Author: Flip van der Enden

Nieuwe single van Fraser A. Gorman, de grootste Dylan fan van Australië. En zoals we sinds kort weten een maatje van Courtney Barnett. Courtney doet ook mee in de clip van Shiny Gun. Net als bij The Tallest man On Earth moet je dus regelmatig aan Dylan denken als je Gorman hoort zingen, maar net als de Zweed kanaliseert de Australiër zijn grote voorbeeld eerder dan dat hij hem imiteert. Wel moet gezegd worden dat Fraser met zijn donkere krullen wel een beetje lijkt op Dylan circa 1969 (of op het jongere broertje van Jesse Klaver). Onze man uit Melbourne komt binnenkort met zijn debuutalbum, Slow Gum, Shiny Gun is vooruit gezonden om het publiek lekker te maken. Dat lukt wat ons betreft heel aardig.

Bandnaam en songtitel doen het ergste vermoeden. Zelden echter heeft schijn zo bedrogen. Thijs Boontjes Dans en Showorkest is een rockband van het funky soort. Wat Thijs Boontjes Dans en Showorkest boven het maaiveld doet uitstijgen is de voertaal, dat is namelijk hun moerstaal. Bandnaam en songtekst getuigen van gevoel voor humor. Maar vergis je niet, er wordt serieus goed gespeeld en de tekst is grappig maar ook geïnspireerd. Vergelijken is moeilijk want zo’n orkest als dat van Thijs Boontjes hadden we nog niet, maar stel je iets voor als een kruising tussen Sven Hammond Soul en Bram Vermeulen. In een nabij verleden was Boontjes toetsenist van King Jack uit Noord Holland, dat door Anouk werd ingelijfd als backing band. Om de een of andere reden heeft King Jack dat avontuur niet overleefd. De splitsing heeft echter twee veelbelovende nieuwe bands opgeleverd, Indian Askin en Thijs Boontjes Dans en Showorkest. Van die laatste is nu een EP uit met 3 songs, die doen verlangen naar meer. We hopen dan ook dat als Thijs Boontjes Dans en Showorkest een grap is dat het een serieuze grap is en het niet bij die drie liedjes blijft.

New Desert Blues is een verse band uit Engeland. De wieg van het zestal staat in Hampshire, een mooi stukje Engeland aan de zuid-kust. Tot nu toe heeft New Desert Blues de lokroep van Londen weten te negeren. Liever dan het hectische leven in de Britse hoofdstad koestert men de rust van het platteland. Dat zal de verklaring zijn van het woord Desert in de bandnaam. De band is dus niet direct geïnspireerd door de ‘Palm Desert scene’ van zuid Californië. Het zou echter niet verbazen als New Desert Blues wel bekend is met het oeuvre van Masters Of Reality en Eagles Of Death Metal. En vrijwel alle andere scenes uit heden en verleden waarin de gitaar centraal staat. Want wat New Desert Blues wel is, is een gitaarband pur sang. De band heeft sinds 2012 een EP’s en twee singles uitgebracht. Opvallend is dat de songtitels namen zijn, (Adam/Zachary) als acteurs in een film. Swarm breekt met die traditie. De gedreven mid-tempo rock song met mooi gedecoreerde gitaarmuur is de voorbode van het langspeeldebuut van New Desert Blue, dat we hopen te mogen verwelkomen op de eerst volgende editie van London Calling of een ander festival dat de ontdekkingsfunctie nog niet helemaal heeft afgeschaft.

Courtney Love wordt vaak in adem genoemd met Yoko Ono. Net als de weduwe Lennon zou Courtney het leven van Kurt nodeloos hebben gecompliceerd. Om het voorzichtig te formuleren. De nieuwe film over het leven van Sint Cobain is misschien geen volledige rehabilitatie van de moeder van het kind van Kurt, maar maakt wel duidelijk dat hij zielsveel van haar hield, net als John van Yoko. En wat je ook vind van Courtney, gespeend van telenten is ze zeker niet. Met Hole heeft ze een paar prima platen gemaakt en als actrice heeft ze ook de nodige respect afgedwongen. Ze is momenteel te zien als gesjeesde zangeres in de Amerikaanse TV serie Empire over een hip hop label. De rol is op haar lijf geschreven, maar ze vertolkt hem vol verve. En vol zelfspot. Want ondanks haar vele gebreken kan Courtney om zich zelf lachen. In dat licht kan je ook haar nieuwe single zien (horen), een lo-fi rocksong over publieke perceptie. Courtney tourt momenteel door de V.S. met Lana Del Rey, een uniek combi die wat ons betreft best deze kan op mag komen.

