Author: Flip van der Enden

Traditioneel brengt een band een album uit, trekt daar wat singles van en hoopt er het beste van. Een paar jaar later herhaalt dit proces zich. Met de komst van iTunes en Spotify is het belang van het album afgenomen en de nadruk meer op individuele tracks komen te liggen. Tegenwoordig zie je steeds meer bands die eerste een paar singles en/of EP’s uitbrengen voordat ze met een album komen. Het traject is dus omgedraaid. Warpaint doet het weer anders. De band is van zins iedere maand een nieuw nummer uit te brengen. Ze hebben geen zin om te wachten tot ze genoeg materiaal hebben voor een album. Als ze tevreden zijn over een song, nemen ze die op en brengen hem uit. Het scheelt de dames maandenlang in een studio hangen en de fans hoeven geen twee jaar te wachten op nieuwe muziek. Everybody happy. Zeker als de songs zo goed zijn als No Way Out, dat verkrijgbaar is in een lange en radioversie met ook nog eens een prima ‘B-kant’.

Denk je aan IJslandse muziek, dan denk je al gauw aan Bjørk en Sigur Ros en andere acts die het midden houden tussen een kunstcollectief en een rockact. Vaak wordt het barre IJslandse landschap aangevoerd als verklaring voor de artistieke en niet zelden mystieke inslag van de IJslandse popmuziek. Helemaal gespeend van artistiek ambitie is ook Of Monsters And Men niet, daarvoor hoef je alleen maar hun albumhoezen te kijken, maar vergeleken met hun landgenoten maakt de band prettig ongecompliceerde muziek, die uitnodigt om hard mee te zingen. Met Little Talks heeft de Of Monsters And Men een hit in handen, die tot het einde der tijden zal worden gedraaid . En het bleef niet bij die ene hit. Het debuutalbum werd een mondiaal succes en ook live maakten de jongens en meisjes vrienden voor het leven o.a. op Lowlands. Crystals is het starschot van een nieuwe fase in het bestaan van de band, de voorloper van het ‘moeilijke’ tweede album. De band lijkt geen nieuwe wegen te bewandelen op de opvolger van het My Head Is An Animal album. Crystals past netjes in de categorie indie folk en klinkt als een kruising van Crystal Fighters en Mumford & Sons. Kortom een festivalhit in wording. Het nieuwe album van de IJslanders gaat Beneath The Skin heten en staat voor 8 juni. Op 20 juni komt Of Monsters And Men naar Hilvarenbeek voor een show op Best Kept Secret. De 26ste is Rock Werchter aan de beur

Hip hop is geen hoofdbestandsdeel van het Pinguinradio menu, maar soms komt er een plaat uit waar je als serieuze muziekliefhebber gewoon niet omheen kunt. Zoals To Pimp A Butterfly, het nieuwe album van Kendrick Lamar. De 27 jarige Kendrick Lamar Duckworth komt uit Compton, Californië (bekend van N.W.A.) en rapt nu zo’n jaar of tien. In die periode heeft hij zo’n beetje elke award gewonnen, die er te winnen valt en samengewerkt met alle grote namen uit de recente hip hop historie. Lamar staat in hoog aanzien bij collega’s, pers en publiek. Ondanks zijn status als ‘platinum selling artist’ is hij bepaald niet behaagziek. He’s black and he’s proud en uiterst muzikaal. i is de eerste single van Lamar’s nieuwe album. De track is opgehangen aan een sample van That Lady van The Isley Brothers inclusief de Hendrixiaanse scheurgitaar. Kendrick Lamar deed het nummer een tijdje geleden live met band in Saturday Night Live en het dak ging er af. Niet alleen op plaat toont de rapper zich een meester ook op de bühne laat hij de concurrentie ver achter. Nog een keertje Lowlands? Hij is in de buurt rond die tij

Ezra Furman is een buitenbeentje. Zo ziet hij zichzelf ook, “I will always be too queer or too Jewish or too vagrant or too messed up”. Gelukkig is Ezra geen politicus of politieagent geworden, maar muzikant en muzikanten mogen zo gek zijn als een deur als ze maar mooie muziek maken. En dat doet Furman. Vijf albums heeft de in Chicago getogen zanger op zijn naam staan. De eerste drie maakte hij met zijn band The Harpoons, de laatste twee onder eigen titel. Zijn grootste succes tot nu toe is het nummer Zero van zijn meest recente langspeler, Day Of The Dog uit 2013. Furman mag dan als persoon onalledaags zijn, zijn muziek is vrij conventioneel en het best te omschrijven als rock ‘n’ roll. Restless Year zal waarschijnlijk geen evergreen blijken, maar is met zijn huppelende tempo, sixties orgeltje en Bombita koortje de perfecte soundtrack voor rokjesdag. Nog geen clip.

