Author: Flip van der Enden

Marcus Mumford had al beloofd -of gedreigd afhankelijk van je instelling- dat hij de banjo aan de wilgen had gehangen en ingeplugd. En ja hoor elektrieke gitaren hebben de bovenhand op Believe. De nieuwe single van Mumford & Co heeft nog wel die typische M&S opbouw. De song eindigt in een climax en de meezingfactor is ook nog altijd vrij hoog. Verder doet Believe vooral aan Coldplay denken. Wij zijn er eerlijk gezegd nog niet helemaal uit wat we van de nieuwe richting vinden. De single klinkt top, maar we hebben al een Coldplay en ook al waren we de banjo’s wel een beetje beu om ze nou helemaal af te schaffen is ook weer wat. Het wachten is nu op het album. De titel daarvan wordt Wilder Mind en de releasedatum is 4 mei.

De band van de bassist van Queens of The Stone Age met een gastrol voor de zanger van Arctic Monkeys. Als je dat zo leest, denk je ‘hee dat wordt een lekker stevig rockplaatje’. Not. In zijn bijband, Mini Mansions laat QOTSA bassist Michael Schuman (en zijn broeders in het kwaad, Zach Dawes en Tyler Parkford) zijn romantische kant prevaleren. En zijn liefde voor The Beach Boys. Het was dan ook meer dan een grote eer dat Beach Boy Brian Wilson meezong op de vorige single van de band. De nieuwe telt een bijdrage van Alex Turner, een verklaard fan van de band en een regelmatige collaborateur. Turner horen we niet zo vaak in de ballad-mode, maar mooi zingen kan hij dus ook heel goed. Vertigo is alweer het derde nummer van Mini Mansions die we oppikken. Ze zij alle drie terug te vinden op het album van de band, The Great Pretenders dat 23 maart uitkomt.

Hot on the heels van de eerste single van het tweede album van Alabama Shakes verschijnt Gimme All Your Love, een ballad met meer pit dan een gemiddelde kerncentrale. Brittany Howard gooit haar volle gewicht in de strijd, wat in sommigen oren misschien wat hysterisch kan klinken, maar in de onze zwaar overtuigend overkomt. Met twee nieuwe topnummers in the pocket mogen we wel stellen dat Alabama Shakes een blijvertje is. Dat wordt dringen bij Down The rabbit Hole en/of Nort Sea Jazz deze zomer. Op 20 april kan je een fysiek exemplaar van Sound & Colour ophalen bij je platenhandelaar.

Meatbodies maakte indruk met hun optreden op Where The Wild Things Are. Ook hun platen mogen gehoord worden. In een tijd waarin het lijkt dat alle acts door iedereen geliked willen worden, maakt Meatbodies muziek die door een groot deel van de natie zal worden afgedaan als teringherie. Wij zeggen herrie heeft zelden zo lekker geklonken als bij de band uit L.A. Meatbodies komt uit de zelfde vijver als Mikal Cronin. De gitarist van Meatbodies Chad Ubovich speelt in de live-band van Cronin (en bas in Fuzz met Ty Segall). Met zijn eigen band slaat Chad een brug tussen de door dubbele leadgitaar getekende southern rock van bands als The Allman Brothers Band en Lynyrd Skynyrd en de L.A. punk scene waarvan hij een van de spillen is. Niet voor tere zieltjes dus. Voor mensen die hun rock graag een beetje punky hebben, maar wel heel strak gespeeld is Meatbodies een must.

Wat is de overeenkomst tussen Courtney Love, Yoko Ono en Jesse Baylin? Ze zijn (waren) alle drie getrouwd met een rockster. En maken zelf muziek. Verder willen we Jesse niet vergelijken met Courtney of Yoko hoor. Jesse Baylin komt uit New Jersey waar ze opgroeide in de bar van haar ouders met een muzikaal menu dat bestond uit muziek van o.a. Nina Simone, Barbra Streisand en Judy Garland. Ze had het erger kunnen treffen. Het was dan ook als vertolkster van het betere Amerikaanse luisterlied dat ze haar plaatdebuut maakte in 2008. Maar dan wat meer Nashville dan Broadway. En toen kwam ze Nathan Followill van Kings Of Leon tegen en raakte ze besmet met het rock & roll virus. Dus ging het roer om en zal haar derde album gevuld zijn met dampende gitaar gedreven rocksongs a la Creeper (Young Love). En dat is goed nieuws. Op 7 april volgt het album, Dark Place en hopelijk ook wat optredens.

