Author: Flip van der Enden

Na Engeland en Amerika is Australië de belangrijkste leverancier van toppop en kwaliteitsrock. Acts uit het land van koala’s en kangoeroes die wij vaak en graag draaien zijn o.a. Courtney Barnett, DMA’s en last maar allesbehalve least Tame Impala. Alles wijst er op dat de Australische invasie nog maar net begonnen is. Het is overdreven te stellen dat Royal Headache het succes zal krijgen of ambieert van genoemde landgenoten, daarvoor is hun muziek te puur een ongepolijst. Maar als je houdt van rudimentaire, van uit het hart gespeelde en door The Replacements geïnspireerde garagepunk dan kan je je hart ophalen bij Royal Headache. Carolina staat met 9 gelijkstemmige songs op het fonkelnieuwe tweede album van Royal Headache, High.

Silent War, niet te verwarren met The Silent War uit L.A. is een verse rockband uit Noordwijk. Ze zijn met zijn vieren en debuteren vrij overtuigend met de single Crawl en een gelijknamige EP. Silent War is een gitaarband naar Brits model in eerste instantie gericht op het indiepubliek, maar voorbereid op groter werk. Wat Silent War boven de vaart der Nederlandse bands uit doet steken is een grote dosis energie en een bijna on-Hollands elan. Geef ze liefde en de ruimte en er zou wel eens iets heel moois uit kunnen groeien.

https://soundcloud.com/silent-war/crawl

Summer Twins is jongste troef van het onvolprezen Burger Records. Het kwartet wordt aangevoerd door Chelsea en Justine Brown, geen tweeling wel zusjes. Hun muziek is wel degelijk zomers en heel erg Californiaans. De sound van de dames is zo retro als Jacco. De periode waar Summer Twins de mosterd zoekt, loopt van de vroege jaren zestig tot zo halverwege de jaren zeventig, van girlgroups als The Shangri-las tot en met de pretpunk van The Ramones, maar ook invloeden uit surf en sunshine pop zijn traceerbaar. Demons is een voorpost van een binnenkort te verschijnen tweede langspeler van Summer Twins.

Raury Alexander Tunnis is een 19 jarige Afro-Amerikaan uit Atlanta, Georgia en een van de interessantste artiesten van dit moment. Zijn oeuvre omvat drie single en een mini-album. Die singles hebben elk een eigen stijl. Zijn debuutsingle God’s Whisper was een gospelsong, zijn eerste hitje, Cigarette Song een akoestische r&b ballad en zijn grootste succes in NL tot nu toe, oud IJsbreker Devil’s Whisper een mix van het voorafgaande aangevuld met hip hop en house. Het was dus volslagen onvoorspelbaar hoe Raury’s nieuwe single zou klinken. Friends is nu gearriveerd en brengt ons in blijde verwarring. Het is een powerballad die doet denken aan seventies acts als Kansas, Yes en Chicago. Behoorlijk kitsch dus, een sfeer die wordt versterkt door een kinderkoor en een classic rock gitaarsolo van Tom Morello van RATM. Desondanks of misschien wel daarom is Friends een toptrack van een artiest met de potentie om uit te groeien tot een nieuwe Prince. Als hij maar de ruimte krijgt. Debuutalbum is in aantocht.

Minder makkelijk dan Return To The Moon, maar niet minder interssant. Waar de debuutsingle van EL VY duidelijk het stempel droeg van Matt Berninger, is I’m The Man To Be een song uit de koker van de ander helft van EL VY, Brent Knopf van Menomena. Dat wil niet zeggen dat onze man van The National zich niet met I’m The Man To Be bemoeid heeft, zijn stem herken je uit duizenden. Het debuutalbum van EL VY wordt dus geen National light album of een Menomena plus plaat, maar een zelfstandig project van twee hoogbegaafde muziekmakers die een outlet zochten en vonden voor eieren die ze elders niet kwijt kunnen.

Nathaniel Rateliff kennen we als zeer gevoelige en innemende singer-songwriter van het type dat van zijn hart geen moordkuil maakt. Je leert Rateliff goed kennen in de zeer sympathieke roadmovie Austin To Boston waarin hij samen met o.a. The Staves en Ben Howard in zes antieke VW busjes door de V.S. toert. De getormenteerde artiest uit die film blijkt ook een extroverte kant te hebben. S.O.B. is een uitbundig uitgevoerde ode aan alcohol met een flinke scheut blues en twee delen gospel. Het is raar, maar waar Nathaniel Rateliff stevent af op een heuse hit. Daar moet op gedronken worden.

Palace Winter is een Deens duo, dat met Menton een overtuigende debuutsingle inlevert in een stijl die doet denken aan bands als Real Estate en Ducktails. Carl Coleman en Casper Hesselager hebben hun plannen ‘on the road’ gesmeed. Carl was het voorprogramma van de band van Casper. De muzikale klik tussen de heren was zo sterk dat overspel voor de hand lag. Beide muzikanten verlieten hun bands en gingen samen verder als Palace Winter, mogelijk een verwijzing naar het Winterpaleis in St Petersburg waar in 1917 de Russische Revolutie begon. Maar dit dus terzijde. Toeval of niet Palace Winter is de derde Deense band die we momenteel draaien. De anderen zij Saybia en Communions.

Track twee van album twee van Half Moon Run is een inventief allegaartje, een rocksong met dance beat en country harmonieën. Wie meer van het zelfde had verwacht is bij de Canadezen aan het verkeerde adres. Half Moon Run is een band, die volop in ontwikkeling is, en zo hebben wij ze het liefst. Ons enige puntje van kritiek is dat we dik drie jaar hebben moeten wachten op de opvolger van het Dark Eyes album. Dat lag gelukkig niet aan gebrek aan inspiratie, maar aan het trage tempo waarmee de wereld viel voor de kunsten van de Canadezen en het drukke tourschema dat dat met zich meebracht. Maar de tweede ronde is aanstaande. Op 23 oktober komt het nieuwe album uit, Sun Leads Me On, een blijde gebeurtenis die wordt gevierd met een albumshower op 7 november in het Tolhuis ook wel bekend als Paradiso Noord.

Met het indringende Fail Fail For You plaatste Luke Sital-Singh zich in één klap op de Britse singer-songwriters kaart. Zijn bijzondere talent voor melodieuze en emotioneel geladen songs bevestigde hij met Nothing Stays The Same (ex-IJsbreker) en debuutalbum. Het Fire Inside album verscheen vorig jaar augustus. Hoogste tijd dus voor een vervolg. Dat is een EP geworden, The Breackneck Speed Of Tomorrow met 4 bescheiden geproduceerde tracks zodat Luke zijn emoties en intenties de vrije loop kan laten. Alle songs zijn in mineur, zoals we de zanger het liefst horen. Leadtrack en hoogtepunt van de EP is de eigentijdse bluessong Still.