Author: Flip van der Enden

Kari Jahsen komt uit Ulnis, een dorpje in Noorwegen met maar 500 inwoners. De favoriete muziek van dorpelingen is country. Drie keer raden waar Kari een broertje aan dood heeft. Als muziekmaakster heeft de jonge Noorse zich de naam Farao aangemeten. Begin dit jaar was Farao een van de vele acts die hoopten op te vallen op Eurosonic, maar dat dus niet deden. Dat lag meer aan de omvang van het aanbod dan aan de kwaliteit van het gebodene. Op haar debuut EP presenteert Farao arctische droompop op een bed van elektronische keyboards en elektrische gitaren. De opnamen vonden plaats op IJsland met Mike Lindsay van de Britse folktronica band Tuung als opnameleider. De speellijst van Farao is nog vrij leeg. Je kunt haar gaan zien op het Roskilde festival eind juni of een maand eerder in Berlijn waar ze mag openen voor Jacco Gardner.

In de UK heeft Blur een bijna mythische status. De release van The Magic Whip, het comeback album van de band uit Londen was nog net geen reden voor een nationale feestdag, maar veel scheelde het niet. Buiten de UK is er zeker bewondering en waardering voor Blur, maar niet zoals in het thuisland. Dat heeft alles te maken met het typisch Britse karakter van Blur. Gelukkig voor de Britpoppers onder ons valt het nieuwe Blur album helemaal niet tegen. De band blijkt in blakende vorm en barstensvol nieuwe ideeën. De reünie van Blur lijkt daarom niet ingegeven door geldnood of  behoefte aan aandacht, maar door artistieke drang. Dat is bijzonder, om niet te zeggen zeldzaam. In de battle Blur vs Oasis 20 jaar later staat het dus 1-0 voor Blur. Dat was ook het resultaat uit onze eigen wekelijkse Pinguin Battle op vrijdag. Dankzij jullie natuurlijk.

Rock als in gitaarmuziek met riffs, solo’s en een beetje volume is de laatste tijd net zo zeldzaam als regen in Calfornië. Het lijkt wel of er boetes worden uitgedeeld voor het produceren van decibellen. Een van de weinige bands die zich roeren in de woestenij is het Amerikaanse Rival Sons. Niet gehinderd door de ambitie om de wereld te verbeteren, muzikale grenzen te verleggen of anderszins cultureel bezig te zijn, produceert de band albums en singles die doen verlangen naar de tijd dat ouders nog riepen of de die herrie wat zachter kon, een bezoek aan de kapper hooguit een half uur duurde en tattoos het domein waren van zeelui en zware jongens. Kortom rock met een roll. Electric Man staat met nog negen andere riff-rijke rocksongs op het meest recente album van Rival Sons, Great Western Valkyrie.

Toro Y Moi is een wat de Engelse noemen ‘genre bending artist’, oftewel een creatieve sprokkelaar, die zich weinig aantrekt van muzikale conventies. Toro Y Moi (de stier en ik) is geen band maar de artiestennaam van Chaz Bundich, een alleskunner uit South Carolina. Naast het vervaardigen van eigen werk (5 albums waaronder het nieuwe What For?) verricht Toro ook muzikale hand en spandiensten voor o.a. Tyler The Creator, Chromeo en Cloud Nothings en is hij in de EDM wereld actief als Les Sins. Bundich is een studiobeest, maar wel een die af en toe naar buiten treedt om met een hechte band zijn dansbare indiepopsongs uit te venten, waaronder het lekker lome Lilly.

Scumbag City is weer zo’n lekker ongecompliceerd rock ‘n’ lol track van The Strypes. Ons eerste contact met de Ieren kwam middels de single Blue Collar Jane. Die eerste duit bleek de blauwdruk voor alles dat volgen zou, eerlijke heerlijke in Britse r&b gedrenkte no nonsense rock. Scumbag City, de vierde track die we draaien van Josh, Ross, Pete en Evan is van het zelfde laken een pak en gelukkig maar want onze lekkere trek in retro snacks is voorlopig nog niet gestild. Scumbag City is de nieuwe single Van The Strypes met als b-kant een puntige uitvoering van MC5’s Kick Out The Jams.

Als je makkelijk gevonden wil worden met Google moet je jezelf of je band geen The Beach noemen. Meestal helpt het als je de songtitel er bij zet, maar The Beach + From Above compliceert de zaak alleen maar. Gelukkig heeft The Beach nog een ander nummer uit, Thieves en dat levert wel wat info op, zij het erg summier. The Beach is een man uit Londen, echte naam onbekend. Wel weten we dat The Beach fan is van Jeff Buckley, dat hoor je. De twee gepubliceerde songs van The Beach beginnen allebei redelijk soft en onschuldig, maar eindigen in een crescendo met getergde uithalen en drumrolls die de emotie accentueren. Ondanks het gebrek aan info en het feit dat anonymus nog maar twee tracks in de aanbieding heeft, durven we nu al te beweren dat de dagen dat The Beach naamloos door het muzieklandschap kan trekken geteld zijn.

Titus Andronicus is een van de minder bekende werken voor toneel van William Shakespeare. Het is ook zijn bloedigste en meest gewelddadige stuk. Dat zal de reden geweest zijn voor de vijf rockers uit New Jersey om zich naar het omstreden werk van William te vernoemen. Titus Andronicus viert dit jaar hun tweede lustrum als herriemakers. Dat doen ze met de release van hun meest ambitueze album tot nu toe, een 29 nummers tellende rockopera met naast eigen werk ook covers van o.a. The Pogues en Daniel Johnson. Het thema van de opera is manische depressiviteit. The Most Lamentable Tragedy zal elementen bevatten uit de filosofie, psychologie en science -fiction. Er staat een serie video’s gepland, die bij elkaar een film moeten gaan vormen. Of de band hun punk-opera ten tonele gaat brengen is niet duidelijk. Er staan voorlopig geen optredens gepland. het prikkelt de fantasie, een 21ste eeuws antwoord op Tommy van The Who.

Voordat we iets over Other Lives zeggen eerst even iets over hun producer, Joey Waronker. Joey is de zoon van Lenny Waronker, een van de grootste platenbazen in de pophistorie en mede verantwoordelijk voor de carrières van o.a. Madonna, Red Hot Chili Peppers, Prince en R.E.M. Als producer werkte Waronker senior met acts als Randy Newman, Ry Cooder en Van Dyke Parks. Joey was aanvankelijk drummer, bij Beck, Elliot Smith en R.E.M. waar hij Bill Berry opvolgde. Ook is Joey lid van Thom Yorke’s Atoms For Peace. Tussen de bedrijven door is hij net als pa producer, een van het oude stempel wiens naam garant staat voor kwaliteit. Zijn belangrijkste client is Other Lives voor hij junior nu drie albums heeft geproduceerd. De nieuwe plaat van de band uit Stillwater, Oklahoma is net uit en staat vol atmosferische luisterliedjes, die zich bewegen tussen de eenzame oerbos folk van Bon Iver en de Oxford rock van Radiohead. 2 Pyramids is een single, die de lading van het album nu eens wel  dekt.