Author: Flip van der Enden

The Vaccines is een van de betrouwbaarste Britse bands van dit decennium. De band van Justin Hayward- Young moet hun eerste slechte single nog maken. Give Me A Sign is het zeker niet. De track gaat gepaard met een heerlijke clip waarin de band hun harige voorgangers uit de jaren zeventig parodieert. Humor en popmuziek zijn twee grootheden die zich moeilijk laten mengen, vaak is de grap te flauw of de muziek ondermaats, maar deze seventies ‘rawk’ pastiche is grappig en goed.

Murder ballads zijn een apart genre binnen de Anglo-Amerikaanse folktraditie. De meeste murder ballads zijn gebaseerd op waar gebeurde verhalen. Jonathan Bree’s Murder lijkt ontsproten uit het fantasievolle brein van de auteur zelf, maar past met zijn slechte afloop prima in de eerder geschetste traditie. Jonathan Bree is een licht experimentele singer-songwriter uit Nieuw Zeeland, waar hij enige bekendheid geniet als voormalig voorman van The Brunettes. Na meer dan een handvol releases met zijn band, besloot Bree zijn geluk te beproeven als solist. Zijn debuutalbum, The Primrose Path was raar, een breed gearrangeerd album vol met spooky songs, die het vooral van sfeer moesten hebben. Een soundtrack zonder film zeg maar. Van de opvolger, A Little Night Music, zijn nog maar drie songs bekend. De sfeer is wederom duister, maar de composities lijken compacter en publieksvriendelijker. Een internationale trekker zal Bree niet snel worden, noch te ambiëren. Eerder lijkt hij te kiezen voor een plek naast alternatieve excentriekelingen als Nick Cave en zijn held Jonathan Richman. Anders gezegd, geen Lowlands en nooit en te never Pinkpop, maar Crossing Borders of Motel Mozaique zouden een moord voor hem moeten doen.

De goede verstaander kan nog wel horen dat Wild Belle begon als reggaeband, maar broer en zus Bergman willen blijkbaar niet als one trick pony de geschiedenis ingaan, dus gooien ze het deze keer over een andere boeg. Giving Up On You is een up tempo popplaat met meer energie dan het gezamenlijke oeuvre van Ed Sheeran en Sam Smith. Het is alweer vier jaar geleden dat Wild Belle uit Chicago voor het voetlicht trad. Hun debuutalbum was leuk en aardig, maar het waren de live-shows die volk trokken. O.a. Thom Yorke sprak lovende woorden over Elliot en Natalie. Giving Up On geeft sterk de indruk dat het Wild Belle gelukt is om hun tomeloze live-energie naar de studio setting te vertalen. Kijk ook even naar de clip, opgenomen tijdens een 12 uur durend feest in een club in hun ‘native’ Chicago. Album gaat Dreamland heten en komt er aan.

Downtown van Majical Cloudz is wat onze Engelstalige vrienden een slow burner noemen, een nummer dat even moet sudderen voordat het de juiste snaar raakt. De pracht en kracht van de gedragen track zit hem in de opbouw. Zo’n 4 minuten neemt Devon Welsh de tijd om kond te doen van zijn liefde, daarna twijfelt niemand meer aan zijn woorden. Majical Cloudz is een duo bestaande uit twee niet geheel gelijke helften, als zanger/componist domineert Devon Welsh, maar zonder de melodieuze en instrumentale bijdragen van Matthew Otto zou hij zijn boodschap niet half zo overtuigend kunnen brengen. Downtown is terug te vinden op album numero tres van de Canadezen, Are You Alone.

Aan acts die zich laten inspireren door de roemruchtige sixties (en early seventies) geen gebrek momenteel. In Nederland kunnen we zelfs spreken van een trend dankzij Pauw, Jacco Gardner, Yorick van Noorden en niet te vergeten de drukke afdeling garagerock. Enter Max Weser, ook een sixties revivalist, ten minste als Weak For Love representatief is voor zijn kunst en kunnen. Daar gaan we eigenlijk wel vanuit, kijk maar naar zijn haar, een Beatles kapsel anno 1966. Helaas komen veel retronauten niet verder dan eervolle pastiches, een herschikking van clichés. Ook Meser toont zich fan en connaisseur, maar lijkt minder geïntimideerd door zijn helden en  bereid tot stijlbreuk als dat nodig is. Dat is verstandig, want zo biedt hij een alternatief en daar kom je verder mee dan met een ode, hoe oprecht ook bedoeld. Meer muziek graag Max en liefst morgen.

