Author: Flip van der Enden

Dilly Dally is een nieuw kwartet uit Toronto dat eerder dit jaar ons oor kaapte met de single Desire. Desire en de opvolgers Purple Rage en The Touch zijn redelijk ruige rocksongs met echo’s uit de vroege jaren negentig toen gitaren nog mochten ontsporen en zangers en zangeressen een keel durfden op te zetten. Pixies x Hole, zoiets. De kern van Dilly Dally wordt gevormd door zangeres Katie Monk en gitariste Liz Ball. Beide meiden trekken als sinds de middelbare school samen op. De drie genoemde nummers staan met nog acht andere explosieve werkjes op het vers verschenen debuutalbum van Dilly Dally. Op 16 januari komt Dilly Dally hun album persoonlijk toelichten met een show in het Stroomhuis in Eindhoven.

‘Denk Engelstalige muziek, maar dan in het Nederlands’, met deze regel eindigt de beknopte bio op de Facebook pagina van Bazart. Eerder worden als referentie bands genoemd als The National en Yeasayer, maar ook Spinvis en Gorky. Voeg daaraan toe dat de Bazart uitblinkt in harmonieën en dat het instrumentarium voornamelijk electronisch is en je hebt het begin van een indruk. Goud is de tweede single van Bazart, de opvolger van het eerder dit jaar verschenen Tunnels. Hadden we al verteld dat Bazart uit België komt? Bij deze dan.

In principe bestaan er drie soorten platenmaatschappijen, labels die geld willen verdienen, labels die geld willen verdienen met goede muziek en labels die goede muziek willen uitbrengen. In die laatste categorie valt Subroutine Records, een van oorspong Gronings label dat de Nederlandse ‘underground’ een stem en een stek geeft. Ondanks of misschien wel dankzij de ideologische insteek houdt Subroutine het al tien jaar vol. Paradepaardjes uit de Subroutine stal zijn o.a. Rats On Rafts, Nouveau Velo, Vox Von Braun en Naive Set. Veel muziek op Subroutine achten wij wat ‘moeilijk’ voor de radio, want best wel experimenteel van aard en lo-fi van klank. Dat geldt dus niet voor Naive Set. Het kwartet uit Amsterdam werkt hard aan de opvolger van hun vorig jaar verschenen debuutalbum, Reclining Nude. De nieuwe single doet het beste vrezen. Rabbits is een harmonieuze, lekker los geproduceerde midtempo rocksong, die ons doet denken aan het R.E.M. van voor het wereldwijde succes. Tot nu toe kwam het woord hit niet voor in de Subroutine vocabulaire en het zal nog wel even duren, if ever voordat er een act van het label doorstroomt van de underground naar de mainstream, maar met Rabbit van Naive Set heeft Subroutine mooi zijn eerste radiohit te pakken.

James Supercave is een band in ontwikkeling. De line-up varieert van trio tot sextet, maar in welke bezetting men ook aantreed, Joaquin Pastor is er altijd bij. Begin dit jaar debuteerde de band uit San Diego met een EP, die opviel met korte, krachtige en fantasievolle songs. Psych-pop is het label dat de makers zelf op hun muziek hebben geplakt. Wiki leert dat dat een genre is waar de psychedelische invloeden in toom worden gehouden door de vorm van een conventionele popsong, geen ellenlange experimenten dus, maar korte melodieuze uitbarstingen voor een wat breder publiek. Beach Boy Brian Wilson is een van de grondleggers, maar Lennon & MccCartney konden er ook wat van. Modern psych-poppers zijn o.a Ducktails, Glass Animals en ons eigen PAUW. James Supercave komt nog maar net kijken, eerder dit jaar verscheen een eerste EP en nu dus de Better Change single, die laat horen dat de band zich razendsnel ontwikkeld.

