Author: Flip van der Enden

High Tyde – Young Offenders

Ouwe lullen moeten weg, dat is in het kort de boodschap van Young Offenders, de nieuwe single van High Tyde uit Bristol. Toen de band begon in 2012 waren de vier leden nog te jong om bier te mogen kopen. Nu moet de oudste nog steeds twintig worden, maar heeft de band al wel genoeg singles uitgebracht om een album te vullen.

High Tyde is een typisch Britse bluf en bier band, die wat ze missen aan eigen smoel ruimschoots compenseren met levenslust en een grote bek. High Tyde maakt deel uit van een nieuwe lichting jonge Britse honden bands, waartoe ook Sundera Karma, The Sherlocks en JAWSb horen. Niet baanbrekend wat ze doen, maar wel lekker.

Ezra Furman – Driving Down To L.A.

Joods, gay en links. Ezra Furman is alles wat neo-nazis haten. Op zijn nieuwe single Driving Down In L.A. maakt de 31 jarige muzikant duidelijk dat de haat wederzijds is. De directe aanleiding voor Furman‘s felle protestsong zijn de rellen in Charlottesville waar een demonstratie van racisten en fascisten uitmondde in de dood van een tegendemonstrant. Inmiddels zijn er al veel meer incidenten geweest die onrust, angst en ongeloof zaaien onder de Amerikaanse bevolking. Gevoelens die nog eens worden aangewakkerd door de sympathie die Donald Trump lijkt te hebben voor de haatdragers.

Zelden was de tijd zo rijp voor muzikanten om net als hun voorgangers in de jaren zestig en zeventig gebruik te maken van hun podium om het onrecht te bestrijden. Helaas houden de meesten artiesten zich op de vlakte; bang als ze zijn om hun carrière schade te berokkenen. Ezra Furman heeft het blad voor zijn mond verwijderd en al zijn gevoelens van angst, woede en verdriet in een song van een kleine 3 minuten gepropt. Een urgenter nummer dan Driving Down in L.A. zul je deze herfst niet snel horen, een beter nummer ook niet.

Isaac Gracie – Silhouettes Of You

Sorry uitverkocht, dat hoorden veel mensen, die na het concert van Isaac Gracie op Into The Great Wide Open de Concerto-winkel opzochten om plaatwerk te kopen van hun nieuwe held.

Dat Isaac Gracie een boeiende artiest is wist de organisatie, die hem boekte, maar dat zijn optreden zo zou aanslaan -misschien is inslaan een beter woord- kwam toch wel als een verrassing. We willen niet al te hard op onze borst kloppen, maar wel even kwijt dat we in december 2015 zijn begonnen met het draaien van de begaafde Brit. Last Words was het nummer dat ons over de streep trok, zijn debuutsingle.

Isaac Gracie is een droefzanger, maker van introverte ballads, die sterk in waarde stijgen door zijn gepassioneerde uitvoering. Op zijn eerste opnamen begeleidde Gracie zichzelf op gitaar en besteedde hij niet veel aandacht aan de productie, het ging hem vooral om de intentie. Maar op zijn laatste paar releases illustreert de singer-songwriter zijn doorleefde songs met meerdere instrumenten, gearrangeerde achtergrondzang en productietechnieken. Het levert niet alleen betere platen op, maar ook een groter publiek, mensen vooral die hun zangers graag muzikaal en authentiek hebben, zoals fans van Jeff B, Fink e.a.

LIVEDATA 12/10 Forest National (Angus & Julia Stone support) 15/10 AFAS Live (Angus & Julia Stone Support), Amsterdam

She Drew The Gun – Sweet Harmony

Als She Drew The Gun doorbreekt met een cover dan moet dat maar, want de band van Louisa Roach verdient ieders aandacht. Sweet Harmony is een 90’s pillenpopclassic van The Beloved. Zoals het hoort speelt She Drew The Gun het nummer niet klakkeloos na, maar geeft de band er een eigen draai aan. Die draai is muzikaal licht psychedelisch en tekstueel flink poëtisch.

She Drew The Gun –dat in de huidige opstelling actief is sinds 2013- kreeg vorig jaar een belangrijk kontje van de Britse pers toen ze werden geselecteerd voor een optreden op de John Peel Stage op Glastonbury. Sindsdien zit de band in een stroomversnelling, die nog eens extra is aangewakkerd door debuutalbum Memories Of Another Future. Aan de opvolger van die plaat wordt nu hard gewerkt.

De Sweet Harmony-cover staat er overigens los van. She Drew The Gun nam het nummer op voor het 25-jarig jubileum van de studio waar ze werken. Gelukkig staat de song nu online zodat iedereen  kan meegenieten, en zo kennis kan maken met een band die wij in staat achten tot grote daden.

MOOON – Surfin’ With You

De surfrock sluimert al een paar jaar in de Nederlandse indie-scene maar begint nu toch echt naar boven te borrelen. Surf Aid Kit boert heel aardig, net als Mexican Surf en nu schaart het Brabantse MOOON zich ook onder de surfvlag met nieuwe single Surfin’ With You.

De oorspronkelijk Amerikaanse surfgolf van begin jaren zestig kende twee afdelingen, de vocal surf van o.a. The Beach Boys en de instrumentale surf van o.a. Dick Dale. Het is die laatste die ‘onze’ jongens op ideeën heeft gebracht. MOOON legt ook een logisch verband tussen Dick Dales vibrerende gitaarsound en de iets latere garagerock van bands als The Seeds en The Sonics. Behalve los verkrijgbaar is Surfin’ With You ook te vinden op de eerste EP van MOOON.