Winter is coming. Maar nu nog niet! Dankzij de stralende klanken van Kiko Bun krijgen we nog even afstel van executie. Sometimes is klassieke reggae, geen ska en geen roots reggae, maar rocksteady een variant tussen die stijlen in. Voor de kenners: Studio One is waar Kiko de mosterd vandaan haalt. De zanger komt niet van Jamaica, hij is half Panamees en half Italiaans, maar groot gegroeid in South Londen, wat zeg maar een dependance is van Kingston. Geen toeval dus dat Sometimes zo authentiek klinkt. Evenmin is het toeval dat Mister Bun onder contract staat bij Island Records, het label van Bob Marley en nog veel meer klassieke reggaeartiesten. Een album is er nog niet, wel vier uitstekende singles plus voor wie wat verder zoekt een aantal fijne mixtapes van de hand van Kiko Bun.

Met een Italiaan, een Nieuw Zeelander, een Brit een een paar Australiërs in de gelederen is Splashh een muzikale mini-versie van de Verenigde naties. Verschil is wel dat de mannen van Splashh het doorgaans met elkaar eens zijn. Over de te volgen richting bijvoorbeeld. Splashh beoefent een genre dat het midden houdt tussen shoegaze en dreamrock. Het grootste verschil tussen de nieuwe en de doorbraaksingle is dat Pure Blue voller en epischer is dan All I Wanna Do. Ook is balans tussen gitaren en synthesizers iets opgeschoven richten de laatste. Stel je een mash-up voor van The Jesus & Mary Chain en Donna Summer en je hebt het begin van een idee. Pure Blue is het eerste nieuwe Splashh nummer in ruim twee jaar. Een album staat in de steigers, maar zal niet vandaag of morgen verschijnen.

Bully is geen onbekende meer voor het Pinguin-volk. De band onder charmante aanvoering van Alicia Bognanno debuteerde eerder dit jaar met een album dat het publiek in twee kampen verdeelde. Haters en fans. De haters vinden dat Bully te dicht tegen 90’s voorbeelden als PJ en Alanis aan schuurt, anders gezegd ze vinden Bully te boos. Wij zeggen de naam is goed gekozen en de songs vormen een nuttig alternatief voor al die vage verleidsters die het van hun looks en niet van hun hart en ziel moeten hebben. Too Tough, de opvolger van Trying staat gewoon op dat uitstekende eerste album van Bully uit Nashville, Tennessee.

Op onze constante zoektocht naar mooie muziekjes voor de mens kwamen we onderstaan de live-video tegen van Marlon Williams. De jonge Nieuw Zeelander zingt een nummer van r&b legende Screaming Jay Hawkins en laat de tijd stilstaan. Marlon Williams is niet alleen een geweldige zanger, maar ook een rasperformer. Haal die man naar Nederland en we laten hem nooit meer gaan. Alleen live-clips kunnen we niet draaien op de radio, dus gingen we op zoek naar geschikt materiaal van de man. Wat blijkt? Hij heeft een nieuwe single uit en een album in voorbereiding. Strange Things is het niet het nummer dat Marlon Williams beroemd gaat maken. Voor algemeen succes is Strange Things te …strange. Met een stem die het midden houdt tussen die van Brian Ferry en Chris Isaak zingt Marlon een country-achtige ballade over zijn overleden echtgenote. Hoe ze is omgekomen? We komen er niet precies achter, maar dat er iets niet in de haak is, mag je concluderen uit het feit dat Marlon last heeft van ‘strange dreams in the bed where Lucy died’. Marlon Williams is geen debutant. De 24 jarige zanger zit sinds zijn 17e in bandjes. Tot vorig jaar vormde hij country duo met ene Delaney Davidson. Tegenwoordig treedt hij op onder eigen naam, begeleid door een band die The Yarra Benders heet. Met hen tourt Williams momenteel door de VS en Europa. Op 30 oktober gaat hij geschiedenis schrijven op London Calling.