Author: Flip van der Enden

Bejamin Booker heeft een indrukwekkende clip gemaakt bij Wicked Waters. Hij heeft er zelfs een nieuwe muzikale inleiding bij geschreven, The Future Is Slow Coming, een slow blues die helaas niet op iTunes en Spotify staat. Bij elkaar duurt de clip acht minuten. In die tijd zie je de aanhouding door twee blanke politieagenten van een zwarte man enorm uit de hand lopen. Er word geschoten waarbij een meisje om het leven komt. De film speelt zich af in het verleden, maar is natuurlijk zo actueel als de pest. Racisme en politiegeweld zijn geen dingen die je in een videoclip oplost, zelfs niet een van acht minuten, maar Booker en zijn regisseur zijn er heel goed in geslaagd om de wanhoop -ook bij de agenten- en de willekeur en het onrecht en de angst in beeld te brengen. Veel (blanke) Amerikanen voeren het feit dat er een zwarte president is aan als bewijs dat racisme tot het verleden behoort. Gebeurtenissen als in Ferguson laten zien dat er nog een lange weg te gaan is. Dat is de boodschap van Benjamin Booker’s indrukwekkende clip. The Future Is Slow Coming indeed.

In den beginnen was er Tvvins, maar blijkbaar was er al een band met die naam actief. Toevoeging van het woordje All bleek voldoende om de advocaten op afstand te houden en nu hopen Conor Adams en Lar Kaye, twee veteranen uit de Ierse muziekscene furore te maken als All Tvvins. Begin dit jaar stond het duo op Eurosonic, waar ze niet echt zijn opgevallen. Dat is jammer want als ze meer songs hebben van het kaliber van Thank You en ze zijn ook nog eens in staat om die op een geloofwaardige manier live over te brengen, dan denken wij dat het wel goed komt met All Tvvins

De opvolger van oud IJsbreker 10.000 Emerald Pools heet Electric Love. Beide songs staan op Candy, de debuut EP van de man die grote indruk maakte op SXSW. Dat zegt wel wat als je op een industriebeurs met 2000 ambitieuze acts weet op te vallen. Nou moet gezegd worden dat Garrett Borns zijn uiterlijk niet tegen heeft. Maar het is zijn muziek die de handen op elkaar bracht. Het succes van Børns in Austin bevestigde een vermoeden dat wij al koesteren sinds we zijn debuutsingle tot IJsbreker uitriepen. Toen wisten we nog niet dat Garrret zijn vrij gecompliceerde songs live nog extra flair zou meegeven. Hopelijk bevonden zich in zijn Texaanse publiek ook Nederlanders met smaak en voldoende macht om de man zsm hiernaar toe te halen.

Grote kans dat dit de eerste en de laatste keer is dat we iets van COIN draaien. Run heeft namelijk iets hitserigs zozeer zelfs, dat we twijfelden of de track wel indie genoeg is voor Pinguin consumptie. Uiteindelijk kreeg het kwartet uit Nashville het voordeel de twijfel. Run is namelijk wel een opgewekt, goed in zijn productie zittende song met een sterk refrein en een mooie balans tussen gitaren en keyboards. Run vooruit gestuurd om smaak te maken voor het debuutalbum dat er aan zit te komen. Dat heeft COIN opgenomen onder wakend oog van producer Jay Joyce, die eerder gelijksoortige werkzaamheden verrichtte voor o.a. Cage The Elephant,

Een rag ‘n’ bone man is wat wij een voddenboer noemen. Ze bestaan niet meer morsige mannen met handkarren die stad en land afstruinen op zoek naar afgedankt textiel en botresten. De reden dat een jongen Brit zich de artiestennaam Rag ‘n’ Bone Man aanmeet, zou kunnen zijn omdat hij – Rory Graham is zijn naam- ook in alle hoeken en gaten kijkt op zoek naar (her)bruikbaar materiaal. Alleen zijn Rory’s intenties van muzikale aard. Wat hij op Hard Rain Came zo bij elkaar heeft gesprokkeld zijn stukjes blues, restjes hip hop, wat brokjes soul en redelijk wat rock. Het resultaat doe denken aan de muziek die de legendarische bluesman RL Burnside maakte onder de hoede van Jon Spencer en diens bluesband. Hard Came The Rain van Rag ‘n’ Bone Man is een goed voorbeeld van geslaagd recyclen.

