Author: Flip van der Enden

‘Like Belinda Carlisle fronting The Ramones’ zegt ‘Some Guy” op Facebook. En zo is het. De niet erg onaantrekkelijke Colleen Green is de studio ingedoken met Jake Orall van Jeff And The Brotherhood een Casey Weissbuch van Diarrhea Planet en heeft een album gemaakt dat klinkt als de spreekwoordelijke klok. Het is niet debuut van Miss Green, om precies te zijn is het haar vierde album, maar de eerste die ze niet thuis in haar slaapkamer heeft opgenomen. De hi fi past Colleen als een maatpak. Waar eerdere albums harder ruisten dan rockten, kan het volume nu op 11 zonder dat de boxen gaan protesteren. Joey, Johnny, Tommy en Dee Dee zullen zich niet in hun graf omdraaien.

De clip van Lonely van Repeater is een ode aan New Order, een invloed die niet alleen zichtbaar maar ook hoorbaar is. Repeater is actief sinds 2005. Alleen de band van toen lijkt nog maar in weinig op de band van nu. Begonnen als dark wave band, een kloon van The Cure, zeg maar heeft Repeater in de loop der jaren meer licht en melodie in hun muziek toegelaten. De Britse invloeden van de Californische band zijn nog aanwezig, maar minder op de voorgrond. Een keerpunt in het bestaan van Repeater was de komst van Tess Shapiro. Haar female touch heeft de band een gevoelige snaar gegeven die eerder ontbrak. Lonely staat op het zesde album van het nieuwe en dus sterk verbeterde Repeater.

Hozier heeft de last van een gigantische debuuthit. Het is niet te verwachten dat hij ooit nog eens zo’n succes zal scoren als take Me To The Church, een nummer dat een jaar na release nog steeds dagelijks zieltjes wint. Gelukkig is in het afgelopen jaar wel gebleken dat ze sympathieke Ier geen one hit wonder is een ook geen one trick pony. Jackie And Wilson is een uptempo nummer dat in tekst en titel refereert aan de legendarisch soulzanger Jackie Wilson. De track staat op Hozier’s eerste en enige album tot dusver. Een opvolger zal nog wel even op zich laten wachten, want de man heeft het voorlopig nog veel te druk met het verwerken van de verzoekjes van Take Me To The Church.

Ben heeft het moeilijk. Hij stond onlangs drie keer in een uitverkochte HMH. Maar wat bleek het toegestroomde publiek bestond vooral uit 3FM meisjes die zijn hits wilden horen en weinig geduld hadden voor de lange, introverte maar o zo mooie songs van Ben’s nieuwe langspeler. Je kunt je afvragen of hij er verstandig aan doet te weigeren om Keep Your Head Up Te spelen, maar je begrijpt hem wel. Ben hoeft niet bang te zijn dat zijn tweede album een zelfde publiek zal aanspreken als zijn debuut. De meeste songs zijn langer dan 5 minuten wat de kans op airplay bij 3FM et al zo goed al nihil maakt. Waarschijnlijk zit er de volgende keer geen 3 x HMH in, maar slechts een. Het publiek dat dan komt weet dan precies wat het te wachten staat.

Net als Sharon van Etten en Anna Calvi beweegt Angel Olsen zich ook in het introverte en niet zelden melancholieke spectrum van de popmuziek. De singer-songwriter heeft zich eerst warm gelopen als backing vocalist bij Bonnie Prince Billy voordat ze zich op het solopad waagde. Inmiddels heeft ze haar leermeester gepasseerd als het gaat om bekendheid en waardering. Windows vonden we net als Forgiven/Forgotten op het derde album van de zangeres, Burn Your Fire For No Witnesses, dat nu ook in een luxe editie verkrijgbaar is met als extra 5 demo’s.

Het raarste plaatje van deze week staat op naam van Wilhelm, voorheen Wilhelm and the Dancing Animals. De band komt, anders dan je op basis van de naam misschien zou denken uit Spanje (Pamplona). De aanvoerder en drummer van Wilhelm heet Guille (= Guillermo = Willem). De blikvanger en leadzangeres van de band luistert naar de naam Helen Agreda. Erin’s Song, een barokke compositie voor dameszang, kinderkoor en lichte elektronica doet dienst als aankondiging van het tweede album van Wilhelm, How High Lily. De voertaal is Spanglish, Engels met een vrij vet Spaans accent, wat de feestvreugde alleen maar verhoogt. Of het iets gaat worden met Wilhelm en zo ja wat zal de toekomst leren, maar zo in deze donkere dagen brengt Wilhelm een welkom sprankje licht.

Noah Benjamin Lennox, voor zover wij weten geen familie van Annie is aanvoerder en enig lid van Panda bear. De 36 jarige multi-instrumentalist vergaarde internationale faam als mede-oprichter van Animal Collective. Als Panda Bear en als onderdeel van Animal Collective heeft Lennox een belangrijke rol gespeeld in de fusie van indierock en electronica. Zijn experimentatiedrift maakte dat hij deuren opende waarvan veel van zijn collega’s het bestaan niet eens vermoedden. Ook in Boys Latin mixt Noah elementen als een Kraftwerk beat, Gregoriaanse aandoende zang en vintage synthesizers tot een futuristisch complex, dat dankzij zijn conventionele songstructuur toch voor een breed publiek behapbaar is. Boy Latin is 1 van de 13 tracks van het 5e Panda Bear album dat over 2 weken zal verschijnen.

The Emilys komen uit Auckland, dat ligt in Nieuw Zeeland. De band beoefent een van onze favoriete genres, smartpop! Slimme en gelaagde muziek dus met het 10cc ( de eerste 4 albums) als referentie. Play It Cool en I’m Just A Ghost zijn de a en b kant van de voor zover wij kunnen nagaan debuutsingle van de band. De nummers horen bij elkaar zoals de clips duidelijk maken dus hebben wij ze aan elkaar geplakt tot een ruim vier minuten durende suite. The Emilys noemt zichzelf een cartoon band, naar voorbeeld misschien van The Gorillaz. Het brein achter dit project is Mark Turner van The Eversons een Nieuw Zeelandse indie-band die zelf ook wel wat meer bekendheid verdient. O ja, de tracks zijn gratis te downloaden.