Author: Flip van der Enden

Sundara is Sanskrit voor prachtig of edel, karma is de Hindoestaanse benaming voor de daden van een individu die invloed hebben of zijn of haar volgende leven. Zet de twee woorden achter elkaar en je hebt de naam van een vers orkest uit Reading UK. Met een naam als Sundara Karma zou je verwachten dat de bandleden tot over de oren in de oosterse filosofie zouden zitten, dat valt nogal mee. De naam lijkt meer op klank dan op betekenis gekozen. Dat wil niet zeggen dat we hier met een stel hangjongeren te maken hebben. De clip van hun debuutsingle, Flame is gebaseerd op Plato’s allegorie van een grot. Toch maakt Sundara Karma geen ingewikkelde muziek. Zanger Oscar Lulu en de zijnen produceren indie pop met stadion potentie met teksten waarin men commentaar levert op de postmoderne realiteit. Dat dan weer wel.

levert op de postmoderne realiteit.

Rianne Walther van The Indien heeft niet alleen een bijzonder mooie stem, ze kan ook nog eens prachtig zingen, een combinatie die minder vaak voorkomt dan je zou denken. The One is de derde single van de Haagse en haar compagnons. Met een stem en een uiterlijk als het hare zal het verleidelijk zijn om achter het grote succes aan te jagen. The One ademt echter kwaliteit uit, lange adem en ontdekkingsdrift, niet bepaald eigenschappen voor een hitparadeact. Rianne heeft dus duidelijk heeft niet de ambitie om de nieuwe Miss Montreal te worden en ook niet de nieuwe Anouk, maar gewoon de eerste, enige en echte The Indien.

The Maccabees is meer dan een superstrak spelende uiterst energieke Britse rockband. Het is ook een band met een boodschap. Spit It Out is de derde single van het vierde album van de band uit Londen. Tezamen vormen de singles een drieluik met als thema de ‘gentrification’ van hun geliefde stad. In grote steden in Nederland zien we een zelfde ontwikkeling, de oude binnenstad wordt overgenomen door een kapitaalkrachtige elite. Woningen worden onbetaalbaar, buurtwinkels verdreven door koffieketens en biologische supermarkten. Londen liep voorop in de gentrificatie en is nu is het domein van rijke Russen en Arabieren, makelaars en bankpersoneel. Voor gewone mensen is Londen onbetaalbaar geworden, dus ook voor beginnende muzikanten. Er is dus sprake van culturele kaalslag. En daar heeft The Maccabees een liedje over gemaakt. Zal hun protest invloed hebben, waarschijnlijk niet. Maar zwijgen is geen alternatief.

‘This town is turning in a ghost town, all the clubs are closing down’, zongen The Specials in 1981. Ghost Town was een protest tegen de sterk stijgende werkeloosheid, de afbraak van oude wijken en het geweld op straat in Londen, het gevolg van het rechtse bewind van Margareth Thatcher. Wat er toen in Londen gebeurde, is nu aan de hand in Sydney waar het stadsbestuur alcohol misbruik onder jongeren wil tegengaan door kroegen te verbieden na half ‘s twee nachts nog mensen toe te laten en de regel dat alle kroegen om drie uur moeten sluiten. Een vrij rampzalig beleid natuurlijk wat absoluut niet zal werken en wat van Sydney een dooie stad zal maken. Tijd dus voor protest. Sticky Fingers laat zich horen door het klassieke Ghost town te coveren. De cover is enerzijds een eerbetoon aan de beste band van de Britse ska-scene van de jaren tachtig en tegelijk een eigentijds protest tegen de zedenmeesters van Sydney.

Met Homerun bewijst The Brahms dat de band geen one-hit-wonder is en ook geen two-hit-wonder, maar eerder een hitmachine of in ieder geval een echte band waar we voorlopig nog niet van af zijn. En gelukkig maar. De Hollandse jongens speelden zich in de kijker met She Moves, breidden hun doelgroep rigoureus uit met de potentiële Nederpop klassieker Golden en neemt nu de laatste twijfel weg met Homerun. En weet je wat nou het leukste is? Live is The Brahms minstens zo goed als op plaat met hun trefzekere zang, sprankelende gitaren en songs die beklijven. Kortom laat maar doorkomen dat album, die prominente plek op Noorderslag en hits vier, vijf en zes.

Trials Of Modern Man van vangoffey klinkt te goed en te zelfverzekerd om van een debutant te kunnen zijn. En ja hoor, wat blijkt? Het is een solo-single van Danny Goffey, jarenlang de rechterhand van Gas Coombes in Supergrass. Sinds het uiteenvallen van Supergrass heeft Goffey o.a. gedrumd in Babyshambles en Coombes geholpen met sommige van diens solo-activiteiten. Van het bouwen aan een eigen loopbaan wilde het maar niet komen. Tot nu dus.

Na Londen, maar voor Liverpool is Manchester de belangrijkste provider van toprock en monsterpop. We noemen namen: The Smiths, Oasis, Joy Division. En vele vele anderen. Of Blossoms ooit het niveau van hun befaamde stadgenoten kan bereiken, zal de toekomst uitwijzen, maar de genen zijn goed en het begin is veelbelovend. De eerste drie singles van de band rond zanger Tom Ogden waren inregelnummers, bedoeld om de studio uit te testen en het publiek voor te bereiden op het echte offensief. Dat begon een paar maanden geleden met de uitstekende Blown Rose EP en nu is er Charlemagne, een dansbare meezinger met sporen van klassieke Britpop en Bowie-era glamrock. Blossoms begint binnenkort aan een vrijwel uitverkochte tour langs de grote zalen van Engeland. Nederlandse festivals doen er goed aan om nu alvast even met Manchester te bellen.

Wat een luxe, een nieuwe Nederlandse band die niet klinkt als Kensington, Chef’s Special of een van die andere hitpotente polderacts. Op zich is dat natuurlijk niet zo heel bijzonder, ware het niet dat Indian Askin net een deal heeft getekend bij Warner Music Benelux, één van de drie zogenaamde major labels. Daarmee is Indian Askin toegetreden tot de zelfde stal als Waylon, Trijntje Oosterhuis en Kovacs. Horen wij iets niet wat Warner wel hoort? Zou kunnen. Zou zelfs fantastisch zijn als een band als het eigenzinnige Indian Askin met een song als Answer de hitparade zou veroveren, maar niet erg realistisch. Tenzij het grote publiek en masse overstag gaat voor een Amerikaans aandoende licht psychedelische rocksong met Beatle invloeden. Wij zijn het in ieder geval wel.