Author: Flip van der Enden

The Shoes is een Frans mix en remix collectief met de ambitie en het talent om ook eigen werk te produceren. Toen Pinguinradio nog KinkFM was, draaien we de track Time To Dance., een mix van indie en dance. Ook op Drifted mengen de mannen genres en wel op een manier die door puristen in beide kampen als als heiligschennis zal worden ervaren. Drifted begint met een gabber beat, heeft dan een Beach Boys achtig vocaal intermezzo alvorens de beat weer losbarst. Kitsch of Kunst? Jij mag het zeggen. Feit is dat de nieuwe single van het niet heel erg actieve The Shoes de nodige commotie gaat veroorzaken, op de dansvloer, op de radio en in de comments van menig muziekblog.

Meat Wave uit Chicago maakt punk van het radiovriendelijke soort. Ze zijn met zijn drieën, maar produceren een geluid waar menig vijfkoppige band jaloers op zal zijn. Cosmic Zoo komt van de derde release van Meat Wave, het album Delusion Moon. Cosmic Zoo gaat over mensen die hun eigen mening presenteren als een universeel feit, volgens Zanger Chris Sutter. De muziek van Meat Wave is dus niet alleen geschikt voor mosh pits en andere publieksactiviteiten, maar ook voor een goede discussie achteraf. Halverwege november kan je de band gaan zien op le Guess Who in Utrecht, maar eigenlijk is Vera in Groningen de beste biotoop in NL van Meat Wave.

Een van de grootste invloeden op The Clash was reggae, van dub tot roots reggae in menig Clash nummer klonk Jamaica door. The Lions uit L.A. leek het een goed idee om een album op te nemen met Clash covers in reggae style. Sommige songs moesten flink worden omgegooid, anderen behoefde nauwelijks aanpassing. Zoals The Magnificent Seven, een track van Sandinista. Het elfkoppige The Lions bestaat uit de crème de la crème van de L.A. reggaescene, maar het collectief streefde naar authenticiteit dus gingen ze op zoek naar een ervaringsdeskundige. Die vonden ze in de persoon van Black Shakespeare, een neef van de beroemde bassist Robbie Shakespeare, die samen met zijn maar Sly Dubar zijn stempel drukte op de Jamaicaanse scene van de jaren zeventig en tachtig. De gezamelijke inspanning heeft een prima album opgeleverd, waarvan Magnificent Dance slechts één van de aankoopargumenten is.

Ook de tweede single van het nieuwe Silversun Pickups album is er een om over naar huis te schrijven. Circadian Rhythm (Last Dance) wordt grotendeels gezongen door bassiste Nikki Monninger met assists van gitarist Brian Aubert. Silversun Pickups kennen we onderhand wel. Band uit California, opgericht in 2002, bekendste nummer Lazy Eye, vier albums op de teller en een vijfde (Better Nature) in aantocht. Maar misschien weet niet iedereen wat Circadian Rhythm is. Wij moesten het ook even opzoeken, maar Circadian Rhythm is je biologische klok. Wat we ook hebben opgezocht is of de band gaat spelen. Ja en nee. Van een tour is vooralsnog geen sprake. Wel staat Silversun Pickups eind deze maand vier avonden achter elkaar in de Masonic Lodge At Hollywood Forever, Masonic Lodge is een vrijmetselaars loge, Hollywood Forever blijkt een begraafplaats te zijn. Hmm interessant.

