Author: Flip van der Enden

Wat heeft Jacco Gardner wat anderen niet hebben? Anders gezegd, waarom scoort Jacco wel in landen als de VS en Engeland en zijn collega’s niet of nauwelijks? Het antwoord is natuurlijk talent, maar talent alleen is niet voldoende. Onze man uit Hoorn was als een van de eersten actief in de neo-psychedlica, een genre dat superhip is gebleken. Daarnaast heeft Jacco in de loop der jaren een unieke verzameling aan vintage instrumenten bij elkaar gespaard. En niet op de laatste plaats de balans tussen vorm en inhoud is prima. Hij giet zijn liefde voor oude geluiden, antieke genres en archaïsche opnamemethodes in compacte, gevarieerde songs die zowel de psycho-purist als de meer generalistische popliefhebber weten te bekoren. En dat dus wereldwijd.

Hij is fijn, de nieuwe single van Cayucas met zijn surfgitaartjes en afro-beat. De sound van de band van tweeling Zach en Ben Yudin is niet zozeer veranderd als wel sterk verbeterd, voller geproduceerd, mooier opgenomen. Moony Eyed Walrus is het eerste nieuwe werk van de Californian boys in twee jaar, de track is afkomstig van album # 2, Dancing At The Blue Lagoon dat over iets meer dan een week uit gaat komen. In september komen de zomerkoninkjes deze kant op, voor een show op Incubate (!?) en een optreden in Paradiso.

Craft Spells is Justin Paul Vallesteros en een regelmatig wisselende pool van muzikanten. De band opereert vanuit Seattle en is actief sinds 2009 toen Justin een eerste track uitbracht als Craft Spells. Deze eigen beheer activiteit leidde tot een deal met het New Yorkse Captured Tracks, het label van o.a. Beach Fossils en Wild Nothing. Er volgden wat EP’s en eind vorig jaar een prima album, Nausea. Daarvan is nu eindelijk een single getrokken, het dromerige en warmbloedige Twirl. Op dit moment trekt Craft Spells door de VS als support van Julian Casablancas, in het najaar komen ze onze kant op. Tijden plaatsten volgen.

De opvolger van Marks To Prove it heet Something Like Happiness en is weer raak. De track zal terechtkomen op het vierde album van de Britten, Marks To Prove It dat eind juli gepland staat. Painful, tricky and traumatic noemen de muzikanten het opnameproces. Ruim twee jaar hebben ze gedaan over de opvolger van Given To The Wild. Er zijn momenten geweest dat een of meer leden serieus aan omscholing dachten, maar uiteindelijk is alles toch nog goed gekomen. Het moeilijk scheppingsproces is niet af te horen aan Sometimes Like Happiness, een track die hoort tot het beste dat Macccabees tot nu toe heeft voortgebracht.

Een assertieve nieuwe single van de combi Franz Ferdinand en Sparks. 66 en 69 zijn Russell en Ron Mael. Waarschijnlijk weten de heren die sinds 1971 als Sparks opereren niet wat hen overkomt. Opvallend is dat zij niet de enige pensioengerechtigden zijn die in de herfst van hun leven een nieuwe carriereimpuls ondergaan. Ook de legendarische producer Giorgio Moroder is herontdekt en geniet met volle teugen van zijn nieuw hervonden roem. Toeval of niet Sparks en Moroder hebben ooit samengewerkt. Moroder was de producer van het album The Number 1 Song In Heaven uit 1979. Een track van dat album, Beat The Clock was de laatste hit van Sparks. Tot ze met Franz Ferdinand in zee gingen.

Eindelijk uit op single, het titelnummer van het jongste album van Father John Misty alias Joshua Tillman. De Phil Collins van de indie-scene wordt hij wel genoemd, niet omdat hij behaagzieke schoonmoeder muziek zou maken, maar omdat hij net als Phil als zanger-componist veel succesvoller is dan als drummer. Toch mag je je afvragen of Father net zo succesvol geworden zou zijn als hij drummer was geweest van een mindere band dan Fleet Foxes. Zo’n naam op je cv opent deuren. Father John Misty maakt furore met goed in het gehoor liggende americana, het zijn echter niet zijn mooie melodieën die de fans over de streep trekken, maar zijn scherpe en niet zelden zeer humoristische teksten. Daarnaast is Father J M een harde werker, I Love You, Honeybear is weliswaar pas zijn tweede plaats als Mister Misty, als J Tillman heeft hij sinds 2003 iets van acht albums en een gelijk aantal EP’s uitgebracht. Zijn succes is dus niet uit de lucht komen vallen, maar een mooi voorbeeld van oefening maakt kunst.

