Author: Flip van der Enden

Daughn Gibson is het alias van Josh Martin. De voormalige drummer van een stonerrock band uit Pennsylvania is toe aan zijn derde solo-album. Gibson is een artiest in ontwikkeling. Zijn debuut, All Hell uit 2012 was een relatief conservatief singer-songwriteralbum. De opvolger, Me Moan (2013) was experimenteler en ook duisterder. Die lijn zet de zanger voort op album nummer 3, Carnation. Het is een beetje een spooky plaat geworden, een stijl die je American Gothic zou kunnen noemen. Namen waar bijv. de single Shatter You Through aan doet denken zijn Chris Isaak, Tom Waits en Bryan Ferry. Opvallend binnen de context van de rootsy muziek is het smaakvolle gebruik van electronica. Carnation is uit op Sub Pop.

Rock van het rammelende soort is wat Boner Petit te bieden heeft. Party klinkt als een Iggy Pop song, maar dan gezongen door zijn vier jarige nichtje. Garage rock noemen ze het zelf, wij denken dat kelderboxrock een betere term is. De band zetelt in Utrecht. Opvallend, tenminste met een naam als Boner Petit (wat inderdaad betekent wat je denkt) is dat de band wordt aangevoerd door een muzikant van het vrouwelijke geslacht, Annelotte heet ze. Party is niet de eerste single van Boner Petit, die verscheen in januari onder de titel Space. Als die single ons toen ten ore was gekomen hadden we hem zeker opgepikt, want dit van soort losse pols pop worden we erg vrolijk.

Beirut is Back! Vier jaar geleden alweer verscheen het laatste album van Beirut, zoals Zach Condon zijn muzikale verbond heeft genoemd. Condon is bijzonder, een orginal, verwant aan muzikale zonderlingen als Sufjan Stevens, Conor Oberst en Devandra Benhardt. Beirut veroverde de indie-wereld met een organische mix van stijlen als doo wop, folk en elektronica met midden en zuid Europese volksmuziek. Songs als Santa Fe, Nantes en Elephant Gun leverde hem roem en respect op. Dat we zo lang moesten wachten op de opvolger van Rip Tide heeft te maken met een aantal minder leuke gebeurtenissen in het leven van de artiest. Hij is van zijn vrouw af en heeft het, na te zijn ingestort tijdens een tournee door Australië op doktersadvies een tijd rustig aan moeten doen. Rust en een nieuwe liefde brachten uitkomst en nu kan Condon de draad weer oppikken. Haast lijkt hij niet te hebben, want zijn album, waarvan de titelsong deze week verscheen volgt pas in september.

In gitaararme periodes richten we onze blik op verwante indiegenres. Zo ontdekten we een paar  jaar geleden de Australische plaatjesmaker Flume, bij intimi bekend als Harley Streten. Harley is van de beats, remixen en avondurenmuziek. Verschil tussen Flume het gros van zijn knoppen draaiende collega’s is dat zijn muziek hart en soul heeft en een structuur die het radiovriendelijk maakt. Drop The Game featuring Chet Faker was de eerste Flume track die we draaien. Daarna kwam zijn doorbraak hit, Holdin On. En toen werd het stil, tot vorige week toen Flume bewees een blijvertje te zijn met een best wel geniale nieuwe single, zijn eerste nieuwe werk sinds 2013. Some Minds gezongen door Andrew Wyatt van Miike Snow is een sterke, trippy hoppy indiepopsong, die het daglicht verdragen kan. Flume komt naar je toe deze zomer en wel op 3 juli voor een set op het Pitch festival in Amsterdam.

Zomerhitje horen? Luister dan naar Annie van Neon Indian, een tropische verassing in een elektronische verpakking. Neon Indian was een van de eerste en beste aanjagers van een genre dat een paar jaar geleden als chillwave furore maakte. Chillwave was/is rustige meestal vocale elektronische muziek, poppy maar niet plat, dansbaar maar geen dance. Stijlen komen en gaan en chillwave is al weer over zijn houdbaarheidsdatum heen. Wat doe je dan als pionier? Of je valt in herhaling of je verzet je bakens. Dat laatste heeft Alan Palamo a.k.a. Neon Indian dus gedaan. Misschien moeten we niet te vroeg juichen, want meer bewijs voor onze stelling dan de single Annie is er nog niet en Annie is het eerste nieuwe werk van Neon Indian in vier jaar. En. Helemaal los van de sound van eerder behaalde successen als Polish Girl en The Blindside Kiss is Annie nou ook weer niet. Toch, met zijn tropische tempo, zonnige gitaartjes en fijne breaks lijkt Neon Indian een nieuwe draai te hebben gevonden waarmee hij weer een tijd vooruit kan.

The Brahms deelden een sterke eerste klap uit met de single She Moves, een vrolijk liedje met melancholieke ondertoon (of andersom). Met hun debuutsingle bewees de band uiteenlopende invloeden als The Smiths en Vampire Weekend te hebben verwerkt tot een sound die 100% van hen is. Wie daar nog aan twijfelde hoeft alleen maar naar Golden te luisteren. Wederom is de band uit Utrecht er in geslaagd om tegelijkertijd eigenzinnig en toegankelijk te klinken. Zomerse gitaren rusten op een zonnige beat, de vernuftige compositie wordt dynamisch uitgevoerd met als kers op de indie taart een slijtvast refrein. En dan hebben we hebben we het nog niet gehad over zanger David gehad, die heeft het wel hoor.

De nieuwe single van onze nieuwe Stationschef! Sue The Night is het soloproject van Suus De Groot, maar ook weer niet. Suus mag dan wel de naamgever en blikvanger en gangmaker en middelpunt zijn van de band. Onderschat de rol niet van haar zuster in het kwaad Linda Van Leeuwen. Linda, we kennen haar ook als drummer van Bombay (Show Pig) is de aangever en de uitvoerder van het project. Samen zijn de meiden verantwoordelijk voor een van de beste en succesvolste debuutalbum in de recente Nederpop-historie. Dat succes is deels te verklaren uit de sound en de songs van Mosaic, het debuutalbum van Sue The Night, maar onderschat ook niet het belang van de live-optredens van de band. Suus is een van de beste zangeressen die we hebben, alleen met gitaar of op volle oorlogssterkte met de hele band. Het is goed om te zien dat hun moeite wordt beloond en fijn om te weten dat dit slechts het begin is.

Zes songs staan er nu online van Drones, het nieuwe Muse album. Om ze nou alle zes op de playlist te zetten vinden we wat overdreven, ook omdat dat ten koste gaat van andere bands. Maar groter en beter zijn er niet veel op dit moment, dus op enige voorkeursbehandeling mag het Britse trio wel rekenen. The Handler is de derde track van Drones die we ‘doen’. Muzikaal is The Handler niet erg vernieuwend. Matt doet waar hij goed in is. Maar ook al worden er geen nieuwe wegen ingeslagen, het ontbreken van avontuur wordt ruimschoots gecompenseerd door een muzikaal vuur dat net zo fel brandt als vroeger. Wat je ook denkt van Muse, er zijn maar weinig bands die na twintig jaar  en negen albums nog zo vlammen als Matt en zijn mannen.