Author: Flip van der Enden

Uit Utrecht en gespot door een van onze scouts op de muzikantendag in Apeldoorn vorige week. The Odyssey maakt zware, maar niet al te heavy rock. Anders dan veel andere powertrio’s moet The Odyssey het niet hebben van hyperactieve muzikanten die elkaar bevechten met volume en virtuositeit. De band zoekt het veel meer in sfeer, sound en compositie. The Pact bijv. heeft een duistere gitaarsound die doet denken aan de vroege Soundgarden. De stop start passages in de song refereren aan klassieke Pixies/Nirvana, maar de kers op de taart zijn de meerstemmige refreinen die terug te voeren zijn op mid periode Beatles. Een EP volgt in september.

Een groot verschil tussen songs uit de sixties en songs van nu is de lengte. In de jaren zestig waren de liedjes zelden langer dan twee en halve minuut. In de jaren zeventig werden de nummers al langer en dat zijn ze sindsdien gebleven. Ook een band als Oasis die de sixties recycleden als een malle kwamen regelmatig boven de vier minuten uit. Lucas Hamming die op zijn beurt weer de Britpop als uitgangspunt neemt, heeft veel stijlvormen overgenomen, maar is wat speeltijd betreft weer terug naar af. Op zijn EP, The Perv in Perfection staat maar een nummer dat langer is dan 3 minuten. De rest blijft daar lekker onder. Dat heeft als gevolg dat de songs niet snel vervelen, de compactheid komt ze ten goede en heeft het effect dat je ze nog een keer wilt horen en nog een keer. En dat is de essentie van een hit. Single 3 van EP 1 van Jonge hond Hamming is met zijn 2.45 weer heerlijk kort en bondig en goed bestand tegen veelvuldige blootstelling aan liefhebbers van op Britse leest geschoeide gitaarmuziek.

Wat albumtitels betreft toont Mikal Cronin niet veel inspiratie. Na Mikal Cronin en MCII is er nu MC III, maar laat je daardoor niet in de luren leggen, want wat de man muzikaal te bieden heeft is van een uitzonderlijk hoog niveau. Er zit ook een duidelijke ontwikkeling in de albums. Cronin’s debuut was leuk en aardig en lo-fi. Album twee had al meer flair en zelfvertrouwen en in de vorm van Weight ook een echte (indie) hit. MCIII is weer een stap vooruit met songs die niet meer alleen door het gebruikelijk beat combo worden uitgevoerd, maar tot ons komen met blazerssecties en vioolpartijen.  Cronin heeft de garage ingeruild voor de ontvangsthal. Denk echter niet dat hij is overgelopen naar het kamp van de vijand. Mikal is niet van stiel veranderd, hij heeft gewoon zijn arsenaal uitgebreid. De toeters en bellen tracks moge nieuw zijn, er zijn genoeg songs waarop de compagnon van Ty Segal als vanouds rockt. Het interessants is misschien wel kant 2 van het album (op vinyl of de nrs 6 t/11 online of op cd), dat een soort van geheel vormt. Denk rockopera. Dat beloofd wat voor MCIV.

Torres is Mackenzie Scott uit Macon, Georgia. Ze begon met zingen in schoolmusicals en in het kerkkoor. In haar late tienerjaren raakte ze een beetje van god los en kreeg ze belangstelling voor de muziek van de duivel. Ze vestigde in Nashville waar ze de songs schreef voor haar debuutalbum. Dat verscheen in 2013. En toen gebeurde er niks. Desondanks lukte het Mackenzie om in het voorprogramma te komen van Sharon van Etten en dat bleek een schot in de doelgroep. Een tweede verhuizing bracht haar naar Brooklyn en daar vond ze definitief haar draai. Toen Torres de studio betrad voor de opnamen van haar tweede album deed ze dat in de wetenschap dat er dit keer wel belangstelling zou zijn voor haar intense rocksongs. En dat klopt dus. Het nieuwe album, Sprinter is een productie van Rob Ellis, de rechterhand van PJ Harvey en telt belangrijke bijdragen van gitarist Adrian Utley van Portishead. Plaats Torres naast Waxahatchee, Courtney Barnett en Sharon van Etten en wees niet verbaasd als ze deze dames voorbij streeft.

Nederland heeft iets met Patrick Watson en andersom. Sinds hij een paar jaar geleden een afgeladen tent vol rumoerige Lowlanders muisstil kreeg, kan de Canadees hier rekenen op een gewillig oor. Watson is een intuïtieve artiest die omstandigheden als tijd, ruimte en omgeving invloed laat hebben op zijn muziek. Dat betekent dat radio zo’n beetje het laatste is waar hij aan denkt bij het componeren en opnemen. Voor Watson’s doen is Places You Will Go best radiovriendelijk, overzichtelijk gestructureerd en met zijn lengte van 5 minuten redelijk te behappen. De track is de afsluiter van Watson’s 5e album Love Songs For Robots.