Hero Fisher volgen we al een tijd, maar van draaien is het tot nu toe niet gekomen. Dat komt omdat de dame weliswaar interessante, maar ook moeilijke toegankelijk muziek maakt. Met Break My Heart And Mend It lijkt er een kentering gekomen. Nog steeds maakt Hero geen music for the millions, maar fans van bijv. Sharon van Etten en andere vertolksters van het donkere popchanson zullen Break My Heart And Mend It zeker weten te waarderen. Ook niet verkeerd is dat Hero fans heeft gemaakt in hoge kringen. Zowel leden van Blur als van Foals hebben zich fan verklaard van de zangeres. Op 31 juli volgt het officiële album debuut van miss Fisher, Delivery.

In 2013 stuitten we voor het eerst op Wolf Alice, een stel jonge Britse honden onder aanvoering van Ellie Howsell. De allereerste single die we oppikten was Bros, dat nu in een remake aan een tweede hitleven is begonnen. In totaal zitten er nu vijf songs van Wolf Alice in onze computer, inclusief de nieuwe single You’re A Germ. Dat de band niet om goede songs verlegen zit, blijkt uit het feit dat een toptrack als oud IJsbreker Moaning Lisa Smile niet op het album terecht is gekomen. Wolf Alice begon haar bestaan als folkrockband, langzaam maar zeker heeft de band zich ontwikkeld tot rockband pur sang met naast de stem van Ellie hoofdrollen voor de elektrische gitaren. Dit weekend staat de band op Best Kept Secret, eind dit jaar komen ze terug voor een show in Bitterzoet (24/11). Het zou ons niet verbazen als dit de laatste keer is dat je Ellie en haar mannen in een kleine club kunt zien.

Natalie Prass heeft engelengeduld. De 29 jarige zangeres uit Virginia heeft twee jaar moeten wachten voordat haar debuutalbum eindlijk uitkwam. Natalie zit op het label van Matthew E. White. Net toen haar album af was, brak White door met zijn debuut. Aangezien het label Spacebomb Records maar piep is, gingen alle ballen op het album van White en dat van Natalie in de wacht. Begin dit jaar verscheen de plaat alsnog. Het eerste album van de multi-instrumentaliste is er een van grote schoonheid. Natalie heeft een stem die het midden houdt tussen een Disney prinses en een souldiva. Haar vaak downtempo songs zijn prachtig opgetuigd met blazers en strijkers, maar blijven ook kaal goed overeind. Dat weten we sinds we haar zagen optreden in de slechts half gevulde bovenzaal van Paradiso in januari. Goed nieuws dus dat ze terug komt. Na een uitgebreide tournee met Ryan Adams waagt Natalie binnenkort de oversteek als leading lady. In ons land kan je haar gaan zien op het Down The Rabbit Hole Festival op 28 juni. Ook staat ze op Pukkelpop en op Into The Great Wide Open op 6 september.

Er stonden ook ‘echte’ artiesten op Pinkpop dit jaar. Frank Turner bijvoorbeeld. Ook al kreeg hij niet zoveel aandacht als Robbie W. en die Zweedse dj, de Britse bard liet de festivalgangers uit zijn hand eten met zijn oprechte en enthousiasmerende optreden. Turner maakt oud-Engelse folk met een eigentijdse energie. Zijn liefde voor muziek kent geen grenzen en een van de factoren die van zijn shows altijd weer zo’n feest maken is zijn blijdschap dit te mogen doen. Zo is iedereen happy, zeker als Frank zulke toptracks blijft afleveren als The Next Storm. Op 7 augustus komt hij met een nieuw album, Positive Songs For Negativ People, zijn zesde alweer.