Meestal laten wij vierde singles van een album lekker links liggen. Voor Wolf Alice maken we graag een uitzondering en wel hierom. De band rond Ellie Rowsell is ons nog niet beroemd genoeg en de songs variëren zo sterk in sfeer en karakter dat elke nieuwe release nieuw licht werpt op één van de betere band die het Britse eilandenrijk de laatste jaren heeft voortgebracht. Freazy lijkt niet op Bros of You’re a Germ, de doorbraak hits van Ellie’s band, maar grijpt een beetje terug naar de meer folky sound van de debuut EP. Wolf Alice is weer/nog op tournee. Op 24 november staat de band in het uiteraard lang en breed uitverkochte Bitterzoet in Amsterdam. Ter compensatie komen ze in februari terug voor een concert in de grote zaal van Paradiso, die als het Nederlandse volk verstandig is eveneens helemaal gaat vollopen.

En weer komt Den Haag over de brug. De mooie stad achter de duinen heeft al sinds mensenheugenis een van de sterkste muziekscenes van de lage landen en niets wijst er op dat daar ooit verandering in zal komen. The Black Veins vertegenwoordigt de gruizige kant van de Haagse popscene. Het trio maakt bluesy zweetrock ergens tussen Taymir en Triggerfinger in. Sky Above Me is de eerste single van het debuutalbum van het Haagse drietal, dat op 11 december ten doop wordt gehouden op het New Waves Festival, dat wordt gehouden op de Pier van Scheveningen. Tour volgt.

Dazzled is Dazzled Kid a.k.a. Tjeerd Bomhof. Sticks is Junte Uiterwijk, erelid van Opgezwolle. Dazzled Sticks is, inderdaad de naam van hun samenwerkingsverbond. Tjeerd heeft zijn eigen projecten tijdelijk in de koelkast geschoven en zich ontwikkeld tot een van onze succesvolste songschrijvers. Hij is vooral in trek bij de ‘vrouwtjes’. Tjeerd werkte o.a. met Janne Schra, Sandra van Nieuwland en Anouk. Het is niet de eerste keer dat hij met een rapper in zee gaat, eerder werkt hij met Dio. Het album van Dazzled Sticks is ontstaan uit liefde voor de muziek en wederzijds respect. Een alternatieve titel zou ‘liefdewerk/oud papier’ geweest kunnen zijn, want het album is gratis te downloaden. Je mag wel betalen, maar je hoeft niet. Binnen een week was het album 25.000 x binnengehaald. Zwakke plekken kent het album niet, wel een paar tracks met potentiële eeuwigheidswaarde, waaronder onze favoriet Helemaal Niks.

Iemand Barns Courtney gezien op de Lowlands dit jaar? Wij ook niet. We hebben blijkbaar wel wat gemist. Als je Barns Courtney, niet te verwarren met Courtney Barnett wel hebt gezien was dat waarschijnlijk op aanraden van Carl Barat of Ed Sheeran, want muziek was er toen nog niet. Nu wel. Barns, Brit van geboorte maar tot zijn 15e woonachtig in Seattle maakt muziek, die ergens tussen die van Seasick Steve en Frank Turner inhangt, maar net even iets groter en ambitieuzer is om niet te zeggen stadionklaar. Zijn ontdekker is genoemde Libertines man Sagan, die te horen is op een van de songs van Barns’ debuutalbum dat begin volgend jaar moet gaan verschijnen.

Aan elkaar geschreven is hippocampus de Latijnse naam van een zeepaardje of de aanduiding van een deel van de hersenen. Het schijnt dat de hippocampus een belangrijke rol speelt bij het korte termijn geheugen. Maar we dwalen af. Hippo Campus, los geschreven is de naam van een nieuwe band uit Woodbury, Minnesota. Hippo Campus is nog maar net begonnen, er wordt hard gewerkt aan een album, maar voorlopig zullen we het moeten doen met twee EP’s. De laatste , South herbergt het sterke Violet. Hippo Campus is niet vies van een beetje mysterie. De bandleden staan liever niet met hun eigen naam in de krant, maar bedienen zich van pseudoniemen als Beans, Espo en Stocker. Hun stijl omschrijven ze als ‘kinda pop’. En dat is het. We zullen geen poging doen om Hippo Campus in een hokje te proppen, anders dan door te zeggen dat ze op het zelfde label zitten als Vampire Weekend.