Author: Flip van der Enden

De heren van Close Up kwamen we een paar jaar geleden tegen op een muzikantendag. Piepjong waren ze en vol dromen. Ze lieten ons een demo horen en al was duidelijk dat de band nog niet helemaal rijp was, het was ook helder dat er iets broeide. Vixen bewijst dat dat vertrouwen volledig op zijn plaats was. De nieuwe single van Close Up is een sterke kop-staart song met stuwende koortjes en een slijtage vast refrein. Wat de song beter dan goed genoeg maakt, is de gepassioneerde leadzang van Sam Bakker. Als Close Up een beursgenoteerd bedrijf was, zouden we je aanraden om direct aandelen te kopen.

Gevoelige jonge mannen, type ideale schoonzoon en hoog zingende meisjes met computers, type ideale vriendin: dat zijn de twee duidelijkste trends in het huidige muzieklandschap. Bands hebben het niet makkelijk zeker niet de bands die veel decibellen produceren. Op een gegeven moment zal de wind wel weer keren, maar wanneer weet niemand. Gelukkig is er wel altijd een publiek voor herriebands, misschien geen groot, maar wel een trouw publiek. Hard rockende bands hoeven dan ook niet direct voor hun toekomst te vrezen en als ze accepteren dat ze geen miljonair zullen worden, kunnen ze goed van hun muziek leven. Brand New is zo’n band die al vijftien jaar net buiten het beeld van de mainstream het hoofd boven water weet te houden. Toch kent ook de indie/emo/alt./pop/punk/post-rock band uit Long Island NY zijn ups en downs. De band is net herstellende van de meest recente dip. Het gevoel artistiek op een dood spoor te zitten bracht onrust. Een geplande tournee door Europa werd gecanceld, maar leidde gelukkig niet tot muiterij. Na een bezinningsperiode is het kwartet weer de studio ingedoken voor de opname van album numero vijf. Mene is daar een voorproefje van, hard maar niet heavy, poppy maar niet plat. Kortom een prima antidotum voor de Ed Sheerans en Grimes van deze wereld.

Yorick van Norden is een ideaal lid voor een popquizteam. Zeker als de vragen over de sixties en seventies gaan kan je hem er goed bij hebben. Yorick’s fascinatie voor de ‘renaissance’ van de popmuziek klonk ook door in zijn eigen werk. Dat leverde leuke liedjes op die hij zowel solo als met zijn band The Hype uitvoerde. Probleem was wel dat die songs vaak te eerbiedig waren, te stijlvast. Je kon goed horen waar hij de mosterd vandaan haalde, maar wie Yorick van Norden nou zelf was, bleef onduidelijk. Na het horen van zijn debuutsingle voor Excelsior Recordings weten we al een stuk meer. Eerdere uitingen blijken nu onderdeel van een zoektocht naar een eigen ei. Ook Gonna Try For The Sun is redelijk retro, verraadt een niet geroeste liefde voor klassieke popmuziek, maar van epigonisme is geen sprake meer. Met zijn filmische strijkers, spannende opbouw en repetitieve refrein lijkt Gonna Try For The Sun  nergens op en dat is dus een compliment. Kom maar door met dat album.

Beth Jeans Houghton was een redelijk succesvolle singer-songwriter uit Newcastle. Haar debuutalbum uit 2012 bleef niet onopgemerkt, haar singles deden het redelijk en bezorgden haar optredens op Glastonbury en bij Jools Holland. Al met al een prima basis voor een volgende zet. Maar Beth was niet happy. Door de pers was ze in de freak folk hoek gezet en daar voelde ze zich niet thuis. Beth vertrok naar L.A. op zoek naar haar ware ik en mensen die haar konden helpen haar draai te vinden. Ze nam een album op dat ze besloot toch maar niet uit te brengen. Ironisch genoeg zat een deel van de oplossing is het loslaten van haar eigen naam. Ze keerde terug naar Engeland waar ze zichzelf herintroduceerde als Du Blonde. Het grote verschil tussen Beth Jeans Houghton en Du Blonde is de agressie, het vuur waarmee de geblondeerde Beth haar nieuwe songs op de luisteraar afvuurt. Om elk salvo raak te laten zijn heeft ze Jim Sclavunos aangetrokken, in het dagelijks leven lid van Nick Cave’s Bad Seeds. Black Flag is vooruitgestuurd om de release van het Du Blonde album aan te kondigen. Dat zal ergens in juni worden. Tegen die tijd gaat Beth ook weer de baan op, hopelijk heeft ze als DuBlonde meer fun.

