Author: Flip van der Enden

The Cool Quest bewijst weer eens dat hard werken op den duur zijn vruchten afwerpt. Natuurlijk helpt het als je goed bent en een stijl beoefent waar belangstelling voor is, maar wil je winnen dan is volhouden het devies. The Cool Quest is boven komen drijven dankzij hun ijzersterke live-shows. Met een kruidige mix van be bop en hip hop en alles wat daar tussen zit hebben de Zwollenaren een publiek veroverd dat zo is uitgedijd dat men zelfs in Hilversum wakker is geworden. Hand in eigen boezem, ook wij hebben de debuut EP gemist in 2013 en waren ons maar half bewust van de release van het eerste album eind vorig jaar. Gelukkig hebben wij onze spionnen in het clubcircuit, die ons op de vingers hebben getikt. Onder het mom van het is nooit te laat, staat Shine van The Cool Quest alsnog op onze playlist met de belofte voortaan beter op te letten.

Het eerste nieuwe nummer van Editors in 2015 is stemmig en voor een band die het grote gebaar niet schuwt vrij ingetogen. Eerder deze maand liet Editors weten dat wie zocht een nieuwe track zou vinden. No Harm bleek verstopt op een verzamelalbum van het label van de band, PIAS. No Harm is dus geen officiële single en ook geen voorloper van het vijfde album. De opnamen daarvan zijn nog in volle gang en de kans dat het album nog dit jaar uitkomt is klein. Hier is dus sprake van een tussendoortje en/of zoethoudertje van het smakelijke soort. Dat zouden meer bands moeten doen.

Satellites, de comeback single van Mew blijkt geen lucky shot. Even een korte samenvatting. Mew, een van de succesvolste indiebands uit Denemarken is al een tijdje bezig, zo’n jaar of twintig. In die periode wisten ze een sterke fanbase op te bouwen op het continent, maar ook in Engeland en in de V.S. Dat ging langzaam maar zeker. Hun succesvolste album tot nu toe is hun laatste/vijfde, No More Stories uit 2009. Toen het kwartet uit Hellerup begon met de voorbereiding van album nummer 6 bleek dat de klad er in zat. De oplossing bleek te zitten in het van stal halen van de oorspronkelijke bassist van de band, die in 2006 met zwangerschapsverlof was gegaan en nooit meer was teruggekeerd. Zijn retour bracht Mew nieuwe inspiratie en zelfvertrouwen, wat zich vertaalde in een prima zesde album (- +).

Een plaat die gegarandeerd in de jaarlijstjes zal eindigen is het tweede album van Father John Misty. Misty, bij de burgerlijke stand bekend als Joshua Tillman maakt korte metten met het adagium dat een kunstenaar moet lijden om tot scheppen te komen. Misty heeft de liefde van zijn leven gevonden en daar zingt hij dus over op I Love You Honeybear. Misty’s muze heet Emma. Hij bezingt zijn nieuwe liefde en leven in vaak breed georkestreerde, songs, die getuigen van een diepgaande kennis van het oeuvre van Harry Nilsson, Brian Wilson en Randy Newman. Met die laatste deelt Misty een ironische pen. Humor en zelfspot zorgen voor het nodige zuur in de ogenschijnlijke zoete songs van de voormalige drummer van Fleet Foxes. Ook al loopt Father John Misty met zijn hoofd in de wolken, zijn beide benen houdt hij stevig op de grond.

Een van de hoogtepunten van ons feest in Paradiso was het optreden van Lonely The Brave. Die mening wordt overgens niet door iedereen gedeeld. Sommige mensen hebben moeite met de houding van de zanger David Jakes positioneert zich op de bühne ergens tussen de gitarist en de drummer in en komt dan nauwelijks meer van zijn plek af. Contact met het publiek is zeg maar niet zijn ding. Dat kan je als storend ervaren, maar het heeft ook wel wat. Jakes zingt in opperste concentratie en zijn collega’s zijn bewegelijk genoeg om van een optreden van Lonely The Brave toch een dynamisch evenement te maken. De ster van Lonely The Brave is het laatste jaar zo hoog gestegen dat een heruitgave van het debuutalbum van de Britten gewenst is. De De Luxe Editie van The Day’s War telt een paar extra tracks, daar is River River er een van.