Author: Flip van der Enden

My Morning Jacket bestaan die nog? Ja dus. Het is alweer vier jaar geleden dat de band uit Jacksonville, Kentucky een levensteken gaf, een eeuwigheid in de pophistorie. My Morning Jacket is een band die net zo populair had kunnen zijn, had moeten zijn als The National of Arcade Fire. Om de een of andere reden heeft de club rond zanger Jim James nooit de grote sprong voorwaarts mogen maken. Wonderen zijn de popwereld niet uit, maar de tijd dat bands met hun 7e (Steve Miller) of hun 11e (Fleetwood Mac) album wereldwijde faam vergaarden ligt ver achterons. Helaas is kwaliteit nooit een garantie geweest voor succes, want kwaliteit is wat MMJ altijd heeft geboden en nog steeds doet. Luister maar naar de nieuwe single Big Decisions. Album 7, The Waterfall is in aantocht net als een nieuwe tour die My Morning Jacket – een van de beste live-bands ever- op 10/9 naar de Paradiso zal brengen.

Weekends van The Jacques is tegelijkertijd wat onbeholpen en zwaar overtuigend. Dat onbeholpene zal komen omdat de band nog maar een jaar bij elkaar is (en de vier leden bij elkaar opgeteld nog geen 63 jaar zijn). Dat overtuigende is het gevolg van een flinke dosis flair en typische Britse bravour. The Jacques komen uit Bristol, maar maken muziek die mijlen ver verwijderd is van de trip hopstijl waardoor die stad bekend staat. Dus geen vergelijkingen met Massive Attack of Portishead in de bio, maar wel met o.a. Libertines en Dirty Pretty Things. Een ander lichtend voorbeeld moeten The Ramones zijn want geheel in hun stijl heten de leden Jacques van achteren. De zangeres heet Oli, Oli Jacques dus.

The Bots (niet te verwarren met de Brabantse band) kregen we een jaar geleden in het vizier met de wat rafelige maar veel belovende single 5:17. Afro punk was het etiket dat we op het debuut van de band plakten, want The Bots is een zwarte band die rock speelt. Afro-Amerikaanse bands die geen r&b of aanverwanten spelen verzamelen zich tegenwoordig onder de vlag Afro-punk. Het debuutalbum van The Bots is nu uit en zeker de moeite waard. De band, duo eigenlijk gevormd door de broers Anaiah en Mikaiah Lei komt uit L.A. Grunge en punk zijn de hoofdbestanddelen van hun sound, maar de blues is nooit ver weg. Het Pink Palm album van The Bots is niet officieel uit in Nederland, maar online makkelijk te vinden en in de betere zaken ook te koop in fysieke vorm.

Shaking Godspeed – She’s Young

Rock met de R van Roll, dat is de specialiteit van Shaking Godspeed. Actief sinds 2009. Het trio uit Nijmegen en omstreken is van nature een live-band, maar inmiddels uitstekend in staat om hun energie en fantasie op de gevoelige schijf vast te leggen. Vier langspelers hebben Wout, Paul en Maarten nu op hun kerfstok. Het meest recente album heet Welcome Back Wolf, daarvan is She’s Young de nieuwste single.

Nu we een beetje uitgeluisterd raken op Sitting Up Your Crane staat de opvolger alweer in de startblokken. Zond is weer zo’n typisch Pond nummer, experimenteel en toegankelijk tegelijk, psychedelisch maar ook te volgen door nuchtere types. Voor wie nieuw is hier. Pond is een Australische band, gelieerd aan de huidige koningen van het psychedelische rock genre, Tame Impala. Pond heeft in de zes jaar van hun bestaan evenzoveel albums uitgebracht, de nieuwste heet Man, It Feels Like We’re In Space Again. Optreden doen ze ook, alleen voorlopig niet bij ons in de buurt. Helaas.

Als je wilt weten hoe succesvol Hozier op dit moment is, kan je naar de hitlijsten kijken, maar ook naar zijn nieuwe clip. Daarin heeft Natalie Dormer een glansrol. Natalie speelt Margaery Tyrell in Game Of Thrones en Cressida in The Hunger Game films. Veel succesvoller dan dat kan je als actrice moeilijk worden (tenzij je de hoofdrol hebt natuurlijk). Kortom iemand als Miss Dormer heeft het voor het uitkiezen en het feit dat ze voor een Ierse bard gaat waar een jaar geleden alleen nog maar de pinguin-luisteraars van hadden gehoord zegt dus wel wat. Mocht je nog twijfels hebben of Andrew Hozier-Byrne meer noten op zijn zang heeft dan Take Me To Church, check dan Someone New.

De verwachtingen zijn hoog gespannen, afgelopen jaar heeft Wolf Alice een aantal tracks uitgebracht, die zowel in kwaliteit als succes een stijgende lijn vertoonden met als voorlopig hoogtepunt Moaning Lisa Smile. Als de band die lijn kan voortzetten dan wordt hun debuutalbum een memorabele plaat, die ze ver zal kunnen brengen. Het begon allemaal twee jaar geleden toen Ellie Rowsell en haar drie muzikale vrienden in eigen beheer een eerste single uitbrachten. Niet veel mensen zullen in Fluffy de band herkennen die met Giant Peach hun officiële langspeeldebuut aankondigen. Was de debuutsingle en vriendelijke indie plaatje met folky inslag, Giant Peach is een stevig rockende track met meer actie in de looptijd van 4.35 dan alle vorige singles bij elkaar. Kortom na het horen van de nieuwe single van Wolf Alice zijn de verwachtingen nog hoger opgeschroefd.

De fans zijn verdeeld. De comments op YouTube zijn zowel kritisch als vol lof. Wat is er aan de hand? The Tallest Man On Earth is met Sagres een nieuwe weg ingeslagen. Net als zijn grote voorbeeld Bob Dylan is The Tallest Man van man met gitaar geëvolueerd naar man met band. Dylan ging meteen van akoestisch naar elektrisch, The Tallest Man houdt het nog even stekkerloos. Zijn nieuwe stijl is dan ook geen knieval voor de commercie, maar een logische artistieke ontwikkeling. Net als bij Dylan zullen de orthodoxen na een tijdje wel bijdraaien. Het nieuwe album van The Tallest Man On Earth gaat Dark Bird Is Home heten. De releasedatum is 12 mei. In NL is The Tallest Man On Earth vooralsnog alleen te zien op Best Kept Secret, waarschijnlijk met band.

The Cribs is typisch zo’n Britse band die ‘at home’ razend populair is, maar elders ‘not so much’. In ons land staat The Cribs vooral bekend als de band waar Johnny Marr een tijd in heeft gezeten. Het doel van Marr om met een andere band dan The Smiths te worden geassocieerd is nooit bereikt, net zo min dus als het doel van de band om met Marr de wereld te veroveren. The Cribs was en is nu weer een trio, bestaande uit de tweeling Gary en Ryan en hun jongere broer Ross Jarman. The Cribs beoefenen een stijl die tussen Britpop en (Amerikaanse) powerpop inzit. De teller staat nu op vijf albums met een zesde op komst. Veel bands hebben na een half dozijn albums wel het verzadigingspunt bereikt en bieden vooral meer van het zelfde. The Cribs niet. Burning For No klinkt gretig en zit vol energie. The Cribs hebben de hoop op een internationale doorbraak nog niet opgegeven, misschien moeten wij dat ook maar niet doen.