Supergroepen zijn geen veelvoorkomend, maar wel een bekend verschijnsel in de popmuziek, van Cream in de jaren zestig tot Them Crooked Vultures een paar jaar terug. Bands die fuseren, ook al is het maar tijdelijk die kennen we nog niet. De primeur komt op naam van Franz Ferdinand dat de krachten heeft gebundeld met Sparks. Voor wie de jaren zeventig niet actief heeft meegemaakt en achterloopt met zijn studie. Sparks is de band van de gebroeders Ron en Russel Mael uit Santa Monica. In de VS kreeg Sparks geen voet aan de grond. In Europa echter had het duo een tweetal hits, die nu gerekend worden tot de pareltjes van het glamrock genre. De band beleefde zijn succesvolste periode in de eerste helft van de seventies gelijk met o.a. Bowie en T.Rex. Sindsdien is Sparks in cult kringen een gewaardeerde naam. Klaarblijkelijk heeft ook Franz Ferdinand hobby in old school glam, want de band heeft dus een verbond gesloten met de Mael broeders met als hoorbaar resultaat twee tracks, waarvan we Johnny Delusional de beste vinden. FFS staat op Lowlands en 2 juli in de Melkweg!

Eerlijk gezegd missen we banjo’s geen seconde in de nieuwe nummers van Mumford & Sons. Na twee albums vol organische klanken vinden we het helemaal niet erg dat de band heeft ingeplugd. Typisch geval van verandering van spijs. De beste Mumford songs hebben een bijzondere balans tussen compositie en energie. In dat licht is The Wolf een van de betere songs van de voormalige folkies. Eerst Believe en nu The Wolf laten een band horen die weigert om op de lauweren te rusten, een band voor wie stilstand achteruitgang betekent. Kortom onze verwachtingen voor Wilder Mind (4/5), album numero tres van de Mumfords zijn hoog gespannen.

Laurie Vincent en Isaac Holman hebben hun band geen Slaves genoemd om een statement te maken. Ze zochten een korte en krachtige naam, zo iets als The Clash. Slaves bekte goed dus werd het dat. Het duo verbaasde zich dan ook over de kritiek, ‘waarom noemen twee relatief welgestelde blanke Britten zich Slaves?’ Nou daarom dus. Er is overigens nog een band met de naam Slaves, een eveneens blanke punkband uit de VS. De songs van Slaves UK hebben de bondigheid van een slogan en de kracht van een protestactie, maar zijn dus niet bedoeld om het volk aan te zetten tot revolutie. Cheer Up London is punk met pretoogjes en binnenkort ook te vinden op het debuutalbum van Slaves, Are You Satisfied

Wat doet Conor Oberst om zijn innerlijke rocker te temmen? Hij belt zijn vrienden van Desaperacidos zet de versterkers op elf en gaat los. De eerste keer dat Oberst het sein verzamelen blies was in 2002. Tegelijkertijd was hij actief met Bright Eyes. Toen die band een vlucht nam, was het gedaan met Desaperacidos. Ieder ging zijns weg, maar er bleef blijkbaar iets kriebelen bij de muzikale vrienden, dus toen Oberst een balletje opwierp over een mogelijke reünie stonden de heren binnen no time te trappelen van ongeduld. Dat was in 2012. Een serie singles volgde, bijna allemaal met een politiek thema en nu is er een tweede album, Payola. Het verschil tussen Bright Eyes en Desaperacidos is er één van dag en nacht. Waar Bright Eyes lyrisch en gelaagd is, is Desaperacidos activistisch en ongepolijst. “Full on emo in the garage” staat er in de bijsluiter. Het legendarische Hüsker Du is het lichtende voorbeeld.