Author: Flip van der Enden

Als je de line-up bekijkt van de meeste festivals zou je de indruk kunnen krijgen dat de popmuziek nog steeds een mannending is. Niet dus. Er zijn op dit moment zoveel rockbands met een vrouw aan het hoofd dat we rustig kunnen spreken van een trend. Wolf Alice, Best Coast, Waxahatchee, Warpaint, Alabama Shakes etc hebben er een collega bij. De band heet Bully en de baas van het stel, Alicia Bognanno. Alicia komt uit Nashville. Haar bevlogen zang en de knagende gitaren geven Trying een 90’s flavor, niet toevallig het de decennium waarin bands als The Breeders, Hole en Sleater Kinney aan de mannenheerschappij begonnen te knagen. Trying is de voorbode van het eerste album van Bully dat eind juni wordt gepresenteerd. Optreden doen miss Bognanno en haar drie mannen ook, vooralsnog alleen in Engelstalige landen.

Todd Terje is Terje Olsen, een dansmeester uit Noorwegen. Terje valt op in de dancescene waar muziek meestal maar één functie heeft, dansen. Met tracks als Inspector Norse en het nieuwe Alfonso Muskedunder brengt de Noorse producer de broodnodige humor op de dansvloer. De beat is vrijwel identiek aan die van de muziek die Chilly Gonzales schreef voor een iPad commercial een paar jaar geleden, de melodie lijkt geleend van een Italiaanse soft porno soundtrack uit de jaren zeventig. Wie Terje volgt zal niet verbaasd zijn over zijn brede opvatting van dansmuziek. De Noor heeft ook tracks geproduceerd voor Franz Ferdinand, Robbie Williams en Bryan Ferry.

De songs van Sinkane zijn zo verschillend dat het moeilijk is ‘s mans stijl te duiden. Niet dat Sinkane a.k.a. Ahmed Gallab aan extreme genre hopping doet – er zijn grenzen- maar breed is hij zeker. We herkennen elementen uit de pop, rock, dance, soul en funk. De verbindende factor in het oeuvre van Sinkane is een tropische beat, wat niet onlogisch is voor iemand die roots heeft in Soedan. In geval van Young Trouble is de beat niet Afrikaans maar Jamaicaans. Het reggae karakter van de track wordt nog eens versterkt door een dameskoortje dat geënt is op Bob Marley’s I Three. Kortom zomer op je radio.

Wie afgelopen zaterdag Nothing But Thieves aan het werk heeft gezien in de (veel te kleine) zaal van Paradiso zag een band die wel eens heel snel flink mega kan gaan worden Niet iedereen was gecharmeerd van de niet altijd even subtiele stamprock van de Britten en de vocale acrobatiek van frontman Conor. En dat is goed. Bands die geen vijanden maken, zijn zelden interessant. Vooralsnog heeft Nothing But Thieves meer vrienden dan vijanden. Hun singles, Itch is de derde die we doen zijn tot nu toe allemaal raak. Wie het niet lukte om tijdens Pinguins in Paradiso een glimp van de de dievenbende op te vangen, heeft op 17 mei een herkansing. Dan staat Nothing But Thieves op het 60 jaar Concerto/London Calling in de Tolhuis Tuin in A’dam Noord.

Nieuw werk van St Vincent. Teenage Talk staat niet op het laatste album van Annie Clark. Ze schreef het speciaal voor de HBO tv-serie Girls. Teenage Talk is wederom een prachtsong van een dame, die haar eerste muzikale misstap nog maken moet. 1 juli keert St Vincent terug naar onze kust voor een optreden in Paradiso.

Wat doen de bandleden als de leider van huis is? Die beginnen voor zichzelf. Klangstof is het geesteskind van Koen van de Wardt, in het dagelijks leven bassist bij Moss. Koen heeft een stapel songs op de plank, die niet passen in het repertoire van Moss. Nu Moss main man Marien Dorleijn even een witje laat vallen in het bestaan van zijn band, grijpt Koen zijn kans om zijn songs op te nemen en live uit te voeren. Dat doet hij samen met mede Moss mannen Finn Kruyning en Michiel Stam plus drummer Wubbo Siegers. Een geslaagd optreden op Grasnapolski maakte duidelijk dat Klangstof levensvatbaar is. Momenteel zijn Koen & co bezig met de opname van wat wel eens een heel album zou kunnen gaan worden. Het spannende Radiohead-esque Hostage smaakt in ieder geval naar meer.

Hoezo niet representatief? Can’t Wait is een van de weinige vocale nummers op het nieuwe album van Chon. Vergeleken bij de andere songs is Can’t Wait ook nog eens een relatief eenvoudige en rustige track. We wilden per se iets van Chon gaan draaien, want een super bijzondere band. Can’t wait is de meest radiovriendelijke track van de band. De rest is high speed, extreem virtuoos gespeelde eh….jazz rock? De band komt uit San Diego en bestaat uit twee hoogbegaafde gitaristen, een superieure bassist en een onnavolgbare drummer. De band die misschien nog het meest in hun buurt komt is Mars Volta. Het handelsmerk van Chon zijn de dubbele gitaren, die om beurt duelleren en naadloos samen spelen in snelheden en met een compositorische complexiteit, die voor normale mensenoren nauwelijks te volgen zijn. Op 23 augustus treedt Chon op in Eindhoven. Laat dat nou net het weekend zijn van Lowlands.

Katie Crutchfield is Waxahatchee. Katie noemde haar band naar een natuurgebied in haar thuisstaat Alabama. Deze week is Ivy Trip verschenen, het derde album van Waxahatchee. Daarvan is Under A Rock de single die de aandacht moet trekken. Under A Rock is een eerlijke no-nonsense track die snel to the point komt en als dat punt gemaakt is, zet men er snel een punt achter. 2 minuten en we zijn klaar. Single en album zijn een verfijning van het vorige werk van de band. De opnamekwaliteit is hoorbaar beter, de songs van Katie zitten steviger in elkaar en ze is beter gaan zingen. Dat heet progressie.

Het is nog vroeg dag voor The Bohicas, Where You At is pas de derde single van de Britse rockers. Eerder verschenen XXX/Swarm en To Die For. Het is onduidelijk of er een debuutalbum in de maak is, de band speelt zoveel dat er maar weinig tijd overblijft voor plaatopnames. Maakt niet uit, we zijn geduldig en dankzij singles als dit gedreven Where You At blijven we bij de les. Op 22 augustus staan Dominic, John, Ady en Brendan op Lowlands.