Author: Flip van der Enden

Als Alamo Race Track net zo populair zou zijn bij het publiek als bij de pers en de collega’s dan zou de band makkelijk de Ziggodome uitverkopen. Helaas is de realiteit ietsje anders, het grote publiek kent de Amsterdamse band van de internationale hit Black Cat John Brown en van weinig anders. Deels heeft de band dat aan zichzelf te danken. De stiltes tussen hun albums zijn nogal lang. Het meest recente album van Alamo Race Track stamt uit 2011, die daar voor uit 2006 en het debuut uit 2003. Deze lange adempauzes zijn misschien slecht voor de continuïteit van de carrière, maar hebben geen invloed op de muziek. Waarschijnlijk in tegendeel. De band rond zanger-gitarist Ralph Mulder zoekt het in kwaliteit boven kwantiteit. Young Spruce And Wires is een hoogwaardige op Americana leest geschoolde, broeierige rocksong, die zijn diepgang en emotionele gelaagdheid pas na een paar draaibeurten prijsgeeft. Het nieuwe album van Alamo Race Track gaat Hawks heten en komt op 23 maart tot ons.

Lucas Hamming is fan van alles wat Brits is en muzikaal. Met name modfather Paul Weller is heilig in de oren van de rocker uit Blaricum en ook Arctic Monkeys en Oasis staan bij hem in hoog in het vaandel. Dat verklaart het typische Britpop karakter van Wood For The Trees, de opvolger van de hit Mojo Mischief. En het verklaart waarom Britpop fanaat Phil Tilly, ex Moke tot het Hamming kamp is toegetreden als manager. Van Lucas, die in de finale stond van ‘de beste singer-songwriter van Nederland’, de Mooie Noten competitie won in Amsterdam en het tot ‘Serious Talent’ schopte bij 3FM verschijnt in maart een EP met de veelbelovende titel The Perv In Perfection.

De muziek die Cosmo Sheldrake maakt is net zo bijzonder als zijn naam. Cosmo is een 25 jarige Brit die brood en beleg verdient als componist van filmmuziek en muziek voor toneel. Dat verklaart wellicht de bijna Disney-achtige vertelkwaliteiten van zijn solo werk. Zijn songs zijn rijk geïllustreerd met koortjes, exotische percussie en diverse snaarinstrumenten. Tardigrade Song bijvoorbeeld klinkt als een psychedelisch zeemanslied. Sheldrake heeft tot nu toe alleen nog maar losse tracks uitgebracht, die je kunt beluisteren op Soundcloud. Nog even over Tardigrade, dat is een microscopisch klein diertje, dat in het Nederlands beerdiertje of waterbeer wordt genoemd. Ze komen overal ter wereld voor in vochtige omgevingen. Ondanks hun geringe formaat 0,1 tot 1.5 millimeter is het beerdiertje een van de sterkste wezens op aarde. Ze kunnen kokend water overleven, langdurige droogtes en extreme koude. Zo weer iets geleerd.

Florence heeft twee nummers van haar nieuwe album vrijgegeven, het vrijwel geheel instrumentale titelnummer How Blue, How Big How Beautiful en de officiële nieuwe single What Kind Of Man. De eerste staat alleen Youtube de tweede is overal te koop. De roodharige zangeres wordt niet zonder reden Lungs genoemd, ze heeft een ongelofelijk volume. Nu wordt hard zingen vaak verward met goed zingen, maar Florence Welch kan het allemaal van belten tot fluisteren. Ze had met haar twee vorige albums zoveel succes dat we vreesden haar kwijt te zijn aan de mainstream. What Kind Of Man geeft niet de indruk dat Flo veel concessies heeft gedaan om van Paradiso naar Ziggo Dome te verkassen, de gitaren klinken ongepolijst, de zang van Lungs bij vlagen bezeten en een schare schelle blazers zorgen er voor dat Sky Radio deze ronde overslaat.

Indie, garage, psychedelisch, Palma Violets is het allemaal en meer. Het kwartet uit Londen debuteerde twee jaar geleden met een ongepolijste rockplaat, die de band zelfs een nominatie opleverde voor de befaamde Sound Of Poll 2013 van de BBC (Haim won). Hoe goed het album ook viel, het was via concerten dat de band het publiek opbouwde dat nu halsreikend uitkijkt naar het nieuwe album. Nog even geduld, de opvolger van 180 gaat Danger In The Club heten en pas 5 mei verschijnen. Het wachten wordt ietwat verzacht door de release van het titelnummer op single. Danger is een bijna ballad met zware gitaren, nonchalante leadzang en een refrein waarin 40 jaar Britse punk en pub traditie doorklinkt.

Altijd leuk dat er in een band, die je eigenlijk al een beetje had afgeschreven nog leven blijft te zitten. Anders gezegd de nieuwe single van K’s Choice is ouderwets goed om niet te zeggen geweldig. Private Revolution -geen cover van het gelijknamige nummer van World Party- is een up tempo gitaar zwangere rocksong met een speelduur van net twee minuten duurt. Het motto zal ‘leave them wanting for more’ geweest zijn. Dat is dus gelukt. De track staat op de langspeler The Phantom Cowboy, volgens Sara en Gert de ‘heaviest’ die ze ooit hebben gemaakt. Dat is overigens niet verwonderlijks als je weet dat de man achter de knoppen ijzervreter Alain Johannes was, producer van o.a. QOTSA en Foo Fighters.

Nieuwe muziek van Sufjan Stevens is altijd een gebeurtenis van de eerste orde. Zeker als we er vijf jaar op hebben moeten wachten. No Shade In The Shadow Of The Cross gaat vooraf aan de release van het nieuwe album van het muzikale wonder uit Detroit. Sufjan Stevens is een bijzonder kind en dat is het. Behalve muzikaal hoogbegaafd is hij ook een devoot christen, een thema dat een steeds prominentere rol in neemt in zijn werk. Ergo de titel van de nieuwe single. Zo orthodox als Stevens is in zijn religieuze beleving, zo progressief om niet te zeggen apocrief is hij als componist en muzikant. Zijn muziek is om het met een duur woord te zeggen idiosyncratisch, niemand klinkt als Sufjan Stevens behalve Sufjan Stevens en hoe hij klinkt verschilt per release. No Shade In The Shadow Of The Cross wordt gedragen door de stem van de maker, die zich zelf begeleid om akoestische gitaar en mondt uit in een groot koor van overgedubte vocalen. Het bijbehorende album is Carrie & Lowell gedoopt en wordt op 31 maart verwacht.