Author: Flip van der Enden

Son Little is Aaron Earl Livingston, een jonge Afro-Amerikaanse muzikant uit Philadelphia. Je kan hem kennen van The River, een in blues en gospel gewortelde song waarmee Livingston zich presenteerde als Afro-Amerikaanse neo-traditionalist. Net als o.a. Raury en Gary Clark Jr heeft Livingston ook belangstelling voor zwarte muziek van voor hip hop en r&b.  Anders dan bijv. in The River is het niet Livingston’s gitaar, maar zijn stem die Lay Down draagt. Op 16 oktober brengt Anti Records (Tom Waits/Nick Cave/Wilco) het eerste volwaardige album uit van Livingston, genoemd naar zijn alter ego, Son Little. Gebaseerd op eerder behaalde resultaten zou dat best wel eens een album kunnen zijn voor de jaarlijstjes.

Na het ruim 9 minuten durende, maar van begin tot eind boeiende Woman komt City & Colour nu met een tweede track van hun nieuwe album. Wasted Love is in vorm en lengte een stuk radiovriendelijker dan Woman, maar niet minder overtuigend. De aanjager van City & Colour is Dallas Green. De gitarist van de Canadese post-hardcore band Alexisonfire begon de band ooit als uitlaatklep voor zijn zachte, akoestische kant. Dat was in 2005. In de loop der jaren is City & Colour uitgegroeid tot Green’s hoofdband en tot een van Canada’s succesvolste indie-acts. Op 9 oktober verschijnt If I Should Go Before You, het (live-albums niet meegerekend) vijfde hoofdstuk in de City & Colour sage .

In mei bracht het alom gewaardeerde Burger Records het tweede album uit van de band Froth uit El Segundo, een stadje in Californië dat vereeuwigd is in de song I Left My Wallet In El Segundo van A Tribe Called Quest. Maar dit terzijde. In een rechtvaardige wereld was Froth door dat album, Bleak vrij beroemd geworden, zeker in kringen van surf/psych/dream/punk en garagerockliefhebbers, maar dat viel dus vies tegen. Geheel onbekend kan je Froth niet noemen, maar bemind dus ook niet. Maar wat niet is kan komen. Froth is nog vrij vers. De band bestaat pas sinds 2013, heeft in die beperkte tijd al  twee albums gemaakt waarvan de tweede makkelijk de beste is. Met een kwaliteitsmerk als Burger achter zich lijkt het daarom redelijk te veronderstellen dat we zo niet in deze ronde dan wel in een later stadium nog veel meer gaan horen van a band called Froth.

Britser dan Blossoms kan een band nauwelijks klinken. Er loopt een directe lijn van de eerste beat-boom in de vroege jaren zestig via de powerpop van de jaren zeventig de new wave van de 80’s via de Britpop van de jaren 90 tot nu, een periode waarin songs moeten concurreren met beats en gitaren met computers. Blossoms komt uit Stockport, een voorstad van Manchester. Sinds de oprichting in 2013 heeft Blossoms drie singles uitgebracht, nu gevolgd door een EP. De releases laten een vrij snelle ontwikkeling horen. Was de debuutsingle hoorbaar het werk van een beginnende band, Blown Rose staat als een huis. Dat voedt het vermoeden dat Manchester met Blossoms wederom een potentiële topband binnen de stadsmuren herbergt.

Succes heeft vaak een negatieve invloed op de muziek van een band. Meestal wordt het consolideren of vergroten van dat succes het doel en niet meer het maken van de mooist mogelijke muziek. Vlak ook de druk van een platenmaatschappij niet uit op het vers verworven melkkoeien. Labels willen meestal meer van het zelfde, vaak resulteert dat juist in minder van het zelfde. Deze inleiding leidt naar Half Moon Run, een band uit het Canadese Montreal die vorig jaar doorbrak met singles als Call Me In The Afternoon en Full Run. Tot onze niet geringe verbazing en vreugde klinkt Trust, de eerste track van het nieuwe album van Half Moon Run totaal anders dan de hits. Waar vorige singles integere, ambachtelijke en beleefde indierock songs waren, is Trust bijna brutaal met zijn dikke beat en galopperende synthesizers. Of deze experimenteerdrift en dit nieuwe zelfvertrouwen ook de andere songs voedden op Sun Leads Me On weten we pas in oktober wanneer het album uitkomt. Maar de eerste tekenen geven de burger goede moed.

Dankzij bands als Editors en Interpol is ook de millenniumgeneratie bekend met leven en werk van Ian Curtis. Op hun nieuwe single klinken Tom Smith en zijn band niet zozeer als exponenten van Joy Division en andere Britse 80’s post-punk bands, maar als navolgers van een van Curtis’ grote helden David Bowie en dan met name diens Berlijn trilogie. Analoge synths, een zachte discobeat en een authentieke galm on de stem van Smith. Muzikaal maakt Editors geen stappen op hun nieuwe single, maar als stijloefening en ode aan Sint David is Life Of Fear zeker geslaagd.

Warme klanken uit het koude Noorden. Teen Daze is de vlag waaronder Jameson (hij gebruikt alleen zijn voornaam) uit het Canadese Vancouver zijn muziek onder de mensen brengt. Dat doet hij sinds het begin van dit decennium. Jameson’s vroege werk was dansvloer georiënteerd en gegenereerd door samples en computers. Chillwave was de term voor zijn boeiende, maar ietwat afstandelijke muziek. Op zoek naar een warmer meer organisch geluid is Jameson terecht gekomen bij John Vanderslice, uitbater van een studio in San Francisco waar o.a. Spoon en Death Cab For Cutie hebben opgenomen. Het resulterende album, Morning World is nog maar nauwelijks herkenbaar als het werk van Teen Daze. Het album is een collectie warmbloedige analoge, barok-popsongs, die zoals in geval van Along klinken als een mash-up van Pink Floyd en Burt Bacharach. Muziek dus voor dromers en niet voor dansers. (nog geen clip)

Het heerst, er zijn steeds meer muzikanten die tussen de bedrijvigheid van hun eigen band door de (virtuele) studio betreden met een bevriende collega. James Hoare is van Veronica Falls en Jack Cooper van Mazes, twee aardige Britse middenmoot-bands. James en Jack veroorzaakten vorig jaar instemmende geluiden bij pers en publiek met hun debuut als Ultimate Painting. Eerder dan verwacht is er nu een tweede album van het gelegenheidsduo klaar voor consumptie. Ultimate Painting is echt een fan-project gemaakt voor en door liefhebbers van sixties getinte slackerfolk. Lou’s Velvets zijn een hoorbare invloed, maar ook Garcia’s Grateful Dead is bekend terrein. (I’ve Got The) Sanctioned Blues staat met 11 gelijk gestemde tracks op het vers verschenen Green Lanes album van Ultimate Painting, dat op 23 november te zien en te horen zal zijn in Rotown R’dam.