Live Foto Review: Paaspop 2018, Schijndel – Dag 1
30 maart 2018
Foto’s Fotono Photography
Paaspop 2018 zit er op, dat betekent dat het Festivalseizoen nu officieel is geopend! Hier een selectie foto’s van vrijdag, de eerste dag van het festival speciaal voor ons gemaakt door Irwan Notosoetarso. Wordt vervolgd.
Paaspop
Velvet Volume
\
Put Your Money is een nummer van het laatste Arcade Fire album, Everything No, dat een eigen leven is gaan leiden. De song viel op tijdens optredens en is nu favoriet bij de fans. Dus waarom niet uitgebracht op single? De single-release is een gestroomlijnde versie van de albumversie, licht geremixt en een kleine twee minuten ingekort.
Dankzij hun spectaculaire shows geniet Arcade Fire momenteel vooral aanzien als live-band. Het Everything Now album is daardoor een beetje in de schaduw komen te staan, maar bevat dus nog wel meer meesterwerkjes dan alleen het titelnummer en Creature Comfort.
De Canadezen hebben afgelopen weken een paar spectaculaire tv-optredens gedaan in de V.S. Check Youtube, zeker als je alvast in de stemming wil komen voor de optredens, die de band binnenkort in Nederland en België zal verzorgen
LIVEDATA: 19 april Sportpaleis, Antwerpen. 11 juni Ahoy, Rotterdam. 16 augustus Pukkelpop, België.
Moose Blood maakt moody rock in een emo-esque stijl, die geworteld is in de jaren 90. De band klinkt nogal Amerikaans en is daar naar verhouding ook behoorlijk populair. Maar zanger-gitarist Eddy Brewerton, gitarist Mark Osbourne, bassist Kyle Todd en drummer Lee Munday komen dus uit het oer Britse Canterbury. Eddy en Mark schrijven de songs.
De oprichting van Moose Blood vond plaats in 2012. Twee jaar later volgde het debuutalbum I’ll Keep You In Mind, From Time To Time, dat meteen in goede aarde viel. Album twee, Blush deed het nog beter. De verwachting is dan ook dat de band met de nieuwe langspeler, I Don’t Think I Can Do This Anymore definitief zal doorbreken.
Het mid-tempo Just Outside is de meest recente single van dat album en representatief voor de sound van de band, waarin de hoofdrollen worden vertolkt door Mark’s gelaagde gitaren en Eddy’s smachtende, maar krachtige zang.
LIVEDATUM: 9 juni Dynamo, Eindhoven.
Trippy, jazzy, dromerig, zwoel, psychedelisch; de muziek van Crumb is het allemaal en meer. Het kwartet uit Brooklyn, waarschijnlijk vernoemd naar hippie striptekenaar Robert Crumb is nog maar twee EP’s oud, maar heeft nu al een eigen en herkenbare sound. En behoorlijk wat fans.
Als je Locket mooi vind dan wachten er nog zeven gelijksoortige songs op je waarin zoetgevooisde zangeres Lila Ramani je rondleidt door een wonderlijk muzikaal landschap met kleurige synthesizers, opborrelende piano’s, funky drums, vreemde wendingen en hier en daar zelfs een verdwaalde saxsolo. Niet elk nummer is even relaxed als Locket, maar minstens zo avontuurlijk.
Naar verluidt weet Crumbs hun toverballenrock ook live waar te maken. Hopelijk komt de band dan ook snel deze kant op, bijvoorbeeld als voorprogramma van Beach House of Tame Impala.
Parkway Drive is niet alleen de best metalcore band van Australië, maar volgens mensen die het kunnen weten de beste metalcore band ooit. Goed nieuws dus dat de luidruchtige tegenvoeters na drie stille jaren weer eens een teken van leven geven.
Die pauze hadden de mannen overigens wel verdiend, want sinds hun eerste kik in 2003 zijn ze behoorlijk tekeer gegaan. Parkway Drive komt dus uit Australië, uit Byron Bay om precies te zijn, maar hun fans vind je in alle hoeken van de wereld. In 2005 verscheen Killing Met A Smile, hun eerste wapenfeit. Over een kleine maand zal langspeler nummer zes het licht zien. De plaat gaat Reverence heten en zal net als de voorgangers uitkomen op het kwaliteitslabel Epitaph.
Vooruit gestuurd om alvast stemming te maken is The Void, een poppy, maar gepeperde track, die de oude fans zeker zal bekoren, maar ook best wel eens nieuw volk over de streep zou kunnen trekken.
LIVEDATUM: 1 juni Forta Rock, Nijmegen.
Acterende muzikanten of musicerende acteurs, het is een fenomeen dat steeds vaker voorkomt. Wallows telt zelfs twee bandleden, die bekend zijn van film en tv. Dylan Minette heeft in meer dan tien films gespeeld en in twee keer zoveel tv-shows. Het bekendst is hij waarschijnlijk van de Netflix serie 13 Reasons Why. Zijn partner Braeden Lemasters acteert als sinds zijn 9e. Hij is te zien in series als Six Feet Under, Grey’s Anatomy en Law & Order. Meestal is het beter als acteurs zich bij hun leest houden, maar heel soms blijken ze ook op muzikaal gebied echt wel iets te kunnen. Zoals Dylan en Braeden.
De nog prille band – begin april verschijnt hun eerste EP- stond vorige maand op SXSW. Uiteraard kwam er veel volk op af, want wie wil dat nou niet zien; een stel wannabe muzikanten dat waarschijnlijk genadeloos door de mand valt. Dat bleek dus mee alleszins te vallen. Zelfs de grootste scepticus moest toegeven dat Wallows een aantal prima songs heeft ,die ze ook nog eens verve uitvoeren.
