Author: Flip van der Enden

Flame is niet de eerste single van Sundara Karma uit het Britse Reading, maar wel hun beste. Met afstand. Op hun vorig jaar verschenen debuutsingle, Indigo Puff klonk het kwartet nog als een Arctic Monkeys kloon. Een jeugdzonde zullen we maar zeggen, toen de single uitkwam waren de bandleden nog maar net 18. Flame daarentegen laat  een band horen die zijn eigen boontjes dopt en meer verwantschap vertoont met andere jonge indie honden als Circa Waves en Catfish & The Bottlemen dan met oudgedienden als Arctic Monkeys en Franz Ferdinand. Melodie en energie gaan hand in hand en een flinke dosis typisch Britse swagger maken Flame tot een song die je nog vaak gaat horen en Sundara Karma tot een band om eens goed in de gaten te houden.

La Priest (je zeg la op zijn Frans en geen l.a.) is het alias van Sam Dust, die bij de burgerlijke stand bekend staat als Samuel Eastgate. Als Sam Dust maakte Eastgate furore in electro-land met zijn bands Dust en Late Of The Pier. In 2010 liet hij de boel de boel en begon hij aan een wereldreis die een jaar of vijf zou duren en hem de geestelijke en muzikale bagage bezorgde voor zijn jongste project, La Priest. De single Oino bereide ons voor op een melodieus en genre overstijgend album, dat ondanks zijn elektronische coating een warm kloppend hart heeft. Je kunt er goed op dansen, maar net zo makkelijk in je strandstoel van genieten. Learning to Love heet de opvolger van Oino, iets wat in geval van La Priest helemaal niet moeilijk is.

Volgens velen de sensatie van de tweede editie van Pinguins In Paradiso. Het gaat hard met Nothing But Thieves. Ongeveer een jaar geleden bombardeerden wij Wake Up Call, de debuutsingle van de band tot IJsbreker. Nu een flink aantal optredens in ons land en een paar singles verder kan het vijftal uit Southend-on-Sea rekenen op een flinke schare fans in Nederland. Dik verdiend, want de platen zijn prima en de optredens imposant. Het komt helaas niet meer zo vaak voor dat een band fans maakt met optredens, Nothing But Thieves met frontman Conor Mason dus wel. Wat wel vaak voorkomt tegenwoordig is dat bands vrij lang wachten met de opname van een debuutalbum. Normaal is nu om eerst een handvol singles en EP’s te laten verschijnen, zo veel mogelijk op te treden en met die ervaringen aan de opnamen van een eerste langspeler te beginnen. We mogen dus wel wat verwachten van het eerste album van Nothing But Thieves. We zullen nog wel wat geduld moeten uitoefenen, want voor oktober zal er niet veel gebeuren op dat front. Gelukkig wordt het wachten flink verzacht door topsingles als Trip Switch.

Outta My Mind van The Arcs maakt duidelijk dat Dan Auerbach de band niet is begonnen uit artistiek oogpunt. De nieuwe single had helemaal niet misstaan op een album van Black Keys, Auerbach’s zang zorgt voor instant herkenning. The Arcs bestaat uit muzikanten op wie Dan een beroep doet als hij platen produceert voor anderen. Vaak blijven sessiemuzikanten anoniem, denk aan de Funk Brothers die op vrijwel alle Motown hits te horen zijn, maar bijna niemand van naam kent of aan de anonieme studiomuzikanten van de Wrecking Crew die hun stempel drukten op zo’n beetje alle hits die in de jaren zestig uit L.A. kwamen. Auerbach wilde zijn trouwe begeleiders dus in het zonnetje zetten, een nobel streven dat ook nog eens prima muziek heeft opgeleverd.

Acht jaar hebben ze er over gedaan, de opnamen van het zesde album van Modest Mouse. Complete sessies zijn in de la gegaan, producers ontslagen, bandleden vertrokken, studio’s gewisseld, tours gecanceld en nog is Modest Mouse main man Isaac Brock niet tevreden met het resultaat en belooft hij een nieuw album zodra het ‘legally possible is’. Het is prima als een artiest zo kritisch is over zijn eigen werk, maar waarschijnlijk hoort hij andere dingen dan wij. In onze oren klinkt het Stanger To Oursleves album gewoon uitstekend. Het is misschien niet het beste album van Modest Mouse, maar de band van Brock op halve kracht is altijd nog beter dan menig ander band op volle toeren. Luister maar naar het intrigerende The Ground Walks, with Time In A Box.