Aan het plaatsen van Battles op onze playlist ging de nodige discussie vooraf. Battles maakt muziek die een kruising is tussen techno, jazz en art-rock, drie genres die vrij ver van ons bed staan. Maar toch, de nieuwe single van de New Yorkers, 13 jaar geleden opgericht door Ian Williams moet je een keer gehoord hebben. The Yabba begint als een science-fiction soundtrack loopt dan over in een Daft Punk riedel gevolgd door een tribale percussiepartij en een zware gitaarriff. En dan zitten we nog maar op een derde van de track. De intrigerende instrumental is het openingsnummer van het derde album van Battles. Het woord langverwacht is hier op zijn plaats, want het vorige album van Battles stamt uit 2011. Battles scoorde zijn eerste en nog steeds grootste succes met het nummer Atlas in 2007, een vrij conventionele compositie vergeleken bij het nieuwe werk. Battles anno 2015 is geen dance-act meer, maar een organische live-band van het intellectuele en eclectische soort. Meer Northsea Jazz dan Dance Valley zeg maar. En uitermate geschikt voor rockclubs zoals de Melkweg waar Battles op 2 november zal neerstrijken.

In Holland staat een garage. Bombshell is een van de vuigst klinkende tracks ooit in een Nederlandse studio opgenomen. Een rafelig orgelintro introduceert een gecontroleerde rockexplosie, die bezeten lijkt door de geest van Louie Louie, je weet wel de hoofdpersoon van de gelijknamige song van The Kingsmen. Bombshell is afkomstig van een nieuw album van een band die ooit begon als hobbyproject van een aantal muzikanten met een Excelsior connectie. De lol spat er nog steeds vanaf, maar Beans & Fatback anno 2015 is serieus goed. Het derde album van Beans & Fatback heet Heronie Lovestruck en is verslavend. Je bent dus gewaarschuwd.

Misschien moeten we concluderen uit het feit dat Dave Gahan met nieuw solowerk komt dat het niet zo wil vlotten met een nieuw Depeche Mode album. Dat is jammer, maar niet onoverkomelijk als Dave solo uitstapjes blijft maken zoals zijn nieuwe single met Soulsavers. All Of This And Nothing klinkt als een herontdekt juweel uit het songbook van The Verve en is met zijn organische productie mijlenver verwijderd van de machinale synthipop waarmee Depeche Mode furore maakte. Soulsavers is niet de band van Dave Gahan, eerder andersom. Soulsavers is een project van een stel Engelse producers, die eerder o.a. Mark Lanegan, Jason Pierce van Spiritualized en Mike Patton van Faith No More als zanger wisten te strikken. Gahan was voor het eerst te horen op het Broken album van Soulsavers uit 2009. Hij was de enige zanger op The Light And The Dead Sea uit 2012, een rol die hij herhaalt op Angels & Ghosts dat we eind oktober mogen verwachten.

RAC aka remix artist collective is een eenmansbedrijf uit Portland, Oregon. Andre Anjos, Portugees van geboorte is de baas en enig werknemer. Zijn muzikale opvoeding kreeg hij grotendeels via videogames. Hij is niet de enige. Zoals de naam RAC al aangeeft was het als remixer, bewerker van songs van anderen dat Andre in eerste instantie naam maakte. Mixen doet hij nog steeds voor de money, maar sinds vorig jaar produceert hij ook ‘original material’, vaak in samenwerking met vocalisten. Zoals in geval van Back Of The Car de nog niet erg bekende Nate Hendricks. Back Of The Car is indie met een beat en veul synthesizers, maar met genoeg gitaren om boeiend te blijven. Over boeiend gesproken, check de clip hier onder.

We verzuipen momenteel bijna in de mannelijke singer-songwriters, van die irritant oprechte vertolkers, die zowel de moeders als de dochters proberen te paaien. En dan is er Frank Turner, ook een solist van mannelijk kunne, maar met meer energie dan alle zingende Jamesen, Eds en Bens bij elkaar. Turner heeft een verleden in de herrie rock en daar zal hij nooit helemaal afstand van nemen. Turner heeft ook een doel in het leven dat groter is dan het bevredigen van zijn ego. Je zou Frank een eigentijdse protestzanger kunnen noemen, een barricade beklimmer die de wereld graag iets beter wil achterlaten dan hij hem aantrof. Neem alleen al de titel van zijn nieuwe album, Positive Songs For Negative people. Josephine komt van dat album, net als ex IJsbreker Perfect Storm en 10 andere levenslustige lijfliederen.