Can’t Get happy is de vijfde of misschien wel de zesde track die we draaien van de sympathieke Brit Niall Galvin aka Only Real. Iedere keer als we een nieuw nummer horen van Niall denken we dit is hem, dit wordt zijn doorbraak. Tot nu toe hebben we steeds te vroeg gejuicht. Flops waren het niet songs als Cadillac Girl, Yesterday en de oud IJsbreker Backseat Kisses, maar om nou te zeggen dat Niall er een dikke boterham aan over heeft gehouden, nee. Je zou denken die Pinguins zullen voortaan wat voorzichtiger zijn met hun voorspellingen. Wederom nee. Can’t Get Happy is een toptrack en zou best wel eens de doorbraak kunnen..dus dat.

She’s A Witch lijkt een oppervlakkig plaatje met zo’n hoge stem zanger zoals die tegenwoordig iets te vaak voorkomen, maar als je de volledige speelduur uitluistert dan ontdek je dat het nummer aan gewicht wint en  flink wat venijn in de staart heeft. Gengahr is een jong kwartet uit Londen. She’s A Witch is hun derde single, een album is er nog niet. De band maakt dromerige vaak meerstemmige pop, die zoals gezegd dieper graaft dan je op het eerste gehoor zou denken. Of ze hun subtiele barokpop ook live weten over te brengen gaan we op 1 mei zien als Gengahr in de Melkweg staat.

San Fermin is een Spaanse heilige die jaarlijks wordt geëerd met een groot feest in Pamplona. Het hoogtepunt van dat feest is de stierenrace door de straten van de stad. San Fermin is ook de naam van een achtkoppige band uit Brooklyn NY. In 2013 debuteerde het collectief met een album vol vernuftige indie popsongs met wisselende leadzangers. ‘Onze’ hit van dat album was Sonsick, dat werd gezongen door een van de dames van de band. Het spiksplinternieuwe Emily wordt gezongen door een man, maar de song gaat net als die op het debuutalbum weer diep en breed.  De Amerikaanse pers vergelijkt de muziek van San Fernin graag mag met die van Sufjan Stevens. Het is niet moeilijk te horen waarom. San Fernin o.l.v. van de klassiek geschoolde Ellis Ludwig Leone probeert deze week op te vallen op SXSW, wat niet makkelijk gezien het omvangrijke programma. Aan de andere kant moet dat niet al te moeilijk zijn,  want zoals San Fermin oogt en klinkt zijn er maar weinig. De band staat op 1 mei in het Amsterdamse Bitterzoet.

Vaults doet niet aan info. Ze hebben een site waar je niet veel wijzer van wordt. Ze hebben Facebook, waar je niet veel wijzer van wordt. Ze staan op Spotify, Youtube en Souncloud, maar biografische gegevens zul je er niet treffen. Daarom kunnen we je niet veel meer vertellen dan dat er volgens de foto’s drie bandleden zijn, die alle drie computers bedienen plus drums en bas. Dat ze een zangeres hebben die, wederom afgeleid van foto’s er best een showtje van maakt live. Ze treden dus op. Vaults mocht een nummer bijdragen aan de soundtrack van Fifty Shades of Grey, wat betekent dat ze connecties hebben. Waarschijnlijk komen ze uit Engeland, want daar treden ze het meest op o.a. als support van Everything Everything. En daarmee is onze kennis wel uitgeput. We kunnen nog vertellen dat Poison een toptrack is, maar dat wist je natuurlijk al. Anders zouden we hem nooit draaien 🙂

LA Priest ( spreek uit La Priest dus geen L.A. Priest) is een electronische eenmansonderneming. Die ene man heet Sam Dust. Sam is al even bezig, maar heeft zich de laatste jaren met andere dingen bezig gehouden dan muziek maken. Waarmee dan? Hou je vast. Sam Dust is sinds 2010 veelvuldig in Groenland geweest om daar de invloed vast te stellen van electro-magnetische fenomenen -uniek voor de regio Ivittuut- op geluidsopnamen. Of zijn bevindingen hebben geleid tot het maken van Onio vermeldt het verhaal niet. Wel dat Onio dus de eerste release is van LA Priest sinds 2009. En hoe klinkt het? Arty maar toegankelijk, beetje Prince, beetje David Byrne, Aphex Twin wordt ook wel genoemd. Bijzonder dus, hopelijk volgt er snel meer.