Dat kwaliteit geen garantie is voor succes wordt vrijwel wekelijks bewezen in een of andere talentenjacht op TV. Of het nu The Voice is of De Beste Singer-Songwriter van Nederland. Zelden winnen de besten. Dat brengt ons bij Okke Punt, een 23 jarige zanger-componist uit Lisse, die de verdiende eerste plek aan zijn neus voorbij zag gaan. Giel koos met zijn hormonen en niet met zijn oren. Okke debuteert met het imposante Life Ain’t Easy. Hij is een ongemeen goede zanger, die ook nog eens in staat is om songs te schrijven die hem passen als een maatpak, maar ook zo ambachtelijk zijn dat covers onvermijdelijk lijken. Ook maakt de song duidelijk dat Okke misschien een debutant is maar zeker geen dilettant. Hij treedt al jaren op met eigen band, was een belangrijke speler in de band van Yori Swart (net als hij alumni van het Conservatorium van A’dam) en heeft als tijdelijk lid getourd met Fiction Plane. Eigenlijk mag Okke blij zijn dat hij niet is uitgeroepen tot beste singer-songwriter van Nederland (volgens Giel). Het zijn vaak de runners-up die het verst komen.

‘Deze plaat hebben we voor ons zelf gemaakt, als iemand anders hem ook goed vind dan is dat mooi meegenomen’, zei chef Vaccines Justin Young vlak voor de release van het nieuwe album van zijn band. Young en zijn platenbazen kunnen opgelucht ademhalen, het derde album van The Vaccines wordt algemeen beschouwd als het beste album van de band tot nu toe. The Vaccines is er de band niet naar om een hitformule te zoeken en die zo lang mogelijk uit te melken. Ongeduld, energie, nieuwsgierigheid en lust naar avontuur is wat de Londenaren typeert. De nieuwe single 20/20 wordt zo gretig gebracht dat soms je de vrees bekruipt dat de band uit de bocht vliegt. Niet dus, de vangrail wordt gespaard en de finish veilig gehaald met een flinke voorsprong op de concurrentie.

Jack Garratt kan je tegen komen op een festival als Pitch, maar ook in het voorprogramma van Mumford & Sons. De man is dus breed inzetbaar. Met zijn elektronische instrumentarium is hij welkom op dance-festijnen, met zijn opwindende songs misstaat hij niet op rockevenementen, zijn soulvolle zang leidde tot een uitnodiging voor Montreux Jazz en dankzij zijn hits is hij ook thuis op een familiefestival als Pinkpop. Bijzonder is dat Garratt nog geen album uit heeft, maar slechts een handvol singles en EP’s, waaronder zijn doorbraak hit Worry. Het is maar de vraag of er een langspeler aan zit te komen. Jack tourt zich een ongeluk en is tot half november onder de pannen. Gelukkig weet hij het wachten te verzachten en de aandacht vast te houden met mooie muziekjes als dit Weathered.

Pete Doherty is de Engelse Herman Brood, zijn succes rust voor een niet onbelangrijk deel op zijn reputatie als grootverbruiker van verdovende middelen. Voordeel van een bestaan als junk des vaderlands is dat de verwachtingen niet hoog gespannen zijn. Bij optredens zijn de fans al tevreden als Doherty überhaupt komt opdraven. Bij albums neemt men genoegen met een paar goede tracks. Doherty’s faam rust op zijn werk met The Libertines, een band die hij in 1997 begon samen met Carl Baråt, ook een gebruiker maar met iets meer zelfcontrole. Vanwege Doherty’s liederlijke levensstijl is de loopbaan van The Libertines er een van horten en stoten. Het laatste jaar zit er weer schot in de zaak, de band treedt weer op en er ligt na elf jaar weer een nieuw album klaar voor release. De blijde geboorte van het derde Libertines album, Anthems For The Doomed Youth (4/0) wordt aangekondigd met een nieuwe single. Gunga Din is een voor The Libertines’ doen vrij gedisciplineerde track met aanstekelijk lalala refrein. Doherty lijkt zijn demonen onder controle te hebben, voorlopig.