Author: Flip van der Enden

Meer sterk werk van de belangrijkste bluesartiest van dit moment. The Healing, niet te verwarren met The Healer, het succesnummer van John Lee Hooker is een van de vele hoogtepunten op het nieuwe album van de Texaan, The Story Of Sonny Boy Slim en zal door Gary Clark Jr ongetwijfeld worden gespeeld tijdens zijn twee concerten in Paradiso op 10 en 11 november.

Eerlijk gezegd hadden we gedacht dat het harder zou gaan met Drenge dan tot nu toe het geval is. Het Britse duo debuteerde twee jaar geleden behoorlijk overtuigend met een album dat pareltjes bevatte als Bloodsports en Fuckabout. De eerder dit jaar verschenen opvolger, Undertow was ietsje potiger, maar leek verder vooral meer (of minder) van het zelfde te bieden. Leek, want bij nadere beluistering komen er toch wel een paar serieus goede songs bovendrijven, We Can Do What We Want o.a, maar vooral The Woods dat deze week de single-treatment krijgt. The Woods biedt het bekende zware geluid, maar stijgt boven het maaiveld uit dankzij een mooie melodie, sterke zang van Eoin Loveless en een prima beat van broer Rory.

Het Canadese Dralms maakt droompop op fluister niveau, rustig bewegende, melancholieke songs, die zich ophouden aan de poppy kant van het dance-spectrum. Shook, is het titelnummer van de eerste langspeler van Dralms en eindelijk eens een single die de lading dekt. 10 fantasierijk gearrangeerde songs, die tezamen een sfeervolle vluchtheuvel vormen voor de naar onthaasting verlangende moderne medemens. Zonder multi-instrumentalist Christopher Smit zou er geen Dralms zijn, maar zijn begeleiders zijn meer dan alleen dat, het zijn ervaren en intuïtieve muzikanten die de composities van Smith volledig tot hun recht laten komen. Dralms is op 5 december te beleven in de Sugar Factory te A’dam.

Het barst van de beren in de popmuziek. Van Bear’s Den tot Bear Hands, van Boy & Bear tot The 2 Bears en van Grizzly Bear tot Panda Bear. En beren blijven inspireren, getuige een nieuwe band met beer in de naam, Eliza & The Bear. De kern van Eliza & The Bear wordt gevormd door James Kellegher en Callie Oakes. Gesteund door een enthousiaste ritmesectie maakt dit duo sinds het begin van dit decennium muziek, die zich rechts bevindt van Arcade Fire en links van de Mumfords. De eerste paar jaar van zijn bestaan heeft Eliza & The Bear zich vooral geconcentreerd op hun bühnevaardigheden. Nu de band live staat als het spreekwoordelijke huis, is de tijd rijp voor een eerste langspeler. Lion’s Heart is de tweede single van dat album, dat niet al te lang meer op zich zal laten wachten.

De debuutsingle van Pumarosa is een opvallende stukje muziek, nou ja stukje. De track is zo’n zeven en halve muziek lang. Het meest herhaalde woord is dance. Toch is Priestess geen dance-tack in de conventionele betekenis. Je kunt er flink van uit je dak gaan en het is niet makkelijk om de volle zeven minuten bewegingsloos te ondergaan, maar wat Priestess anders maakt dan de meeste andere op de dansvloer georiënteerde releases is dat het nummer van top tot outro organisch is. Er komt wel iets van electronica aan te pas, maar het dominante instrument is een saxofoon, de percussie is live en de climax wordt bereikt door het opvoeren van de speldynamiek en niet met het draaien aan knoppen. Kortom, Priestess is een opvallend debuut van het vijfkoppige Pumarosa uit Londen onder de bezielde leiding van miss Isabel Munoz-Newsome.

Sinds het onverwachte maar enorme succes van Royal Blood is elk label op zoek naar zijn eigen ruige rockband. Herriemakers,  tot voor kort gedoemd tot een bestaan in de marge, maken nu plotseling kans op roem en fortuin. Ook VANT profiteert van de vernieuwde belangstelling voor ouderwetse gitaarmuziek. VANT was het onderwerp van een zogenaamde bidding war, een strijd tussen platenmaatschappijen om de hand van de band. In geval van VANT heeft Parlophone gewonnen, een label dat geschiedenis schreef als platenmaatschappij van The Beatles (en Kraftwerk, Coldplay en Blur). Of de platenbaas er financieel verstandig aan heeft gedaan om de jonge Britten te contracteren zal de toekomst leren. Artistiek gezien heeft hij een juiste beslissing genomen. VANT rockt als de beste in een stijl die ergens tussen de oude Kinks en Pixies inzit. Parking Lot is de 4e single van VANT, een album is zo goed als klaar.

Vorig jaar was PAUW een onbekende band uit Oost-Nederland nog op zoek naar een juiste sound een een definitieve opstelling. Beide zijn gevonden en meer. Nog geen twee jaar na oprichting heeft de band van Brian Pots en Rens Ottink zo’n beetje alles binnen wat er te halen valt. Van Popronde naar Noorderslag naar Lowlands.
Vorige week trad de band nog op in Liverpool en in Hamburg. Heilige grond. En het debuutalbum moet nog uitkomen! Waar gaat dit eindigen? Ons zou het niet verbazen als de volgende stop de hitparade is. Memories is de commercieelste PAUW track tot nu. Volgens sommigen zou het nummer lijken op het koningslied. Wij horen andere dingen. Als een Volendamse Earth & Fire zo klinkt Memories in onze oren, maar dat kunnen ook de paddo’s zijn.

And the hits just keep on coming. Probleem van een band die van de andere kant van de wereld komt, is dat men daar al een tijdje bezig is voordat het hier begint te borrelen. Voordeel is dat terwijl wij nog aan het genieten zijn van eerder verschenen werk het thuisfront alweer getrakteerd wordt op nieuwe avonturen.
Dankzij internet hoeven we niet meer te wachten tot een act of label de tijd rijp acht om de nieuwe nummers hier uit te brengen. Ergens uit is tegenwoordig overal uit. Dus terwijl wij nog rocken op (het jaar oude) Your Low, is in Australia net een nieuwe single uit van DMA’s. Lay Down is de titel en we zijn er mee in onze sas.