De jaren negentig komen terug! Op alle fronten. We proeven een grunge revival, een nieuwe golf ‘female fronted bands’, een herwaardering van 90’s hiphop en een wederopstanding van de ‘gothic’ solo artiest. In die laatste categorie plaatsen we Nadine Shaw. Nadine, kind van een Noorse moeder en vader uit Pakistan werkt in het zelfde schemergebied als Nick Cave en PJ Harvey. De zangeres maakt dus serieuze muziek met thema’s als waanzin en verlies. De struisvogels onder ons zullen nu geneigd zijn om snel door te lopen, maar dat hoeft niet. Ondanks de donkere toon en het gewicht van de onderwerpen zijn de sound en de songs van miss Shaw open en toegankelijk. Ze weet dat mensen pas bereid zijn om naar teksten te luisteren als de composities en melodieën daartoe uitnodigen. En dat doen ze, niet in de laatste plaats om dat de zangeres een machtig mooie stem heeft. Je zult Nadine Shaw niet snel ‘s ochtends bij Giel horen, maar het zal ons niet verbazen als ze net zo’n lange en mooie carrière tegemoet gaat als Cave en Harvey.

Kevin Parker lijkt op het nieuwe album van zijn band Tame Impala de gitaar te hebben ingeruild voor een batterij synthesizers en het door hem populair gemaakte psych genre voor een stijl die je droevige disco zou kunnen noemen. Eventually, de vierde voortijdig uitgebrachte track van het aanstaande Currents album wordt door Parker weer met kopstem gezongen over een bed van gestapelde keyboards. Het is nu wel duidelijk dat de nieuwe Tame Impala essentieel anders klinkt dan het Lonerism uit 2012, het album van herkomst van indie evergreens als Elephant en Feel Like We Only Go Backwards. Club-vriendelijk noemt Kevin Parker zijn nieuwe album. De vraag is nu of Tame Impala nieuwe stijl ook festival-vriendelijk is. Het antwoord zal niet al te lang op zich laten wachten. Kevin & co komen staan op Pukkelpop en op Lowlands.

21 jaar Muse wordt gevierd met album nummer zeven. Drones heet het jongste geesteskind van Matt Bellamy. Op 8 juni is de plaat wereldwijd verkrijgbaar. Produceerde Muse hun vorige albums lekker zelf, voor Drones zijn ze weer eens met een producer in zee gegaan. Robert John “Mutt’ Lange is zijn naam. Lange is wat je noemt een veteraan. De 66 jarige Canadees speelde een beslissende rol in de carrières van een heel leger aan top en andersoortig talent. We noemen wat namen Michael Bolton, Celine Dion, Bryan Adams, Nickelback en Maroon 5, Backstreet Boys, Lady Gaga, Britney Spears en zijn echtgenote Shania Twain. Dat is even schrikken niet? Gelukkig heeft Lange heeft ook goed werk verricht voor acts die wel welkom zijn in de pinguinvijver AC/DC bijv. en The Cars, XTC, Heart en Graham Parker. De man is niks indien niet veelzijdig. Er zijn inmiddels drie tracks van het Drones album vrijgegeven, Psycho, Dead Inside en Mercy. Muse lijkt op hun zevende album niet op zoek naar nieuwe wegen en invalshoeken. Consolideren heet dat in Risk termen. Drones is voor de fans en daar zijn er drommen van.

Catfish & The Bottlemen kennen we als een prettig eigenwijs bandje met de gitaren op de juiste plek. Tot nu toe waren het vooral pittige uptempo songs die het kwartet uit Noord Wales ons voorschotelde. Hourglass breekt met die trend. Bij de stemmige song zit een stemmige video, een zwart wit mini drama van twee maal de lengte van het nummer. Ruim een jaar geleden was Catfish & The Bottlemen voor het eerst op een Hollands podium te zien tijdens ons feest in Paradiso. Van McCann en zijn compagnons stonden toen in de bovenzaal. Nu zouden ze zonder al te veel moeite de grote zaal van onze nationale poptempel kunnen vullen. En dat met slechts één album op de kerfstok. Je zou bijna zeggen dat het te snel gaat met Catfish & The Bottlemen, maar dat album, The Balcony herbergt zoveel topsongs, nummers als Kathleen, Homesick en dus ook Hourglass dat we er het volste vertrouwen hebben dat de bron nog wel even blijft stromen.

Er bestaat geen dekkende Nederlandse vertaling voor ‘slacker’, het woord lanterfanter komt misschien nog wel het dichtst in de buurt. In de muziek wordt de term slacker gebruikt voor landerige rock naar model van Pavement. Slacker rock zit in de lift. Dat komt door het succes van Courtney Barnett en Mac Demarco. Meer dan een nonchalante uitstraling, een onthaast tempo en en semi slordig gitaarspel hebben Courtney en Mac niet gemeen, maar dat is blijkbaar voldoende om op de zelfde hoop terecht te komen. Wat dame een heer ook delen is een gigantisch succes. Je kunt er dus gif op innemen dat we dit jaar nog een hele golf slacker acts over ons heen zullen krijgen. Zoals het een echte slacker betaamt maakt Mac Demarco zich daar niet druk om. De Canadees komt later dit jaar met een vierde album in drie jaar. Marc mag dan een slacker zijn, aan lanterfanten doet hij niet.