Author: Flip van der Enden

De nieuwste traktatie uit de trommel van de Herman Brood Academie heet Palmsy. De band is nog maar twee singles oud, maar is nu al gesignaleerd door binnen en buitenlandse blogs. Een ander teken van potentie is het feit dat Palmsy de finale heeft bereikt van de Rob Acda Award in Haarlem. Het Amerikaanse blog Obscure Sound beschrijft You’re Too Cool For Me als ‘jangly indie pop and the breezy energy of pop punk”. En zo is het. Wij zouden daar alleen nog de woorden muzikaal en vernuftig aan toe willen voegen. Wat er in het water zit van de HBA weten we niet, maar het werkt wel. Net als schoolgenoten, Echo Movis en Radio Eliza zou Palmsy een opheffingsverbod moeten krijgen dat 10 jaar of 5 albums geldig is. Daarna zien we wel verder.

King Gizzard & The Lizard Wizard lijkt bezig het record van The Beatles te breken. The Fab Four had een gemiddelde van zo’n 30 songs per jaar. Zo productief is het Australische collectief nog niet, maar daar wordt aan gewerkt. Album 1 verscheen in 2012, album 8 is binnenkort een feit. Nonagon Infinity is de titel van de plaat waar Gamma Knife op zal komen te staan. Na een experimentele fase, een album met vrijwel alleen maar songs korter dan 3 minuten en een album waarop alle tracks 10 minuut 10 waren, lijken op het nieuwe album de songlengtes weer afhankelijk van de ontwikkeling van de compositie. Gamma Knife is King Gizzard & The Lizard Wizard op zijn best, een bluesy, riff rijke up tempo compositie voor drie gitaren, twee drummers, een hyperactieve mondharmonica speler en gedubbelde leadzang. De band kennende zal het nieuwe album vrij snel uitkomen en volgt er dit later jaar nog een, misschien wel twee.

Sunflower Bean is een neo new waverig trio uit Brooklyn met aan het roer bassiste-zangeres Julia Cummings. De band debuteerde vorig jaar met een halve langspeler, die nu wordt opgevolgd met een volwaardig album dat Human Ceremony is gedoopt. Mocht je willen weten wat voor vlees er in die kuip zit, hoef je alleen maar naar de single te luisteren. Easier Said dekt de lading volledig met zijn waaierende Cure gitaren en hoge, semi naïeve meidenzang, die herinneringen oproept aan The Sundays (Here’s Where the Story Ends). Sunflower Bean bestaat uit drie jonge muziekfanaten, de boys zijn 20, Julia nog maar 19. Ze vonden elkaar in hun liefde voor gitaarmuziek, een genre dat in het door hip hop en EDM gedomineerde New York niet zo populair is. De smaak van het trio is eclectisch te noemen, Julia is Beach Boys fan en heeft een T-Rex tattoo, drummer Jacob Faber heeft zijn saxofoon ingeruild voor een drumkit, omdat hij meer voldoening putte uit het mee trommelen met Nirvana dan het blazen van toonladders, Bassist Nick Kivlin is van de zware gitaren. Niet ter discussie staat de gedeelde waardering voor bands als Led Zeppelin, Pink Floyd en The Velvet Underground. Ondanks hun prille leeftijd heeft Sunflower Bean alle impressies weten om te vormen tot een  sound, die helemaal van hen is en van niemand anders.

DeWolff boft. De band heeft helemaal geen airplay nodig om volle zalen te trekken, in binnen en buitenland. De volkeren stromen toe puur op basis van de live-reputatie van het trio. Het is maar weinig bands gegeven om min of meer onafhankelijk van de media een eigen gang te kunnen gaan. Toevallig of niet hebben we hier in Nederland een paar van die bands, Birth of Joy en My Baby zijn ook groot gegroeid in het live-circuit. Dat wil niet zeggen dat een band als De Wolff geen airplay verdiend of ambieert. Een song als Love Dimension kunnen we er goed bij hebben hoor. Behalve beesten op de bühne zijn de drie wolven ook puristen en propagandisten. Het purisme uit zich in het analoog opnemen van hun muziek op tape met vintage apparatuur en instrumenten. De propaganda is voor Amerikaanse rootsrock uit de periode 1968 -1975 en dan met name uit de zuidelijke staten van de V.S. Begin met ze over het legendarische Capricorn label en ze laten je pas gaan als je weet hoe de drummer van Cowboy heet of als het bier op is. We kunnen DeWolff dan ook geen groter compliment maken dan door te zeggen dat als Love Dimension op het eerste album van Wet Willie had gestaan het een van de beste nummers van die plaat zou zijn  geweest.

The Last Shadow Puppets komen niet met één maar met twee opvolgers van Bad Habit. De een heet Everything You’ve Come To Expect ( het titelnummer van het nieuwe album) en de ander Aviation. De eerste is een prachtig klinkende kabbelaar, de tweede een bescheiden meesterwerk met de potentie van een evergreen, de tijd zal het uitwijzen. Beide songs gaan vergezeld van een video die tezamen een sfeervol maar vrij vaag verhaal vertellen met acterende rollen voor Alex Turner en Miles Kane.