The Fire Alarm van The Wave Pictures heeft een zelfde charme als het vroege werk van Jonathan Richman & The Modern Lovers. Dat is geen toeval, want ons kent onze klassiekers. The Wave Pictures is een trio uit het Engelse Wymeswold. De band is niet erg bekend, ondanks een catalogus van 14 albums en nog meer singles. Sinds 1998 trekken ze over de wereld met hun cynische popsongs die behalve aan Richman ook aan Morrissey doen denken. Waarom de band met zo’n staat van dienst niet veel bekender is? Wie het weet mag het zeggen. Charmante songs als The Fire Alarm verdienen een beter lot dan stilte.

Als de zanger van Title Fight er voor had gekozen om Rose Of Sharon op de klassieke Amerikaanse rock (rawk) manier te zingen had de band een joekel van een hit in handen gehad. Gelukkig is Jamie Rosen zijn punkverleden trouw gebleven en heeft hij zijn band behoed voor de uitverkoop. Title Fight komt uit Kingston, een stadje in de staat Pennsylvania. Actief zijn ze sinds 2003. De opstelling bestaat naast Rosen, die zingt en gitaar speelt uit de tweeling Ned en Ben Russin, die de ritmesectie vormen en Shane Moran op tweede gitaar. Rose Of Sharon komt van het derde album van Title Fight, dat net uit is op Anti-Records, een kwaliteitslabel dat je zou kunnen kennen van o.a. Nick Cave, Wilco en Tom Waits.

Oddisee is een rapper die we al een tijdje volgen. Hij heeft zelfs een IJsbreker op zijn naam staan. Dat was met Ready To Rock. That’s Love is ook weer bingo, wat ons betreft. De titel dekt de inhoud, Amir Mohammed el Khaliffa -zoals er in zijn paspoort staat- legt aan de hand van praktijkvoorbeelden uit wat dat nou is liefde. Wie rap een beetje volgt weet dat dat geen gebruikelijk onderwerp is voor hip hop tracks. Sex ja. Liefde voor geld ook, maar liefde voor je moeder je broeder, je zuster en je buurman. Not so much. Oddisee is wat dat betreft een rare rapper. Ons soort rapper.

Het heeft er alle schijn van dat Death Cab For Cutie elke week een nieuw nummer uitbrengt. Dat is leuk voor de fans, maar voor ons radiomakers wel wat verwarrend. Zo moesten we deze week kiezen uit drie nieuwe tracks. En dat viel niet mee, want allemaal goed. Maar het best vonden we toch No Room In Frame. Alle nieuwe nummers van Death Cab For Cutie inclusief ex IJsbreker, Black Sun staan op het nieuwe album van de band, Kintsugi en dat is nu ongeveer uit.

First Light, de eerste single van het nieuwe album van Django Django viel op met zijn uitgewerkte samenzang, die herinneringen opriep aan The Beach Boys. Het werkte wonderwel de combinatie van computerklanken en close harmony vocalen. Reflections is zo mogelijk een nog geslaagdere fusie van mid sixties baroque pop met moderne Britse electronica. Verschil tussen Django Django en een act als bijvoorbeeld Jacco Gardner, die zich ook laat inspireren door baroque pop is dat Django Django alles behalve retro is. Kan ook moeilijk want toen bands als The Zombies, The Left Banke en The Association voor het eerst experimenteerden met pop, kamermuziek (en lsd) was de synthesizer nog toekomstmuziek.