Author: Flip van der Enden

Prog-rock, sympho hoe je het beestje ook wil noemen, Mew maakt een moderne variant op het genre dat in de jaren zeventig zijn gouden eeuw beleefde met bands als King Crimson en Genesis. Het woord retro lijkt op zijn plaats, ware het niet dat het Deense Mew met Satellites bewijst dat het genre alles behalve oud en sleets is. Door de ambitieuze opbouw van de songs, het gebruik van vier lettergrepige woorden die eindigen op ‘ion’ maar vooral door het hoge timbre van de stem van Jona Bjerre doet Satellites sterk aan de band Yes denken van voor Owner Of A Lonely Heart. Mew draait al een tijdje mee. De band had internationaal succes met ongrijpbare muziek, die hen links van Radiohead plaatste en rechts van Sigur Ros. Het voorlaatste album van Mew is alweer zes jaar oud. Dat er na zo’n tijd toch weer nieuw werk verschijnt, mag een verrassing heten. De nieuwe plaat, + – werd geproduceerd door Michael Beinhorn, een studioveteraan die eerder met zware jongens als Soundgarden, Red Hot Chili Peppers en Korn werkte.

De derde ronde. Vier jaar geleden verscheen het eerste album van Unknown Mortal Orchestra, de band van Ruban Nielson, die zijn heimat in Nieuw Zeeland verruilde voor een appartementje in Porland, Oregon om van daar uit de wereld aan zijn voeten te krijgen. Dat lukte niet met zijn debuutalbum. Met album II kwam de band al een stuk verder, nummers als So Good At Being In Trouble en Swim And Sleep horen tot het beste wat er in de jaren 10 is uitgekomen. En nu is het begin er van het derde offensief van Unknown Mortal Orchestra. Multi Love laat niet zozeer een verandering horen van het bekende bandgeluid, maar wel verbetering en een verfijning. Het gelijknamige album volgt op 25 mei, toevallig of niet staat, die dag staat Unknown Mortal Orchestra in het Amsterdamse Bitterzoet.

Het intro van de nieuwe single van Swim Deep vertoont meer dan toevallige overeenkomsten met het begin van Burning Down The House van Talking Heads. Wat begint als ode aan de nerveuze dansrock van de band van David Byrne mondt uit in een volvette productie vol met EDM elementen, waarin je slechts met moeite de verlegen synthipopband herkent, die anderhalf jaar geleden debuteerde met liedjes als She Changes The Weather en Honey. Wat is er gebeurd met de band uit Birmingham? Nieuwe drugs, andere producer, deal met de duivel? Niets van dit al. Constant optreden heeft de band goed gedaan en duidelijk zelfvertrouwen gegeven, voeg daar flair, plezier en een neus voor wat werkt aan toe en je kent het geheim van Swim Deep. Album nummer twee van Swim Deep wordt dus geen pas op de plaats maar een flinke sprong voorwaarts.

The Menzigers kennen we als een nogal strenge band in de Amerikaanse punktraditie. Het was dan ook geen toeval dat het kwartet uit Pennsylvania het hof gemaakt werd door het Epitaph label van Bad Religion zanger Brett Gurewitz. Tot nu toe verschenen er twee langspelers van the Menzingers op Epitaph, waarvan de laatste het helaas wat minder deed dan de eerste. Helaas want er is genoeg te bleven op de plaat, zeker met de nummers die breken met of variëren op het punkthema. Zoals Where Your Heartache Exists, een solide song in de traditie van Amerikaanse blue collar/heartland rockers als Tom Petty en Bob Seeger.

Wie dacht dat Seasick Steve (74) gas zou terug nemen en genieten van zijn recentelijk verdiende lauweren rekent buiten de baard. Steve laat zijn zelfgemaakte gitaren ronken als een nest Harley’s en de sfeer van Summertime Boy is, net als het tempo van de song up. ‘Seasick’ Steve Wold was al dik in de 60 toen hij doorbrak. De big bang was een optreden bij Jools Holland. Steve geniet duidelijk van zijn succes en is voorlopig niet van plan om te stoppen. Niet alleen muzikaal steekt hij in topvorm, ook fysiek is Steve zo fit als een viool, zoals je kunt zien in de clip van Summertime Boy, waarin senior de golven trotseert met zijn surfboard. Op 13 maart volgt het nieuwe album, Sonic Soul Surfer en gaat de oude meester weer op tournee, te beginnen in de UK met als support onze eigen My Baby.