Niet alleen meteorologisch maar ook muzikaal is de lente duidelijk begonnen. Het regent nieuwe releases van beginnende acts tot en met gerenommeerde bands.  Zoals Tame Impala. Drie jaar na Lonerism komt de band uit het Australische Perth eindelijk met een derde album. Als voorproefje verscheen afgelopen dinsdag plotseling de single Let It Happen. Je kan de track gratis downloaden op de site van Tame Impala. Veel fans van de band zijn in verwarring door de nieuwe single. Let It Happen klinkt namelijk niet als klassieke Tame Impala tracks als Elephant en Feels Like We Only Go Backwards. Gebleven is de psychedelische saus, maar van gitaren ontbreekt vrijwel ieder spoor. Het zijn synthesizers, die de dik zeven minuten durende single domineren en discodrums en productie trucjes die we kennen uit het arsenaal van Daft Punk. Kortom de nieuwe Tame Impala lijkt meer op het solo-uitstapje van Kevin Parker met Mark Ronson dan op de oude Tame Impala. Is dat erg of juist niet. Luister en oordeel zelf. Het maakt wel erg benieuwd naar het album. En de live-shows natuurlijk. Tame Impala gaat weer uitgebreid toeren en staat o.a. op Lowlands.

Nieuwe lente, nieuw geluid voor Sven Hammond. Tot voor kort ging de band van het Haagse orgelwonder door het leven als Sven Hammond Soul. Geen soul meer in de bandnaam dus, niet omdat de band de zwarte muziek heeft afgezworen, maar om misverstanden te voorkomen. Empire is namelijk een rocksong, ook geschikt voor soul fans, maar niet voor puristen. Sven heeft zijn horizon dus verbreed, maar zijn muziek is onveranderd bezield en dwingend swingend.

Een beetje plat is hij wel, Somebody New van Joywave. De band uit up state New York heeft al wat succesjes op hun naam staan waaronder Dangerous, een samenwerking met het electronica project Big Data. Somebody New barst ook van de hitpotentie, iets waar we doorgaan wat huiverig voor zijn. We zijn tenslotte geen 3FM. Maar toch, de track biedt een sterke combi van gitaren een machines, maar wat de doorslag gaf om het nummer toch te gaan draaien was de clip en vooral het live optreden van Joywave bij Jimmy Kimmel. Ze zijn namelijk gek die gasten van Joywave. De zanger zier er ook als een scheikunde student met zijn bril en streepsnorretje, maar blijkt een zeer verdienstelijk skater en een prima performer. In de clip beweegt hij zich gracieus voort op zijn plank met wieltjes, in de live video ontpopt hij zich als een maniak, het gestoorde broertje van de zanger van Vampire Weekend. Kortom een intrigerend geval en de moeite van het signaleren waard.

Het is die stem die het hem doet. De songs zijn ook prima en meer dan competent geproduceerd en gespeeld en het genre is ook dik in orde, maar de magie van de Screaming Females zit hem in het fijne timbre en de prettige vibrato van de stem van Marissa Paternoster. Als een jonge Janis Joplin klinkt ze, maar dan zonder knobbeltjes op haar stembanden. Screaming Females viert haar 2e lustrum met verreweg het beste album van het trio tot nu toe. Dat is bijzonder, want Rose Mountain wordt hun zesde. Grote kans dat producer Matt Bayles daar mede verantwoordelijk is voor het welslagen van het album. Met acts als Alice In Chains, Pearl Jam en Mastodon op zijn cv mag hij wel een rot in het vak worden genoemd. Gezien de staat van dienst van de producer zou je denken dat Screaming Females het hardere marktsegment bedient. Ook de bandnaam wijst in die richting. Maar nee dus de band van Marissa maakt wat in de jaren 90 college rock heette, vrij subtiele gitaarmuziek, niet te soft, niet te hard, wel erg goed.