Live wordt de band vergeleken met The Strokes en Franz Ferdinand. Die vlieger gaat niet op voor de nieuwe single. These Days is een lekker loom lenteliedje dat in de verte wel aan The Beach Boys doet denken. De song wordt geserveerd met donker bruine gitaarsolo, die weer geïnspireerd lijkt door Tame Impala. Origineel? Niet echt. Goed? Beslist.
Nu maar hopen dat het volk dat op de concerten van Wallows afkomt voor de muziek komt en niet voor de bekende poppetjes. Aan de andere kant zullen ze ontdekken hun idolen dus niet alleen kunnen acteren, maar ook musiceren.
Bij de liefhebbers is Tinariwen natuurlijk allang bekend. De band uit het bergachtige en door burgeroorlogen geteisterde deel van de Sahara op de grens van Algerije en Mali maakte alweer ruim vijftien jaar geleden de cross-over naar het rockpubliek. Dat deden ze puur op kracht van hun optredens en met een beetje hulp van een Franse filmer, die een documentaire maakte over de muzikanten die anders dan veel generatiegenoten gitaren verkozen boven geweren.
Niet zolang geleden verscheen er het zevende album van het collectief. Voor het eerst deden er Westerse muzikanten mee op een album van Tinariwen en niet zoals je misschien zou verwachten the usual suspects, Sting, Peter Gabriel en Bono, maar rockers van een heel ander kaliber. Zoals Matt Sweeney, Alain Johannes, Mark Lanegan en Kurt Vile. Die laatste twee zijn te horen op het ook als single verschenen Nánnufláy.
Opvallend is dat de Amerikanen zich hebben aangepast en niet andersom. Lanegan zingt een paar coupletten en Kurt Vile speelt gitaar. Nánnufláy is Tinariwen zoals we ze kennen, hypnotisch, exotisch en moody in een stijl die wel desert blues wordt genoemd, niet te verwarren met de desert rock van Johannes en (soms) Lanegan, want een heel andere woestijn.
Met de regelmaat van een klok brengt St Tropez nieuw werk uit. En waar veel bands het lastig vinden om de kwaliteit te bewaken, moet het hoofdstedelijk glampunkkwartet zijn eerste zeperd nog maken.
Ook Down mag er weer wezen. De nieuwe single is een moerassige midtempo rocker van krap tweeënhalve minuut met in de tweede helft een break gevolgd door een stukje koorzang en een solo van een snaarinstrument dat gevaarlijk veel wegheeft van een sitar.
Down is de eerste single van een tweede album dat in mei moet uitkomen. In die zelfde maand opent St Tropez een pop-up studio op Amsterdam Centraal Station waar in principe iedereen welkom is die muziek wil maken, van beginners tot profs. De studio is de manier van de band om aan de buitenwereld te laten zien hoe leuk het wel niet is om met muziek bezig te zijn. Dat de St Tropiërs zoveel liefde voor muziek hebben, is overigens ook af te horen aan hun output, met niet op de laatste plaats nieuwe single Down.
LIVEDATUM: 21 april Record Store day Afterparty, Sugarfactory, Amsterdam.
Elohim is een geval apart. Verpakt in complexe, maar mierzoete electropopliedjes zingt ze teksten, die getuigen van een getroebleerd geestelijk leven. Songtitels als Xanax, Hallucinating en Panic Attacks spreken wat dat betreft boekdelen. Uitzonderingen daargelaten is de vorm die Elohim haar songs meegeeft voor ons meestal een reden om niet in te haken. Hallucinating was zo’n uitzondering net als het kersverse Panic Attacks.
Panic Attacks is een duet van de singer-songwriter uit L.A. en haar partner Yoshi Flower. Vergeleken met ander werk is Panic Attacks kaal en sober, zodat de tekst – over de angst alleen achter te blijven- centraal komt te staan.
Het is de eerste single van een nieuw, tweede album van de zangeres, die haar echte naam geheim houdt en ook liever niet herkenbaar in beeld komt. Het laat zich raden hoeveel angsten Elohim moet overwinnen om zich publiekelijk zo kwetsbaar op te durven stellen. Maar goed dat ze het doet, want ze natuurlijk is bij lange na niet de enige die het leven soms zwaar valt.
Best bijzonder hoeveel mensen Maple weten te vinden, terwijl de band zelden optreedt en hun promotie minimaal is. Het zou kunnen dat het fans van The Mysterons zijn die benieuwd zijn wat gitarist Yordi Sanger nog verder uitspookt, hij zit in beide bands. Maar de exotica a go go van The Mysterons is nogal andere koek dan de poppy grunge van Maple.
Een soort van raadsel dus, maar wat maakt het uit. Belangrijker is dat Maple (voorheen Orange Maplewood) niet onopgemerkt blijft. Het kwartet lijkt niet echt op, maar is wel muzikaal verwant aan St Tropez, Canshaker Pi en andere bands die opwinding veroorzaken met hulp van strakke songs, straffe tempo’s en ruime porties gitaar.
De twee Maple -tracks, die nu online staan, zijn voorbodes van een album dat hopelijk niet al te lang op zich laat wachten. Als de band daar dan een tournee aan vastknoopt dan kunnen ook de wat meer passieve rockfans zich te goed doen aan aanstekelijke liedjes als Open Up Your Soul.