Gang Of Four is zo’n band waarvan het historisch belang vele mate groter is dan het commerciële succes. De band uit Leeds is de oorspronkelijk post-punk band. Hun debuut, Entertainment (1979) hoort volgens Rolling Stone tot de 500 beste albums ooit gemaakt. Michael Stipe van REM noemt Gang Of Four een van zijn grootste invloeden. Zonder Gang Of Four geen Chili Peppers zweert Flea en Kurt heeft ooit gezegd dat Nirvana begon als een rip off van Gang Of Four. Kortom de band heeft krediet. De oorspronkelijke Gang is maar een jaar of zes actief geweest. In 1983 viel het doek. In 1987 kwam de eerste reünie, die duurde bij elkaar tien jaar. In 2004 was het opnieuw verzamelen geblazen, voor een derde ronde. Die heeft tot dusver nog niet veel meer opgeleverd dan het gebruikelijke respect van pers en collega’s. Maar daar lijkt verandering in te komen. Voor het derde album van de derde reïncarnatie van Gang Of Four heeft de band Alison Mosshart van The Kills en Dead Weather gevraagd om een aantal nummers te zingen. Noodgedwongen, want zanger van het eerste uur Jon King heeft zich teruggetrokken. Alison is de juiste vrouw op de juiste plek, want Broken Talk is een toptrack met, jawel hitpotentie. Behalve de female touch van Alison is er verder weinig veranderd aan de sound van Gang of Four. Hoeft ook niet want de band was zijn altijd tijd ver vooruit.

Op Time To Go Home klinkt Chastity Belt als de zoveelste sympathieke meidenpunkband totdat ze halverwege de versnelling een tandje hoger trekken en het nummer verandert van een lijzige ballad in een opwindend werkje met koortjes en surfgitaar. Chastity Belt komt uit Walla Walla, een middelgrote stad in de Amerikaanse staat Washington. Net als verwante bands als Hind (v/h Deer) en Girlpool compenseren de dames gebrek aan routine en chops met flair en enthousiasme. Time To Go Home loopt vooruit op een album dat voor 23 maart staat. In mei gaat Chastity Belt op tournee door de V.S. als voorprogramma van Courtney Barnett.

Blossoms is een verse band uit groot Manchester, Stockport om precies te zijn. De jonge honden klinken op Cut Me And I’ll Bleed als een kruising tussen Duran Duran en Arctic Monkeys. Nogal Brits dus. De Engelse pers deelt Blossoms in bij de neo-psychedlica, maar noemt naast The Doors ook Abba als invloed. Dat geeft zowel een indruk van de breedte van de band als de toegankelijkheid van hun liedjes. Cut Me klinkt als een song die je al lang kent, ware het niet dat de energie en de productie van deze tijd zijn. Blossoms is nog zo pril dat de band nog maar drie singles uit heeft. Misschien geen meesterwerkjes, maar wel tracks waar de potentie van afspat. Geef Blossoms de tijd en er kan iets heel moois uitgroeien.

Hipper dan Father John Misty hebben we ze op dit moment niet. Het tweede album van de voormalige drummer van Fleet Foxes wordt door de pers ontvangen als ware het de wederopstanding van …..vul zelf maar in. Nu nemen we dit soort unanieme lof meestal met een korreltje zout, het zou de eerste keer niet zijn dat de pers zich vergaloppeerd, maar dat mister Misty een mooie plaat heeft afgeleverd zullen we zeker niet ontkennen. Veel klassieke poplaten zijn het resultaat van een stuk gelopen relatie met alle berouw en verdriet die dat met zich mee brengt. I Love You Honeybear daarentegen is de vrucht van geluk, van de vondst van ware liefde. Daar ging een depressie aan vooraf, wat de vreugde nog eens extra groot maakt. Joshua Tillman -zoals de father heet buiten artiestenuren om- schrijft zeer scherpe teksten, die verpakt hij in toegankelijke muziek. Eerder draaiden we al Bored In The U.S.A. van het nieuwe album, een ballad die wat melodie betreft niet had misstaan op een album van Billy Joel, maar qua tekst doet denken aan een andere uiterst muzikale cynicus, Randy Newman. Chateau Lobby #4 heeft wel iets weg van een John Denver song, een vergelijking die je vergeet zodra de tekst binnenkomt.