Author: Flip van der Enden

Toro Y Moi is de artiestennaam van het Amerikaanse multitalent Chaz Bundick. Als Toro Y Moi bracht hij vijf jaar geleden zijn eerste album uit, een plaat die hem in het kamp van de chill wavers plaatste. Dat was toen, nu maakt Toro vrij toegankelijke popmuziek, die echter wel een paar graadjes slimmer is dan het gros van het hedendaagse muziekaanbod. Toro Y Moi is een meester van de verkeerde been tactiek, net als je denkt dat je het wel weet, komt er een rare solo, een ongebruikelijk tempowisseling of een branchevreemd instrument. Empty Nesters is voor Toro’s doen een vrij conventionele compositie, dansbaar maar minder dance dan de voorgangers met als toefje op de taart een prachtige retrogitaarsolo. Het bijbehorende album, nummer vijf in evenzovele jaren volgt binnenkort. Rond de release komt Toro Y Moi ook spelen, op 1 april in de oude zaal van de Melkweg.

Optreden doet Blur nog regelmatig, maar van nieuwe muziek opnemen kwam het maar niet. Waarschijnlijk omdat Damon Albarn het veel te druk had met al zijn projecten.  De behoeft een nieuwe nummers echter werd zo sterk dat er 12 jaar na de laatste release toch weer een album komt met verse songs uit de kokers van Coxon en Albarn. Go Out is een geslaagde comeback single, een averechts nummer, best wel funky met zware gitaren en die Britser dan Britse tongval van mr Albarn. De nieuwe langspeler van Blur is tot de Magic Whip gedoopt en zal medio april verschijnen. Wat zou het leuk zijn als Blur deze zomer te zien zal zijn op een van onze festivals waar de muziek nog wel centraal staat. In het thuisland doet Blur op 20 juni eventjes Hyde Park aan.

Het is een trucje wat Public Broadcasting Service doet, historische ‘spoken word’ opnamen presenteren op een moderne beat, maar het is een sterk trucje en eentje dat nog wel even meekan. Dook PBS voor hun debuutalbum in het tweede wereldoorlog archief van BBC Radio, op hun nieuwe album staat de ruimterace tussen de VS en de USSR centraal. The Race For Space is een thema dat prima past bij de de retro-futuristische stijl van het Britse duo. In maart begint PBS aan een uitgebreide wereld tournee met in juni een aantal tussenlandingen in NL, de 9e in de Sugar Factory, de 10e in de Effenaar, de 11e in Hedon en de 18e in Vera. Maar de beste plek om Public Service Broadcasting live te zien is natuurlijk Houston, Texas waar het duo op 17 maart zal neerstrijken op weg naar SXSW in Austin.

Het Zesde Metaal, de naam klinkt als de titel van een SF film is een band uit West Vlaanderen geformeerd rond Wannes Capelle. Wannes zingt in zijn moerstaal, een voor ons noorderlingen vrij onverstaanbaar dialect. Maar in plaats van een handicap is dat juist een pré, want Capelles’ zuidelijke tongval is vloeiender en muzikaler dan het noord Nederlands en al kan je misschien niet alles letterlijk volgen, de emoties komen prima binnen. Gie, Den Otto en Ik komt van het derde album van Het Zesde Metaal, Nie Voer Kinders, dat de band opnam onder toeziend oog(oor?) van producer Jo Francken (Triggerfinger/Admiral Freebee).

Nieuw, Nederlands en meer dan veelbelovend is Echo Movis een club jonge, rockers uit de omgeving van Soest en Baarn. De namen van die dorpen kom je opvallend vaak tegen de laatste tijd, want ook Jett Rebel, IX en Aestrid komen uit het bosrijke deel van de provincie Utrecht. Echo Movis heeft vorig jaar veel vrienden gemaakt met hun Popronde optredens en viel op in de strijd om de Grote Prijs van NL. De vijf muzikanten met Adura Sulaiman als vocaal en visueel middelpunt debuteren met de single Mehico, een track met zware gitaren en zonnige koortjes en hypnotiserende keyboards. Producer van deze sterke eerste klap is JJJ Sielcken, wiens naam je inmiddels zou moeten kennen, want behalve gitarist van Aestrid ook producer van o.a. Jett Rebel, IX, Lucas Hamming en Herman van Veen.

Busy Earning is een evergreen. Wat er verder ook met Jungle gaat gebeuren, Busy Earning zal gedraaid worden zolang de mensheid naar muziek luistert. De popwereld en dan met name de dansafdeling telt talloze eendagsvliegen en niemand zou verbaasd zijn geweest als de electro soulband uit Londen weer net zo snel onder de horizon zou zijn gezakt als ze was opgekomen. Maar toen kwam Time en nu is er Julia en kunnen we gerust zeggen dat het gevaar dat Jungle de geschiedenis in zou gaan als one hit wonder definitief is geweken. De Britten maken dus dance, maar geen anonieme pillenpop en ook geen behaagzieke radiodisco, maar fantasievolle tracks met invloeden zo uiteenlopend als Ennio Morricone, Prince en The xx. En wat ze op plaat doen, kunnen ze ook prima live.

De nieuwe single van Jacco Gardner, s’ Neerlands belangrijkste exporteur van psychedelica kan er goed bij. Liet de Gardner zich voor zijn debuutalbum, Clear The Air inspireren door Syd Barrett en zijn tijdgenoten, Hypnophobia heeft als inspiratiebron de zogenaamde library music uit de jaren zeventig. Muziekuitgeverijen produceerden toen albums vol romantische, spannende, enge, boze etc muziek voor gebruik in film en op tv. De componisten bleven veelal anoniem, hun werk was puur functioneel en mocht niet afleiden van de beelden. Achteraf is veel van die library muziek langer houdbaar gebleken dan toen gedacht en ontdekt als inspiratiebron door eigentijdse muzikanten. Zoals Jacco dus.  Album nummer twee van de minstreel uit Hoorn ligt op 4 mei in de winkels.

In den beginne was er Kunek, een band uit Stillwater, Oklahoma die dacht de wereld te kunnen veroveren met instrumentale muziek. Niet dus, daarom wees de band een zanger aan en ging verder als Other Lives. Het eerste album kwam uit in 2009 en werd geproduceerd van de o.a. van REM bekende drummer Joey Waronker. In 2011 verscheen Tamer Animals, een album dat de band een heel eind in de goede richting bracht. Er volgden tours met o.a. Bon Iver en Radiohead en het titelnummer van het album en For 12 werden flinke indiehits. En nu ligt album 3 klaar om uitgebrachte worden. De plaat heet Rituals en wordt voorafgegaan door de single Reconfiguration, een atmosferische ballad, die precies doet wat hij moet doen interesse opwekken voor het album.