Author: Flip van der Enden

Bands die zich moeilijk in een hokje laten proppen, daar houden we van. Een van de bands die zich lastig laat rubriceren is Everything Everything. De muziek van de band uit Manchester lijkt overal en nergens op. Dat heeft een verklaring, twee van de vier de bandleden hebben er voor doorgeleerd (popular music and recording aan de universiteit van Sanford). Gevraagd naar voorbeelden noemt met namen als Radiohead, R Kelly, The Beatles, Nirvana en Michael Jackson. Die brede mix van invloeden plus een aangeboren eigenzinnigheid heeft twee bijzondere albums opgeleverd met een derde in aantocht. Get to Heaven wordt half juni verwacht. De nieuwe single Regret is een relatief normaal nummer voor Everything Everything. Er gebeurd wel weer heel veel, maar niets dat brede consumptie in de weg staat. Op de een of andere manier is NL nog niet in de band van dubbel E. Eind deze maand beginnen ze aan een uitgebreide tournee waarin maast Engeland en Australië ook een aantal Europese landen zal worden aangedaan, ons koninkrijk zit daar helaas niet bij.

Holy Holy is een duo uit Australië dat met You Cannot Call For Love Like A Dog een sterke troef in handen heeft. The War On Drugs, maar dan met een country twang, zo klinkt het nummer ongeveer. Timothy Caroll en Oscar Dawson liepen elkaar voor het eerste tegen het lijf toen ze allebei als docent Engels werkten in Z.O. Azië. Ze hielden contact, maar het zou nog een paar jaar duren, tot een tweede ontmoeting in Europa voordat ze hun muzikale koppen samen staken. Terug in Australië begonnen ze een band en sindsdien hebben ze nooit meer een schoolklas van binnen gezien. Een eerste single verscheen in 2014 en nu is er een EP met vijf sterke songs in het Americana idioom met als uitschieter You Cannot Call For Love Like A Dog, dat tevens de prijs krijgt voor beste titel van de week. Op zondag 17 mei speelt Holy Holy op het leuke London Calling <3 Concerto 60 jaar festival. Outdoors in de Tolhuistuin in Amsterdam.

De collega’s van 3v12 vonden het optreden van Marika Hackman het hoogtepunt van de laatste London Calling. En terecht. Miss Hackman heeft het: de stem, de songs en de mentaliteit. De nu 23 jarige zangeres leerde zich zelf gitaar spelen toen ze 12 was. Liedjes schrijven doet ze sinds haar 15e. Op haar 18e besloot ze prof te worden, stopte met haar studie en verkaste naar London. Na wat EP’s verscheen in 2013 haar eerste album, geproduceerd door Charlie Andrew van Alt-J. Dat zelfde jaar ging ze op tournee met Laura Marling. Tijdens die optredens testte ze de songs die op haar 2e album terecht zouden komen. Dat album, We Slept At Last verscheen in februari en is een groot succes, mede dankzij prachtsingles als Ophelia. En optredens zoals dat op London Calling.

Misun is een van de vele maar zeker niet de zoveelste rockbands met een vrouw aan het hoofd. Het trio komt uit Washington DC en maakt melodieuze gitaarmuziek met een sound die teruggrijpt naar de fameuze sixties. Misun debuteerde drie jaar geleden met een EP, eind vorig jaar zag hun eerste album het daglicht -daarvan draaiden wij de single Penny- en nu ligt er alweer een nieuwe EP klaar voor release. Eind juni staat Misun samen met o.a. The War On Drugs, Alabama Shakes en Benjamin Booker op het Down The Rabbit Hole festival.

Mullingar, zo heet het Ierse stadje waar de wiegen stonden van Craig Fitzgerald, Dean Gavin en de gebroeders Matt en Stephen Murtagh. Als sinds hun tienerjaren -en dat is niet zo heel lang geleden- maken de jongens samen muziek. Wat begon als hobby is uitgegroeid tot een serieuze zaak. De boys hebben namelijk zowel het talent als de werklust om prof te worden. En de looks en de charme. En het zelfde team achter zich als The Vaccines en Jungle. Different is de debuutsingle van het Ierse kwartet en wat ons betreft een zeer sterke openingszet.

