Author: Flip van der Enden

Destroyer is de wat oorlogszuchtige nom de plume van Dan Bejar, of beter die van zijn band. Ooit begonnen als solo-project is Destroyer in de loop der jaren uitgegroeid tot een band van formaat. Letterlijk en figuurlijk, soms staat er acht man op de bühne. De Canadese Bejar is een man van veel woorden en daden. Naast zijn verrichtingen als Destroyer is hij ook een van de drijvende krachten achter de Canadese indie-supergroepThe New Pornographers. Lange poëtische teksten vormen een rode lijn in het repertoire van Destroyer dat -de nieuwe meegerekend- elf albums omvat. Stilistisch zijn de verschillen tussen de releases vrij groot. Destroyer heeft lo-fi punk albums gemaakt, reguliere rockalbums en platen waarop electronica de boventoon voert. Op zijn nieuwe album toont Bejar zich verwant aan Bruce, Bob en Lou Reed. Times Square -een ode aan het beroemde plein in NYC- is groot stedelijke big band rock met toeters en blazers. De single is een perfecte showcase voor Poison Season, een album dat alom zeer goed wordt ontvangen en hopelijk voor die status en dat succes zal zorgen dat Bejar/Destroyer al zo lang toekomt.

Saybia bestaat al sinds 1993, maar het is pas in deze eeuw dat wij kennis kunnen maken met de Deense band. Die kennismaking bevalt wederzijds zeer goed en Saybia groeit hier in de lage landen uit tot een begrip met uitverkochte optredens en goed lopende platen. Van hits heeft de band het nooit moeten hebben, maar songs als The Day After Tomorrow en The Second You Sleep zijn in menigerlei oren toch wel klassiekers. In 2007 verschijnt het derde album van de band. En dan wordt het stil. In 2008 kondigt Saybia aan officieel te stoppen. De reden is niet de gebruikelijk muzikale meningsverschillen, maar een auto-ongeluk waarbij de vrouw van zanger Søren Huss om het leven komt. Zijn dochtertje overleeft de ramp ternauwernood. In 2010 begint de band weer voorzichtig aan de toekomst te denken. Er wordt hier en daar weer opgetreden o.a. op Dijkpop (2013) waar Huss aankondigt dat er aan een nieuw Saybia album wordt gewerkt. Dat lijkt nu klaar voor release. No Sound From The Outside is de titel van het eerste Saybia album in 8 jaar. De nieuwe single, Black Hole laat horen dat het heilige vuur nog niet is gedoofd. Saybia gaat ook weer toeren, en slaat uiteraard ons land niet over. Maar liefst elf optredens staan er in de agenda voor oktober. Raadpleeg voor plaatsen en data onze concertagenda elders op deze site.

Glen Hansard is een 45 jarige Ier die zijn lange en vruchtbare loopbaan begon als straatzanger. Hij was 13. Zijn eerste claim to fame was zijn rol als rocker in de toch wel legendarische film, The Commitments. In 1990 formeerde Hansard zijn eerste eigen band, The Frames, een begrip in Ierland, maar daarbuiten not so much. In 2006 zette Hansard na iets van acht albums en bijna twee dozijn singles en EP’s een streep onder zijn band. Niet veel later kwam hij terug met The Swell Season, een project samen met zijn toenmalige amour, de Tsjechische zangeres Markéta Irglová. Begin van dit decennium ging de verkering uit, sindsdien maakt Hansard muziek onder eigen naam. In 2011 toerde hij door de VS samen met Eddie Vedder, een jaar later debuteerde hij als solist met het album, Rhythm And Repose. In 2012 sloeg Hansard een grote slag toen er twee songs van hem op de soundtrack van The Hunger Games terecht kwamen. Her Mercy is de eerste single van een tweede album dat een dezer dagen verschijnen zal en Didn’t He Ramble gaat heten. De zingende acteur en Dylan discipel gaat ook op tournee. Op 20 oktober staat hij in de Melkweg.

Priese Prince Lamont Board a.k.a. Printz Board is -schrik niet- een van de oprichters van Black Eyed Peas. Erger nog hij is co-auteur van de grootse hits van die band. Nadat de Peas in 2011 met onbeperkt verlof gingen, was Printz veelvuldig in de studio te vinden als producer van een hele rits acts die wij op Pinguin mijden als een besmettelijke ziekte. Dit alles wisten we dus niet toen we Rock N Roll hoorden. Wat we hoorden was een poppy, maar lekker rockend plaatje van iemand die zijn klassiekers kent, een eigentijdse Lenny Kravitz. Wetende wie Printz is hadden we natuurlijk kunnen besluiten om hem van de playlist te weren. Aan de andere kant is het wel zo zuiver om de muziek en niet de man te beoordelen. Twijfel alom dus, waarvan we het voordeel vooralsnog aan Pritz Board gunnen.