Net als bij het debuutalbum van The Last Shadow Puppets is het klankspectrum geïnspireerd door de orkestrale pop van de jaren zestig. Het accent van de songs op het aanstaande album lijkt verschoven richting soundtrack, spannende filmmuziek van componisten als John Barry. Aviation zou een productie geweest kunnen zijn van de late great George Martin. Het was echter James Ford die de regie had in de Malibu studio van Rick Rubin waar het nieuwe album is opgenomen. Ford kennen we van zijn productiewerk voor o.a. Arctic Monkeys, Haim en Foals. Het Everything You’ve Come To Expect album (1 april) is deel 2 van een beoogde trilogie. Op de hoes staat een foto van een dansende Tina Turner uit 1969.

o.

Er zijn van die songs, je hoeft er maar een te schrijven en je zit de rest van je leven op rozen. Chris Isaak stelde zijn toekomst veilig met Wicked Game. Hij heeft nog veel meer prachtsongs, maar Wicked Game is cultureel erfgoed geworden en blijft opduiken in films op tv en in coverversies. James Vincent McMorrow nam een jaar of vier geleden een oprechte en zeer indringende versie op tijdens een concert in de St Canice Cathedral in Kilkeny (Ierland). De cover viel goed bij de fans en toevallige passanten. Zo goed dat McMorrow’s Wicked Games begin dit jaar al honderd duizenden views op Youtube had. Dat zijn er nu miljoenen. Wat is er gebeurd? Vorige week verscheen er een trailer van het nieuwe seizoen van Game Of Thrones met Wicked Game door James Vincent McMorrow als ondergrondmuziek. Bingo! Nogal onverwacht heeft James Vincent McMorrow een nieuwe hit te pakken en kan Chris Isaak een nieuwe vleugel aan zijn stulp in L.A. bouwen.

Is het blues? Is het rock? Is het country? Het antwoord op deze vragen luidt ja, Shakey Graves is het allemaal. Americana is de eigentijdse term voor in traditie gedrenkte muziek, zoals beoefend door Shakey Graves uit Austin, Texas. Shakey Graves is min of meer het alias van Alejandro Rose-Garcia, die dan weer solo dan weer met een combo optreedt. Die optredens zijn vaak spectaculair en altijd innemend. Het is dan ook met gepaste trots dat we Skakey Graves mogen begroeten op 30 april. De band staat namelijk op ons feest in Paradiso die avond. De 28 jarige Rose-Garcia heeft sinds 2011 een miljoenenpubliek weten op te bouwen, niet alleen thuis in Texas, waar hij door de burgemeester van Austin geëerd werd met een jaarlijkse Shakey Graves dag, maar tot in onze contreien toe. Shakey Graves heeft drie albums uit, waarvan de laatste, And The War Came de beste en succesvolste is. Van dat album hebben wij Dearly Departed (een duet met Esmé Patterson) opgepikt zodat je een indruk krijgt van wat voor moois je te wachten staat op Pinguins in Paradiso III.

Ceasar is niet meer, lang leve Roald van Oosten! Roald verbrak eind vorig jaar een stilte die wat ons betreft veel te lang geduurd heeft. Het is niet zo dat hij helemaal niks heeft gedaan tussen de laatste Ceasar (2006) en nu. Roald heeft muziek gemaakt voor theater, film en reclame, maar dat was in opdracht van derden. Zichzelf de taak opleggen om zijn loopbaan als populair musicus te vervolgen heeft hij dus lang niet gedaan. Maar op het moment dat je dit leest kan je online gaan om zijn debuutalbum als solist te streamen en/of te downloaden of naar de winkel snellen om het vinyl te kopen. Het Oh Dark Hundred album bevat een schat aan sfeervolle songs, die niet zozeer lijken op, maar wel regelmatig doen denken aan Radiohead. Snug is een sterke single met een heldere melodie door de auteur gezongen met zijn karakteristieke hese maar hoge stem in een arrangement van zachte gitaren, bescheiden keyboards met als kers op de taart een spooky theremin.

Supergroep nummer zoveel. We zijn de tel kwijt. Net als in de jaren zeventig zien steeds meer bandleden hun kans schoon om buitenbandse activiteiten te ontwikkelen, veelal samen met collega’s. Innerspace Orchestra is de naam van een nieuwe samenwerkingsverbond tussen Tom Furse van The Horrors, Cathy Lucas van Fanfarlo en Rose Elinor Dougall uit het Mark Ronson kamp.

De eerste single van het trio (met sitar solo!) is een cover van een song uit 1969 van prog-rock band Manfred Mann Chapter 3. Hippie shit dus, maar met zijn dansbare beat en batterijen synthesizers alles behalve retro. Of het bij dit ene liedje blijft of dat er meer van Innerspace Orchestra in het verschiet ligt is vooralsnog onduidelijk. Laten we het hopen en moed putten uit het feit dat het supertrio spreekt over debuutsingle, dat suggereert dat er meer volgt.