We hebben op deze plek wel geklaagd over de grote toevloed van integere jonge mannen -al dan niet met baard- die zich van hun gevoeligste kant laten horen in de hoop de harten te veroveren van meisjes (en hun moeders). Ook Max Jury speelt op het gemoed met Home, maar doet dat zo subtiel en melodieus dat wij ons genoodzaakt zien ons verzet op te geven. Wat ook helpt is dat Max aardse muziek maakt. De 22 jarige singer-songwriter-pianist komt uit Iowa en volgt het spoor van muzikale hobo’s als Bob Dylan, Gram Parsons, Ryan Adams en het onvolprezen Wilco. Max had eind vorig jaar een beetje beet met Black Metal, een song over het favoriete genre van een toenmalig lief. Onze nieuwste mooiboy heeft dus ook nog eens gevoel voor humor wat een vrij unieke eigenschap voor de laatste lichting mannelijke singer-songwriters en dus nog een reden om hem te adopteren.

Deze week verschijnt het tweede album van Palma Violets, de belangrijkste Britse vertegenwoordigers van de hedendaagse garagerock. Het is Palma Violets meteen vanaf het begin voor de wind gegaan. Hun debuutsingle, Best Of Friends werd door NME gekozen tot single van het jaar in 2012 en een jaar later haalde de band de shortlist van de Sound Of…poll van de BBC. Zo’n vliegende start lijkt ideaal, maar legt ook een enorme druk op de schouders van de band. Album nummer twee moet namelijk een groter succes worden dan het debuut, dat is de wet van de muziekindustrie. Om zo weinig mogelijk aan het toeval over te laten is Palma Violets voor de opnames van hun tweede album, Danger In The Club de studio ingedoken met John Leckie, een producer met een ongelofelijke staat van dienst. We noemen wat namen en rugnummers. John Leckie was als engineer en/of producer betrokken bij Wish You Were Here van Pink Floyd, diverse albums van Simple Minds, het eerste album van Stone Roses, The Bends van Radiohead, de eerste twee albums van Muse etc. Leckie’s betrokkenheid en het uitstekende English Tongue geven ons het donkerbruine vermoeden dat het wel snor zit met dat ‘moeilijke’ tweede album van Palma Violets.

Elvis Depressedly is een van de muzikale incarnaties van Mat Cothran uit North Carolina. Cothrans hoofdband heet Coma Cinema. Beide bandnamen verraden zowel een gevoel voor humor als een ietwat depressieve inslag. Die combinatie doet wonderen op songs als Thou Shall Not Murder, een verhaal met een moraal gevat in een nummer dat doet denken aan bands als Eels, Ariel Pink en Sparklehorse. Thou Shall Not Murder staat op het binnenkort te verschijnen langspeeldebuut van Elvis Depressedly, een plaat waar diverse EP’s met titels als Disgraceland en Save The Planet And Kill Yourself aan vooraf gingen.

Laura Marling kennen we wel, hoogbegaafd singer-songwriter, aanvoerder van de Engelse neo-folk beweging, aanstormend actrice en maakster van vijf prachtalbums. Maar wie is die Gurdjieff waar ze over zingt op haar nieuwe single? En wie is Gurdjieff’s Daughter? Gurdjieff is George Ivanovitsj Gurdjieff, een Armeens-Griekse mysticus-filosoof uit de 19e eeuw, die vooral in Rusland maar ook elders school maakte met zijn (omstreden) leer om de menselijke geest te doen ontwaken uit zijn (natuurlijke) slaapstand. Noeste arbeid, maar ook muziek waren middelen om tot verlichting te komen. De denkbeelden van Gurdjieff leven voort in de opvattingen van diverse moderne New Age stromingen. En nu die dochter. Gurdjieff had zeven kinderen bij evenzoveel vrouwen. Hij was dus niet alleen spiritueel actief. Er waren drie dochters, maar over wie van de drie Laura een liedje heeft gemaakt is niet duidelijk. In de tekst van het lied worden geen namen genoemd. Het is sowieso gissen naar de betekenis van de song, wat natuurlijk helemaal past bij een gelukszoeker annex waarheidsvorser als G.I. Gurdjieff.