Author: Flip van der Enden

Death Cab For Cutie draait al weer zo lang mee dat we de band voor lief nemen. Categorie sympathiek, maar over het hoogtepunt heen. Niet dus, bleek vorige week op Best Kept Secret. De band speelde een bevlogen set die niet hing op nostalgie of leunde op een paar oude hits. De band uit de staat Washington heeft de keuze uit songs van inmiddels acht albums. De meest recente, Kintsugi is misschien niet hun beste, maar telt met Black Sun en No Room In Frame wel weer een paar tracks die niet mogen ontbreken op een eventuele ‘Best Of’. Ook The Ghosts of Beverly Drive is alweer een sterke single van een band die dus nog lang niet uitgerangeerd is.

.

Jedi Mind Tricks is een hip hop act uit Philpadelphia, die ouder is dan deze eeuw. In de VS heeft de crew de nodige klappers op hun naam staan. Hier? not so much. Of Deathless Light daar verandering in zal brengen, waarschijnlijk niet, maar een betere mix tussen rap en rock zal je dit jaar niet horen. De track komt van The Thief And The Fallen album numero acht van Jedi Mind Tricks.

Glastonbury is de Rolls Royce onder de festivals, niet alleen een van de oudste, de aller grootste en het meest brede festival, maar ook het meest prestigieuze. Bands nemen bij wijze van spreke geld mee om op Glastonbury te mogen optreden. Nederlandse bands kunnen alleen maar dromen van een show op de heilige grond in het Engelse Somerset. In de 45 jarige geschiedenis van het festival hebben er ooit maar twee Nederlandse bands een uitnodiging gehad om te komen spelen, De Staat in 2010 en Birth Of Joy in 2013. Dit jaar komt daar een derde polderrockband bij, My Baby. Het Amsterdamse trio kreeg de invitatie na een zeer geslaagde tournee met Seasick Steve door Engeland, heeft het dus helemaal zelf verdiend. Even leek het er op dat Cato, Joost en Daniel buiten onze grenzen meer waardering kregen dan hier, dat is inmiddels wel veranderd. Een uitstekend tweede album, een aantal shows op eigen kracht plus optredens als backing band van # 1 fan, van Henny Vrienten hebben My Baby ook hier veel liefde en waardering opgeleverd.

Lauryn Hill is geen makkelijk mens, niet voor zichzelf en niet voor anderen. Als lid van the Fugees leerde ze zelfs haters van hip hop houden. Toen het trio na twee albums implodeerde maakte Lauryn veel zo niet alles goed met haar soloalbum, The Miseducation of Lauryn Hill, een plaat die nog niets aan glans heeft ingeboet. Dat was in 1998. Vier jaar later volgde nog een live album, waarmee ze zelfs haar grootste fans op de proef stelde. En toen werd het stil. Lauryn trouwde met een van de zonen van Bob Marley en zorgde voor vijf erfgenamen. Muziek leek haar niet meer te interesseren en de muziekindustrie al helemaal niet. Er was even sprake van een reünie van the Fugees, maar dat plan is nooit veel verder gekomen dan een geflopte single. De laatste paar jaar treedt Lauryn weer regelmatig op, meestal komt ze veel te laat, speelt ze veel te kort en weigert ze haar hits te zingen. Kortom een speciaal geval, bulkend van het talent, maar mentaal niet in staat om het in goede banen te leiden. Lauryn is niet de eerste en enige getormenteerde artieste. Velen gingen haar voor en velen zullen er nog volgen. Een van haar illustere voorgangers is Nina Simone, die het bestond om een zaal te verlaten nog voordat ze een noot gespeeld had. Omdat het publiek haar niet aanstond. Over de legendarische Simone, een van de grootste Afro-Amerikaanse artiesten ooit verschijnt binnenkort op Netflix een nieuwe documentaire. Voor de soundtrack zijn een aantal eigentijdse r&b acts gevraagd waaronder John Legend, Leon Bridges en Lauryn Hill. Aanvankelijk zou Lauryn twee songs doen, maar ze raakte zo enthousiast dat ze er uiteindelijk zes inleverde en co-producer werd van de soundtrack. We kunnen alleen maar hopen dat dit het begin is van een echte comeback, want als je Lauryn’s versie hoort van Simone’s Feeling Good (inderdaad ook gedaan door Muse) dan weet je meteen hoe zeer we haar hebben gemist.

The Indien is de naam van de groep van en rond Rianne Walther. Rianne kan niet alleen prachtig zingen, ze heeft ook nog eens een hele mooie stem. Dat is een combinatie die minder vaak voorkomt dan je zou willen. Maar aan een mooi timbre en een goede techniek heb je niks als de songs qua kwaliteit achterblijven. Ook op dit vlak hebben we totaal geen klachten. Done, de debuutsingle van The Indien, was niet van onze playlist af te branden en Summer Night lijkt een zelfde lot beschoren. Die haalt het einde van de zomer wel. We kunnen alleen maar hopen dat hare Haagse tegen die tijd een EP of liever nog een album uit heeft om ons door de winter helpen.

Meestal gaat een bandlid solo, bij Moss is het andersom. Klangstof is min of meer Moss minus Marien. We Are Your Receiver is de tweede release van de band, die eerder dit jaar aftrapte met het naar meer smakende Hostage. Inmiddels is Klangstof ook live gesignaleerd en hebben we kunnen vaststellen dat de band meer is dan een aardige hobby van initiatiefnemer Koen van de Wardt. Het nieuwe We Are Your Receiver is een perfecte soundtrack voor een lome zomeravond, lui van ritme met mooie meerstemmige zang en als kers op de taart een heerlijk plagerige synthesizer, die klinkt alsof hij uit de boedel komt van E.L.P.

Strict genomen is Beck een One hit wonder, alleen met Loser haalde hij een officiële hitnotering. Dat was ruim twintig jaar geleden. Daarna leverde Beck het ene prachtalbum na het andere af en was hij een vaste gast op de playlist van Pinguinradio en andere alternatieve en indie-stations, maar in de buurt van een ouderwetse commerciële hitlijst is hij nooit meer gesignaleerd. Tot zijn spijt lijkt, want Dream, de nieuwe single van meneer Hansen lijkt niks meer en niks minder dan een gooi naar single-succes. De track is helemaal nieuw, staat dus niet op het redelijk recente Morning Phrase album. Had daar met zijn o-o-o koortjes, disco gitaar en aanstekerrefrein ook niet echt op gepast. Zien we Beck Hansen binnenkort in gezelschap van Taylor Swift en Nicki Minaj? Vooruit dan maar, als hij daarna maar weer rekening houdt met al die fans die hem een twee decennia lange, weliswaar hitloze, maar zeker geen succesloze loopbaan hebben bezorgd.

Brits indie-prog-rockers, Foals zijn klaar met de opnamen van de opvolger van hun Holy Fire album (2013). Album nummer 4 van Foals gaat What Went Down heten. Het titelnummer van de plaat is vooruitgestuurd ter voorbereiding van het offensief dat 28 augustus losbarst. Foals heeft het album opgenomen in een studio in Frankrijk met James Ford ( Florence + Machine/ Arctic Monkeys) als opnameleider. What Went Down geeft niet de indruk dat Foals het in het tiende jaar van hun bestaan wat rustiger aan wil doen. In tegendeel, What Went Down is een van de meest woeste tracks tot nu toe van de band van Yannis Philippakis. Dat belooft dus wat. Concert: 7/11 in de Melkweg.