dit jaar beloofde King Gizzard & The Lizard Wizard dat ze in 2017 maar liefst vijf albums zouden uitbrengen. De band heeft woord gehouden. Op de allerlaatste dag van het jaar verscheen album nr 5, Gumboot Soup. Dat betekent dat de band in 12 maanden 64 nieuwe nummers heeft opgenomen en uitgebracht. Zo productief waren zelfs The Beatles niet! Bijzonder is ook dat de albums flink van elkaar verschillen, maar alle vijf gewoon goed zijn.

Eigenlijk zou Gumboot Soup een zootje moeten zijn, want gevuld met songs die op een of andere manier niet pasten op de vier voorgangers. Voor een verzameling muzikale wezen is Gumboot Soup echter een opvallend coherent album, in ieder geval het meest poppy van de vijf. Een officiële single is er niet, maar we hebben wel een (voorlopige) favoriet, de openingstrack Beginner’s Luck. Het nummer klinkt zoals je je voorstelt dat Pink Floyd zou hebben geklonken als het goed was afgelopen met Syd Barret, vernuftig en veelkleurig met als kers op de hasjcake een lekker trippy gitaarsolo.

Wat de prestatie van King Gizzard & The Lizard Wizard om in één jaar vijf volwaardige albums af te leveren extra bijzonder maakt, is dat de band gewoon is blijven toeren. En dat doen ze nog steeds. Op 5 en 6 maart staan ze in Paradiso. Alleen voor de 6e zijn er nog kaarten, maar niet veel meer.

LIVEDATA: 5 en 6 maart in Paradiso

Black Foxxes – Sæla

De laatste IJsbreker van 2017 hebben we mede gekozen omdat we denken dat de makers, het Britse Black Foxxes wel eens hoge ogen zou kunnen gaan gooien in 2018. De band verscheen op onze radar met het meer dan uitstekende Whatever Let You Cope, een kleine twee jaar geleden en bewees afgelopen zomer op Lowlands ook live van wanten te weten.

Black Foxxes maakt stevige, slimme rock met elementen van zowel grunge, emo als Britpop. Hun teksten zijn politiek geëngageerd, maar niet drammerig.

Het wachten was iets nieuws uit Londen. Dat is er nu in de vorm van single Sæla.

Sæla is een kort maar krachtige track, gemaakt naar het beproefde Black Foxxes recept van dikke gitaren en bevlogen zang. Het nummer is afkomstig van het nieuwe, tweede Black Foxxes album dat op 6 maart uit zal komen onder de titel Rei∂i.

Sæla is IJslands, of oud Noors eigenlijk en betekent geluk. De album titel, Rei∂i betekent woede. Daarmee hebben we de twee belangrijkste thema’s van het nieuwe album te pakken. Best een serieuze band dus dat Black Foxxes, maar dan met songs -zoals voornoemde Graadmeter hit Whatever Let’s You Cope en het nieuwe Sæla– die erg goed zijn voor het humeur.

LIVEDATUM 11/03 Melkweg, Amsterdam.