Het is niet makkelijk om op te vallen op Lowlands, maar het is DMA’s gelukt. De Australiërs bestormden geen hemels en verlegden geen grenzen, maar toonden zich een uitstekende festivalband met hun op Britpop geënte branierock. Voordat het trio in 2012 de koppen bij elkaar stak, hadden ze alle drie al de nodige kilometers gemaakt. Die ervaring plus het feit dat zowel Johnny, Tommy als Matt weten hoe je een song kan laten rocken hebben er voor gezorgd dat DMA’s al direct met hun eerste release beet heeft. Your Low is het vierde succesnummer van de debuut 6-Track EP van de heren. Laced, Delete en Feels Like 37 gingen er aan vooraf. Nog twee nummers te gaan en de eerste plaat van DMA’s is meteen hun eerste Greats Hits.

Deze week werd bekend dat Lucas Hamming dit seizoen DWDD muzikaal mag opluisteren. Dat is het zoveelste hoogtepunt in een loopbaan die nog maar nauwelijks dompers heeft gekend. Lucas Hamming (Blaricum 1993) was nog geen twintig toen hij debuteerde met de Green Eyed Man EP. Dankzij dat nummer won hij Mooie Noten, de Amsterdamse competitie voor singer-songwriters. Het zelfde liedje leverde hem een finale plek op bij De Beste Singer-songwriter Van NL. Ondertussen werkte Lucas aan zijn chops middels een studio aan de popafdeling van het Conservatorium van Amsterdam en aan zijn podiumervaring als huurgitarist bij Only Seven Left. Met de singles Fake Love Hypocrisy en Mojo Misschief maakte hij duidelijk helemaal geen gevoelige singer-songwriter te zijn, maar een rocker van het zuiverste water. Met een Britpop tic. Afgelopen zomer hebben Hamming en zijn band, Ham doorgebracht in de studio, waar hij onder bevlogen leiding van producer JJJ Sielcken (IX/Jett Rebel/Aestrid) zijn debuutalbum heeft opgenomen. Het openingssalvo van die plaat, Never Let You Down is nu uit op single.

Jack White heeft er nooit een geheim van gemaakt een Led Zeppelin fanaat te zijn, maar op I Feel Love (Every Million Miles), de langverwachte nieuwe single van The Dead Weather legt hij het er wel erg dik bovenop. De riff van het nummer is een licht vertraagde variant op die van Immigrant Song van Plant & Page & co. Dit gezegd hebbende, hij is wel weer erg fijn hoor. Miss Mosshart is prima bij stem en de band heeft er duidelijk zin in. Je ziet de mosh-pits al voor je. Het laatste album van de supergroep van Jack en Allison verscheen vijf jaar geleden. Dodge and Burn (25/9) gaat de nieuwe plaat heten, een titel die duidelijk maakt dat The Dead Weather nauwelijks ouder en zeker niet wijzer is geworden.

Dat er zoveel elektronische muziek wordt gemaakt, en geluisterd heeft alles te maken met het feit dat muziekmaken met keyboards en computers uiterst eenvoudig is tegenwoordig. Je hebt er geen studio voor nodig, geen technici en producers, zelfs geen andere muzikanten. Een laptop en wat randapparatuur is voldoende. De slaapkamer is de studio. De drempel ligt dus laag, maar hoe meer klanken er uit de kinderkamer tot ons komen hoe hoger we de lat leggen. Je moet anno 2015 dus van goede huize komen wil je nog opvallen. En dat doet Neon Indian, opvallen op de meest gunstige manier. Neon Indian is de artiestennaam van Alan Palomo uit Denton, Texas. In 2009 verscheen het eerste album van Neon Indian, de derde langspeler staat voor begin oktober. Sinds een paar jaar treedt Palomo ook op met band en dat heeft zijn weerslag op de muziek. De vorige single Annie en nu ook Slumlord klinken voller en organischer dan bijvoorbeeld Polish Girl, de hit van het vorige Neon Indian album. VEGA INTL. Night School is de intrigerende titel van de nieuwe Neon Indian, waarvan de release (16/10) gepaard zal gaan met een wereldtournee. Data volgen.

Dat de dames duidelijk in opkomst zijn in de muziek was nog niet te te merken aan de laatste editie van Lowlands. Volgend jaar beter. Wie er wel was, was Courtney Barnett en dat maakte veel goed. De Australische muzikante is misschien wel de belangrijkste exponent van de nieuwe wave rockgirls en in ieder geval een van de succesvolste. Dat Courtney zo goed gaat is best bijzonder. Haar succes rust namelijk voor een heel groot deel op haar teksten. Wat dat betreft lijkt ze op een andere LL15 hit, Father John Misty. Maar waar Misty zijn ironische observaties verpakt in vaudeville-achtige meezing songs heeft Courtney gekozen voor het rock-format. Zij zet haar woorden kracht bij met haar elektrische gitaar. Nobody Really Cares If You Don’t Go To The Party is Courtney zoals je haar kent, prachtig, krachtig en voor herhaling vatbaar.