Author: Flip van der Enden

Er zijn mensen die spontaan uitslag krijgen van het hoge stemmetje van Shamir, maar niemand die hem aan het werk heeft gezien zal echt een hekel aan hem krijgen. Super charmant is de 20 jarige genre-bending bi raciale, bi-seksuele en multi-getalenteerde Shamir Bailey uit Las Vegas. In For The Kill staat gewoon op het album dat eerder dit jaar verscheen, maar is alles behalve een gewone track met zijn sax erupties, electrobeat en falset zang. Shamir is een beetje een vreemde eend in de Pinguin bijt, in elke bijt eigenlijk. En daarom houden we van hem.

Terwijl de Desire single nog lang niet is uitgewerkt heeft Dilly Dally al weer een nieuw liedje in de aanbieding. Net als Desire is ook Purple Rage een bozige, grungy gitaarrocker met echo’s uit de jaren negentig. Dilly Dally maakt deel uit van een nieuwe lichting meidenbands, die voortborduren op het patroon van acts als Hole, Alanis en PJ Harvey. Dilly D bevindt zich in het goede gezelschap van o.a. Torres, Meg Myers en Bully. Begin volgend jaar toert de band door Engeland, dat is een stuk dichterbij dan hun native Canada. Wie haalt ze hier naar toe?

Hoe belangrijk een video kan zijn, bewijst de Staat maar weer eens met de spectaculaire clip van Witch Doctor. Hoe de clip is ontstaan en gemaakt mocht Torre uitgebreid op TV komen vertellen. Wat ons boeit is hoe een albumtrack waar niemand veel ophef overmaakte met ondersteunende beelden plots zo’n indruk maken kan. De Staat is volgens vriend en vijand een van de beste bands die ons land heeft voortgebracht, maar ook een band met een barokke en onvoorspelbare loopbaan.

De Staat had vorig jaar een onverwachte klapper met een op Beastie Boys leest geschoeide remake van Input Source Select, een nummer van het I_Con album uit 2013. En net nu er een nieuw album op uitkomen staat, ontploft Witch Doctor van het zelfde album, dankzij die spectaculaire clip dus. Bij De Staat gaat alles altijd anders, maar zolang het gaat, gaat het goed.

Jagwar ma is een psychedelische band uit Australië. Ze zijn niet zo poppy als (de nieuwe) Tame Impala en minder trippy dan King Gizzard & The Lizard Wizzard, maar weird genoeg om door de douane uit de rij te worden gepikt. De band uit Sydney heeft een aantal beroemde fans, Noel Gallagher bijv. en Foals en Jamie xx. Veel Jagwar Ma songs hebben een dansbare beat, Another Day In The Sun niet echt, maar er bestaat dan wel weer een dub-versie van. De track is geen voorbode van een tweede album, maar een one off single met vriend, collega en landgenoot Dreems.

Misschien is het je ontgaan, maar Strokes baas, Julian Cassablancas heeft een eigen labeltje. Cult Records heet het bedrijfje dat naast Cassablancas zelf o.a. collega Hammond Jr en Karen O onder contract heeft staan. De nieuwste Cult signing is INHEAVEN, een jonge band uit zuid London. Bitter Town is een lekker losse pols rock ‘n’ roll plaatje met meerstemmige zang en een galm die aan the Jesus & Mary Chain doet denken. Rijk zal Julian er niet mee worden, maar Bitter Town van INHEAVEN is hippe shit en precies het soort muziek, dat je verwacht op een door een Stokes man gedreven labeltje

Daughter heeft iets gedaan wat maar zelden voorkomt, beroemd worden met droevige muziek. Elbow is het gelukt en The National, maar doorgaans is mega-succes voorbehouden aan happy go lucky acts, die gaan voor de chart en niet voor het hart. Doing The Right Thing is de eerste nieuwe track van het Londense Daughter sinds hun debuutalbum uit 2013. Veel is er niet veranderd, wellicht is de fi wat meer hi. Elena Tonra zingt nog steeds als een engel met liefdesverdriet respect en fantasievol begeleid door haar twee devote muzikanten.

De opvolger van het ongemeen funky Snakeskin klinkt ….heel anders. En zo kennen we Deerhunter weer, als een band die voor geen enkel gat te vangen is. Was Snakeskin een dansnummer, bedoeld voor lijf en leden, met Breaker mikt de band van Bradford Cox op het hoofd. De tweede single, die aan de release van het nieuwe album vooraf gaat is een, ja wat is het eigenlijk, softpop ballad met een psychedelisch intermezzo. Horen we daar een mellotron? Hoe verschillend de twee tracks mogen zijn, duidelijk is wel dat Deerhunter zijn postpunkveren heeft afgeschud. Anno 2015 laat Deerhunter zich nog moeilijker rubriceren dan al het geval was. Wat dat betreft spreekt de titel van het nieuwe, 7e album boekdelen. Fading Frontiers heet de plaat, die zo rond 16 okt uit moet komen.

Vijf albums lang volgde Julia Holter de kunstroute. Dat leverde haar de waardering op van de schrijvende pers, die haar vergeleek met acts als Joanna Newsom, Kate Bush en Laurie Anderson, maar het grote publiek hield afstand. Niets in haar verleden wees er op dat Julia niet happy was met die situatie of dat ze heimelijk hunkerde naar erkenning. De verwachting was dan ook dat ze op de oude artistieke verantwoorde voet verder zou gaan. Nu willen we niet beweren dat Julia haar ziel aan de duivel heeft verkocht in ruil voor wereldlijk succes, maar het valt wel op dat haar nieuwe songs een veel groter publiek trekken dan haar oude. Feel You zou je zelfs een echte hit kunnen noemen en haar nieuwe, Sea Calls me Home kan zich ook makkelijk staande houden in een 3FM-achtige omgeving. De oude Julia is niet helemaal verdwenen. Gelukkig. Haar teksten behandelen onderwerpen waar Katie Perry zich het mooie hoofdje over zou breken en de sax solo in Sea Calls Me Home nijgt naar de avant-garde. Het is een spel van vorm en inhoud, dat Julia Holter uitstekend blijkt te beheersen.

Twee jaar geleden bracht Society twee singles uit, All That We Have Become en 14 Hours, opvallende sterke tracks met invloeden zo divers als The Beatles, Motown, trip hop en Britpop. De toekomst lachte Society, zijnde James Gilder en Bryan Lynch tegemoet. Het enige wat ze hoefden te doen was regelmatig nieuw werk laten verschijnen. Dat gebeurde helaas niet. Society verdween weer net zo snel onder de horizon, als ze was opgekomen. Naar nu blijkt om hard aan een debuutalbum te werken. Dat album is zo goed als klaar, waardoor kan worden begonnen aan een nieuw offensief. De sound van Society is niet heel erg veranderd, namen als Portishead en The Verve doemen op bij beluistering van Protocol, maar de mix is modern en met de 90’s revival in volle schwung is de voedingsbodem voor Society vruchtbaar dan ooit. Wacht dus niet te lang met het album, heren.