LIVEDATA 13/10 Stoomhuisje/Effenaar, Eindhoven (releaseshow) 14/10 V11/Rotown, Rotterdam 21/10 Gebr. Nobel, Leiden 28/10 OJC Niks, Horst

Julia Jacklin – Cold Caller

Je moet ergens beginnen. Zo begon Julia Jacklin als meisje van 10 met het zingen van liedjes van Britney Spears. Ietsje ouder stapte over op het repertoire van Avril Lavigne en Evanescence. Naast zingen pikte ze ook de gitaar op. Iets was haar opvallend makkelijk viel. Net als liedjesschrijven.

In 2011 begon ze een band met een vriendin, maar het was solo en onder eigen naam dat ze in 2016 voor het eerst Australië verliet voor een wereldtournee. Haar eerste album leverde singlesuccessen op met Pool Party en Leadlight, twee sterke staaltjes van Julia’s lekker lijzige stijl van zingen, maar ook van haar pittige en gepassioneerde gitaarstijl en laconieke indiesongs, die qua stijl niet heel erg veel verwijderd zijn van landgenote Courtney Barnett. Met Cold Caller borduurt ze voort op dit patroon. Helaas is de nieuwe single geen voorbode van een tweede album, maar een geïnspireerd tussendoortje dat ze opnam tijdens een kraambezoek aan haar zus op Nieuw Zeeland.

Happy Camper – What Mattered Most

Happy Camper laat zich vertalen met iets als blije eikel. Achter die schijnbaar onnozele naam gaat een project schuil dat al drie memorabele albums heeft opgeleverd. De happiest camper is Job Roggeveen. Op zijn initiatief begon de boel te draaien in 2011 en op zijn lokroep gaf ook dit jaar weer een aantal collega’s gehoor, die je mag rekenen tot de crème de la crème van de Hollandse indie-scene.

Voor de eerste single van wat hopelijk een vierde album wordt, heeft Roggeveen de hulp ingeroepen van mr Moss, Marien Dorleijn en Tessa Douwstra van het onvolprezen Luwten. What Mattered Most is Happy Camper op zijn best, niet vernieuwend, maar met zijn vintage synthesizerriedel, funky gitaren en spannende opbouw heerlijk verfrissend. En je kunt er nog op dansen ook!

LIVEDATA 15/12 Hedon, Zwolle 23/12 Paradiso-Noord, Amsterdam

The Brahms – Sleep

Sleep, de nieuwe single van The Brahms mag dan een kleine stap zijn voor de mensheid, voor de band zelf is het een behoorlijke sprong voorwaarts. In het nieuwe nummer zijn de makers van Feels Like Home en Golden nog makkelijk te herkennen, maar wat je vooral hoort is een nieuw elan en een zelfvertrouwen van bijna onhollands proporties.

De voorloper van het eerste Brahms album is een urgente indietrack waarin werkelijk alles klopt, de gitaarsound, de stuwende drums, de song zelf en niet op de laatste plaats de gepassioneerde zang van David Westmijer. The Brahms koppelt ambitie aan ambacht, talent aan aspiratie en gaat daar dus heel ver meekomen.

Gengahr – Carrion

Gengahr is terug voor de tweede ronde. De Britse band deelde een rake eerste klap uit met debuutalbum A Dream Outside, een plaat vol slimme, in falset gezongen liefdesliedjes met een twist en lekker veel gitaren. Singles als She’s A Witch en Heroine horen inmiddels tot de Pinguin canon.

Op de eerste single van het nieuwe album, Carrion zet de band deze lijn voort en doet er een schepje er boven op. Het geluid is voller en harder en de productie ambitieuzer. Met zijn breed waaierende gitaren en compacte samenzang klinkt het up tempo Carrion bijna symfonisch. Een indie E.L.O!

Dat belooft dus veel goeds voor het nieuwe album van Gengahr (dat inderdaad is vernoemd naar een Pokémon). Veel is er is nog niet bekend over album twee van Felix, John, Huge en Danny, maar de kans dat de plaat nog dit jaar zal verschijnen is klein. Iets om ons op te verheugen voor 2018 dus.

YUNGBLUD – I Love You Will You Marry Me

De Britse indie-scene kan wel wat YUNGBLUD gebruiken zal Dominic Harrison hebben gedacht toen hij op zoek was naar een naam voor zijn muzikale avontuur.  YUNGBLUD stelde zich voor met de single King Charles en heeft nu net een opvolger wereldkundig gemaakt, het opzwepende I Love You Will You Marry Me.

YUNGBLUD recyclet The Clash, Arctic Monkeys, The Specials en andere Britse smaakmakers en voegt daar zijn eigen onstuimige energie aan toe. De 19-jarige rocker heeft het herrie maken niet van een vreemde. Hij is in feite derde generatie muzikant. Zijn opa(!) zat in het legendarische T-Rex en zijn vader dealt in vintage gitaren. Het verhaal van de appel en de boom dus.

Ook live spelen zit de debutant in het bloed. Wie hem zag beesten op Metropolis, Lowlands of twee weken geleden nog in de Melkweg zal dat beamen. YUNGBLUD is er dus zeker een uit de categorie, ‘bands to watch’.