Author: Flip van der Enden

Beach House verstaat de kunst om moeilijke muziek makkelijk te laten klinken. Of andersom. Het nieuwe Sparks is geen uitzondering. Het nummer vergt een paar draaibeurten voordat de melodie zich laat horen, maar dan heb je ook wat. Beach House is een duo dat sinds haar debuut in 2004 de boventoon voert in het dream pop genre. De mannelijk helft heet Alex Scally. Zijn partner Victoria Legrand is een Française met een beroemde vader, Michel Legrand. Papá is een gerespecteerd jazzmuzikant en componist met meer dan 200 soundtracks op zijn naam. Hij is ook de auteur van de evergreen, Windmills Of Your Mind. Vicoria is geboren in Parijs, maar opgegroeid in Philadelphia. Een studie in Parijs heeft ze voortijdig afgebroken, waarna ze weer naar Philly ging. Daar liep ze Scally tegen het lijf. Het duo sloot een muzikaal pact dat binnenkort een vijfde vrucht afwerpt in de vorm van het album Depression Cherry.

Tourist LeMC is de nom de plume van Johannes Faes uit het Vlaamse Schoten, een gemeente onder de rook van Antwerpen. Tourist LeMC is een rapper, maar niet van het eenkennige soort. Zijn muziek kent invloeden uit diverse disciplines, van Holland’s cabaret tot Vlaamse dichtkunst. De Troubadour telt een gastrol van Flip Kowlier. Als lid van ‘t Hof van Commerce hoorde Kowlier tot de pioniers van de Vlaamstalige hip hop scene en baande hij het pad dat Tourist nu bewandeld. De Troubadours staat op album nummer twee van Tourist LeMC, En Route dat uit is op Top Notch.

Mac laat horen dat hij met minimale middelen de meest mooie muziek kan maken. Een dronken keyboard, een gitaar, een snare en een stem, dat zijn de ingrediënten van Another One. Het tempo ligt laag, de stemming is bedrukt. Mac heeft liefdesverdriet. Klinkt Another One als een thuisopname, ook de clip is super low budget. Je ziet Mac met zijn instrumenten in zee staan playbacken met een Michael Jackson t-shirt aan dat hij zo te zien zelf heeft gemaakt. Dat geldt ook voor het MJ masker dan hij af en toe op heeft. Wie weet wat daar achter zit mag het zeggen. Feit is dat de Canadees alweer een een mooi muziekje aan zijn toch al niet vervelende oeuvre heet toegevoegd.

Lily Allen meets Selah Sue. Grote kans dat we Come van Jain in minder tropische omstandigheden hadden laten liggen, want niet erg veel diepgang. Daarnaast schreeuwt Come one hit wonder. Maar toch. In deze hittegolf laat Come zich beluisteren als een frisse bries. Het nummer is het muzikale equivalent van een mojito, exotisch, verfrissend en naar meer smakend. Jain komt uit Frankrijk. Mocht haar muzikale carrière na dit succes stokken, kan ze altijd nog clipmaker worden. De video van Come is namelijk opvallend leuk, vol visuele grappen en met een hoofdrolspeler, die minstens zo charmant is als haar hit.

Woodkid meets Villagers. You Don’t Know Me van Son Lux is een intrigerend stukje modernica, een smachtend gezongen semi-ballad met zware percussie, dameskoortjes en vioolarrangementen. Son Lux is Ryan Lott, een klassiek geschoold pianist en componist, die zichzelf heeft leren drummen en gitaarspelen. Na een periode als componist van muziek voor modern ballet en commercials begon hij met behulp van sample-machines en andere elektronische instrumenten te werken aan wat zijn eerste album zou worden. Dat was in 2008. Sindsdien is Son Lux gesignaleerd op de bühne met of op platen van o.a. Bon Iver, Sufjan Stevens en Beirut. You Don’t Know Me is de eerste single van het vierde Son Lux album, de soundtrack die hij schreef voor de film, The Disappearance of Eleonor Rigby niet meegerekend.

Het gaat om de sax. Mooi liedje, de langverwachte comeback-single van de Zweedse muzikale geestverruimers Dungen, maar zonder die saxsolo aan het eind zou het niet meer dan mooi geweest zijn. Nu is Åsk Dit een evergreen in wording. Dungen dus, is de naam waaronder multi-instrumentalist Gustav Ejstes sinds begin deze eeuw zijn muziek uitbrengt. Dungen was een van de eerste moderne bands die inspiratie putten uit de pyschedelica van de jaren 60 en 70. De zeven Dungen albums tot nu toe hebben allemaal een internationale release gekregen. Ook live was het succes van de Zweden grensoverschrijdend. Na 2010 werd het stil, een stilte die vorige maand onverwacht werd verbroken met de mededeling dat er op 25 september een nieuw Dungen album zal uitkomen. De inkt van het persbericht was nog niet droog toen de single Åsk Dit online kwam, een licht funky track, die op driekwart wordt gekaapt door een saxofonist die dus voor  een heerlijk happy end zorgt. Hopen dat hij/zij(?) ook op het nieuwe album volop speelruimte krijgt.

Alison Mosshart kennen we als rockchick extra ordinaire, aanvoerder van The Kills en zuster in het kwaad van Jack White in The Dead Weather. Hier treffen we de zangeres in de relatief rustige omgeving van The Forest Rangers, een raadselachtige band die in het leven geroepen lijkt om de Amerikaanse tv-serie Sons of Anarchie muzikaal te omlijsten. Het broeierige Trying To Believe You’re Mine is te horen in één van de afleveringen van seizoen zeven.

Hun heerlijke tussendoortje, No Harm haalde zonder moeite de -1 positie van onze Graadmeter. Toen de track verscheen hadden we geen idee hoe lang we op echt nieuw werk van Editors moesten wachten. Niet zo lang dus. Marching Orders is helemaal vers. Het is echter niet duidelijk of de track ook op het nieuwe Editors album komen zal, de opvolger van The Weight Of Love uit 2013. Vooralsnog is Marching Orders uitgebracht als benefiettrack voor Oxfarm. Er zijn 300 12” ‘s geperst, die exclusief te koop worden aangeboden in Oxfam winkels in Engeland, Duitsland en België. Gelukkig is het nummer ook digitaal gereleased. Zodat iedereen er van kan genieten, en genieten doen we van Marching Orders, de volle zeven en halve minuut lang.

Eigenlijk hou ik niet van metal, zei Mastodon zanger Brent Hinds pas in een interview. Metal leek hem wel even stoer, maar om nou je hele leven als metalhead te slijten is ook weer zo wat. Dus probeert Hinds stilletjes zijn bandmaten van het metalpad af te leiden. Dat is redelijk gelukt op de nieuwe single van Mastodon. De gitaren zijn onveranderd  zwaar en de drummer laat de boel niet verslappen, maar de riff is vriendelijk en de zang heel goed te doen. Geen gruntje aan de lucht! Dat maakt dat we Asleep In The Deep niet alleen op ons metal kanaal, Aardschok en op ons harde rockkanaal Pinguin On The Rocks draaien, maar ook op het moederschip. Meestal gaat metal ons net een streepje te ver, maar een beetje stevigheid op zijn slaan we niet af.