Author: Flip van der Enden

Waarschijnlijk doet Frances Quinlan -de zangeres van Hop Along- dingen met haar stem die in strijd zijn met alle regels van de zangkunst, maar wat komt er een goed geluid uit haar strot. Hop Along is een band uit Philadelphia voortgekomen uit een akoestische soloproject van Frances. Ze komt uit de folk. Haar band met o.a. broer Mark op drums levert het punky deel van de bandsound. Na een niet representatief eerste album in 2006 volgde in 2012 een langspeler die de lading wel dekte. En nu is er een nieuw album waarmee Hop Along een grote sprong voorwaarts hoopt te maken. Dat moet geen probleem zijn. Allereerst is daar de stem van Frances, maar de songs waar zij haar stem overbuigt zijn ook niet mis. Wat eveneens zal helpen is de steun van hun nieuwe platenmaatschappij, Saddle Creek Records. Je weet wel van o.a. Bright Eyes, Monsters Of Folk en The Termals.

Dan Deacon maakt rare muziek. Dat bedoelen we als compliment. Vaak zijn Dan’s tracks zo freaky dat we twijfelen aan de radiogeschiktheid er van. When I Was Done Dying is een twijfelgeval. Als we te veel negatieve tweets krijgen zullen we onze conclusie trekken, maar tot het zover is draait Dan mee. Dan Deacon is een hoog geschoolde componist met als specialisatie computermuziek. Met zijn 33 is hij niet piep meer. Voordeel van 30+ zijn, is dat je kan bogen op ervaring. Dan begon als teenager in een ska band. Vervolgens speelde hij tuba in een countryorkest en gitaar in een grindcore band. Ondertussen had hij ook een eigen strijkkwartet. Dat Deacon niet wereldberoemd is ligt niet aan zijn werklust. Sinds 2003 heeft hij 16 albums uitgebracht, waarvan de laatste Gliss Rifter nu op onze radar is verschenen. Het zal geen toeval zijn dat dit het meest poppy album is van de toonkunstenaar.

In de jaren zeventig waren supergroepen schering en inslag. Beroemde muzikanten die elkaar opzochten in de hoop nieuwe muzikale avonturen te kunnen beleven. De meeste supergroepen waren geen lang leven beschoren, want ego’s en zo. Mysterons is super en een groep en de bandleden kennen we op de zangeres na van andere bands, Jungle By Night en PAUW. Nu zijn die bands nog lang niet bekend genoeg om grote ego’s te kweken, dus vooralsnog lijkt het voortbestaan van Mysterons gegarandeerd. En gelukkig maar want Mysterons maakt mooie muziek, beetje dansbaar, beetje psychedelisch en best exotisch.

The Deaf kennen we als de bij-band van Spike. Spike kan meer en wil meer dan de melodieuze rock van Di-Rect en daar is The Deaf voor. Daarom is het best een verrassing dat de nieuwe single van The Deaf een ballad is en nogal ver verwijderd van de speedrock die we van de Hagenezen gewend zijn. Misschien is het de (goede) invloed van bassiste Janneke Nijhuijs, die een sterke tweede stem neerzet in Rides In, Rolls Out of begint Spike eindelijk wat wilde haren te verliezen. Ervan uitgaande dat The Deaf ook nog gewoon de oude vertrouwde aanstekelijk herrie blijft maken is Rides In, Rolls Out een welkome afwisseling.

Onze ban ban op kerstmuziek hebben we eind vorig jaar stiekem geweld aangedaan door het nummer Holidays te draaien van The Lonely Wild. Ons alibi was dat het een anti-kerstlied betrof, maar de reden was natuurlijk dat we Holidays een topnummer vonden van een veelbelovende band. Die belofte wordt grotendeels ingelost met Running, een folkrock song met de nadruk op rock, die al gaande aan vaart wint als ware het een stoomlocomotief. The Lonely Wild komt uit L.A. is actief sinds 2010 en toe aan de release van hun tweede album.

Fraser A. Gorman is een 23 jarige krullenbol uit Melbourne. Hij komt uit de zelfde kweekvijver als King Gizzard And The Lizard Wizard, maar heeft duidelijk een ander muzikaal pad gekozen. Waar King Gizzard gedrogeerde gitaarmuziek maakt, produceert Fraser nuchtere country-achtige songs in de traditie van grote voorgangers als Neil Young en Bob Dylan. En dat doet hij behoorlijk goed. Gorman ging op zijn 12e op zangles, niet met de ambitie om later beroemd zanger te worden, maar om van zijn stotteren af te komen. Dat heeft niet gewerkt, wel ontdekte Fraser dat hij graag zong en daar best wel zijn beroep van zou willen maken. Vanaf zijn 15 speelt hij in verschillenden bands, maar het was na het zien van een optreden van Justin Townes Earle dat hij zijn muzikale draai vond. Eind 2014 verscheen zijn debuut EP in Australië, aan een album wordt druk gewerkt. Broken Hands is daar een voorbode van

Overdue is de tweede single van Pink Oculus, het geïnspireerde samenwerkingsverband van Esperanzah Denswill en Badjekkah. Badjekkah zijn keyboardist Mano Yeah (die ook in Typhoon speelt) en de virtuoze drummer/bassist Gino Cochise. Esperanzah zingt ook in RE:FRESHED Orchestra, maar daar zou ze het wel eens te druk voor kunnen krijgen, gezien de vlucht die Pink Oculus neemt. Esperanzah kan iets wat maar weinigen haar nadoen, zingen en rappen. Pink Oculus maakt muziek die niet makkelijk te labelen valt. Misschien moeten we niet moeilijk doen en gewoon volstaan met het etiket funky. Want dat is het.

Speelburg is Noah Sacré, een Amerikaans Belgische producer-zanger, die is opgegroeid in Frankrijk en tegenwoordig resideert in het Britse Brighton. Kline staat in vier versies op de debuut EP van Speelburg, een korte, een lange en twee remixen bedoeld voor de dansvloer. Wij hebben gekozen voor de lange versie, want de korte versie is ons te snel afgelopen. Daarbij komt dat de langzame opbouw naar een onvermijdelijk climax in de lange versie veel beter tot zijn recht komt. Kline lijkt niet echt op, maar doet wel denken aan het werk van James Blake, maar dan minder minimalistisch, want naast synths hoor je ook blazers en strijkers en koortjes en nog veel meer dat van Kline een bijzondere productie maakt.

Taal is zeg maar Courtney Barnett’s ding. Ze schrijft lappen tekst die ze half spreekt half zingt op een lijzige toon met een duidelijk ongeschoolde stem. Daarbij begeleidt ze zichzelf op de elektrische gitaar. Op papier klinkt dat bijzonder onaantrekkelijk, maar op plaat en live klinkt het als een klok. In Depreston kruipt Courtney in de huid van een echtgenote die zich met haar man voorbereid op een verhuizing naar Preston, een slaapstadje in Californië. Maar wat het gezinsgeluk zou moeten verhogen, blijkt een deprimerende gelegenheid. Vandaar de titel De-Preston. Net als Pedestrian At Best staat Depreston op het debuutalbum van de Australische singer-dichteres, Sometimes I Sit And Think, And Sometimes I Just Sit, dat nu overal verkrijgbaar is.