California boy, Nic Hessler ging goed met zijn project Catwalk. Zo goed dat hij een platendeal kreeg aangeboden op zijn 18e. Toen sloeg het noodlot toe in de vorm van het Guillain Barré syndroom, een zeldzame auto-immuunziekte die lijkt op M.S. Hessler raakte gedeeltelijk verlamd waardoor hij geen gitaar meer kon spelen. Het leek er op dat hij een muzikale carrière wel op zijn buik kon schrijven, maar Nic vocht terug. En won. Vier jaar na de tragische diagnose is zijn eerste album af en uit. Soft Connections heet de plaat, het openingsnummer Feel Again is de single. Als je Nic’s voorgeschiedenis kent, luister je uiteraard anders naar Feel Again, maar ook voor de oningewijden is er een hoop te beleven. De stijl is West-Coast indie, de toon licht melancholiek en het talent van de maker onmiskenbaar. En dat is dus nog maar het eerste nummer van een album dat tot aan het gaatje toe gevuld is met melodieuze popsongs die niet zelden doen denken aan beroemde b-bands uit Californië, zoals The Byrds, The Beach Boys en Buffalo Springfield.

Jeremy Warmsley en Elizabeth Warmsley delen alles samen, lief en leed, bed en bühne. Het Britse echtpaar is alweer een jaar of zes samen. De vrucht van hun muzikale samenzijn is een viertal albums, inclusief een soundtrack voor een documentaire over tieners en een gloednieuwe langspeler die als titel Bad Love heeft meegekregen. Het duo schrijft ogenschijnlijk simpele popsongs door Elizabeth gezongen met een semi naïeve meisjesstem en door Jeremy voorzien van new waverige arrangementen. Summer Camp lijkt goed ingevoerd in de popgeschiedenis en bekend met het werk van o.a. The Shangri-las en Human League. Maar daarmee houdt de belangstelling van Jeremy en Elizabeth voor populaire cultuur niet op. Getuige de clip van Bad Love houdt het stel ook erg van films. De video zit vol verwijzingen naar scary movies als Scream en I Know What You Did Last Summer, waardoor het liedje ook plots een stuk minder lief wordt dan aanvankelijk gedacht.

Stealing Sheep is een drietal lijpe wijven uit Liverpool. Het woord lijp wordt hier in postive zin gebruikt. Rebecca Hawley, Emily Lansley en Lucy Mercer hebben een eigen geluid ontwikkeld, dat je een artistieke vorm van folk zou kunnen noemen. De meiden debuteerden drie jaar geleden met een album dat invloeden liet horen van krautrock tot en met middeleeuwse madrigalen. Ook hun jongste langspeler biedt een ongebruikelijk en vaak onverwacht palet aan invloeden. In de single Deadlock worden bijvoorbeeld de Sugababes geciteerd. De muziek van Stealing Sheep is vrij freaky, maar treedt nooit buiten de oevers. Voor de fans van St Vincent, Postal Service en andere acts met een muzikaal hart en een actief stel hersens.

Na drie low-key uitgebrachte albums is Eternal Summers nu toe aan de grote sprong voorwaarts. Het powertrio uit Roanoke Virginia is aan zijn zesde actieve jaar bezig; de messen zijn geslepen, sound is gefinetuned en ontdaan van vreemde smetten. Nu maar hopen dat de grote buitenwereld net zo enthousiast wordt als de thuisbasis. Er zijn drie Eternal Summers, Daniel, Jonathan en Nicole. Men is niet bepaald bescheiden, wat ze willen is een band worden die school maakt, die invloed heeft op toekomstige generaties. Of de droom punk van het trio de tand des tijds zal doorstaan of misschien wel beter wordt met het verstrijken der jaren is iets wat we nu moeilijk kunnen voorspelen. Wat we wel weten is dat de release van Gold And Stone, het nieuwe album van Eternal Summers zo vlak voor de zomer erg goed getimed is.

15 jaar en 7 albums oud is The Helio Sequence uit Oregon. Een dezer dagen lanceert het duo een achtste poging om roem en fortuin te vergaren. Dat zou eindelijk loon naar werken zijn. Brandon Summers en Benjamin Weikel maken intelligente, meerstemmige indie-rock, powerpop bijna als de songs wat vrolijker zouden zijn en misschien wat minder psychedelisch. Omdat de inkomsten van The Helio Sequence niet overhouden schnabbelt Benjamin wel eens. Hij drumde o.a op hit albums van Modest Mouse, een band waarmee The Helio Sequence wel enige overeenkomsten vertoont. De vraag is natuurlijk gaat het The Helio Sequence nu wel lukken? Het antwoord moeten we uiteraard voorlopig schuldig blijven. Only time will tell, maar als je het hebt over bands die veel meer verdienen dan ze krijgen is The Helio Sequence een sterk voorbeeld.